9 Νοεμβρίου 1995…. Ο 10χρονος Ανδρέας Γιαννόπουλος, ένα παιδί που είχε διαγνωστεί με όγκο στο κεφάλι έγραφε σε μια σελίδα στο ημερολόγιο του. «Όλοι ξέρουμε, συζητάμε για αυτά τα παιδιά στο δρόμο που τους λείπει το χαμόγελο. Τους λείπει το χαμόγελο γιατί δεν έχουν λεφτά, δεν έχουν παιχνίδια, δεν έχουν φαΐ, και μερικά δεν έχουν γονείς. Σκεφτείτε λοιπόν να αφήσετε τα λόγια, ας ενωθούμε κι ας δώσουμε ό,τι μπορούμε στα φτωχά: αλβανάκια, άσπρα, μαύρα, όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο. Αυτός ο σύλλογος που λέγεται “ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ”. Ελάτε λοιπόν να βοηθήσουμε, αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε».
Μια ευχή που έκρυβε μέσα της τη μεγαλοσύνη ενός 10χρονου αγοριού με καταγάλανα μάτια και ένα τεράστιο χαμόγελο που στάθηκε μαχητής απέναντι στον καρκίνο, πάλεψε θαρραλεά, υπέφερε και εν τέλει έφυγε από τη ζωή στις 22 Δεκεμβρίου 1995.
Η ευχή του μικρού Ανδρέα μετουσιώθηκε, χάρη στον πατέρα του, τον κ. Κώστα Γιαννόπουλο, ο οποίος εγκατέλειψε μια επιτυχημένη πορεία στις εταιρείες πληροφορικής και αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στην πραγματοποίηση της ευχής του παιδιού του, δημιουργώντας «Το Χαμόγελο του Παιδιού».
Έκτοτε, 25 χρόνια τώρα, ο Κώστας Γιαννόπουλος δεν έφυγε ποτέ από την πρώτη γραμμή της μάχης, αφοσιωμένος στο σκοπό που του άφησε ως παρακαταθήκη ο μικρός Ανδρέας. Να μη λείψει το χαμόγελο του παιδιού από κανένα παιδί. Σήμερα, αναμφισβήτητα κατάφερε μαζί με τους εθελοντές κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Να στηρίξει περισσότερο από 1,6 εκατομμύρια παιδιά όλα αυτά τα χρόνια από τη μια πλευρά της χώρας μέχρι την άλλη.
Τον συναντήσαμε στην Κύπρο, προ της πανδημίας του κορωνοϊού, σε διήμερη επίσκεψη του με πρόσκληση της Reaction, όταν ήρθε για να συναντήσει κρατικούς φορείς για τη συζήτηση και υλοποίηση δράσεων, συνεργειών και προγραμμάτων για την ασφάλεια, ευημερία και υποστήριξη των παιδιών. Ο κ. Γιαννόπουλος μοιράστηκε μαζί μας εμπειρίες δράσεις αλλά και ανθρώπινες ιστορίες από όλα όσα έζησε. Δεν αγαπά την δημοσιότητα καθώς μεγάλο μέρος του έργου που επιτελεί το «Χαμόγελο του Παιδιού» δεν γίνεται γνωστό γιατί δεν χρειάζεται. Αρκεί η αλυσίδα των ανθρώπων που δημιουργείται από παιδιά τα οποία δέχθηκαν την στήριξη του και στη συνέχεια έγιναν εθελοντές για να υποστηρίξουν το έργο για να συνεχίσει.
Αναφέρθηκε επίσης στους δεσμούς που διατηρεί με την Κύπρο, αλλά και την υποστήριξη που δέχθηκε από την κυπριακή κοινωνία. Ιδιαίτερα στα πρώτα βήματα του «Χαμόγελου» όταν οι Κύπριοι ήταν οι πρώτοι που αντέδρασαν ουσιαστικά με οικονομική στήριξη αλλά και τη συνδρομή εθελοντών. Από τότε οι δεσμοί της συνεργασίας καλά κρατούν και σε ένα διαφορετικό επίπεδο, αυτό της συνεργασίας με φορείς και οργανισμούς ταράζοντας… τελματωμένα νερά.
Το «Χαμόγελο του Παιδιού» μπορεί να δημιουργήθηκε από την επιθυμία του μικρού Ανδρέα, ωστόσο σήμερα μπορούμε να μιλάμε για ένα γιγαντιαίο εθελοντικό οργανισμό που με τη δράση του άνοιξε μια αγκαλιά στήριξης και ασφάλειας σε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά που βρίσκονται σε κίνδυνο, να παρέχει φροντίδα και εφόδια για ένα καλύτερο μέλλον. Ένας οργανισμός, όπως μας περιγράφει ο Κώστας Γιαννόπουλος, που προσπάθησε και προσπαθεί να προσφέρει υπηρεσίες όχι μόνο με ευχές αλλά με πράξεις. Όλα αυτά τα χρόνια, δημιουργήθηκαν υποδομές, σπίτια, κινητές μονάδες περίθαλψης και πολυ-ιατρεία ενώ ο οργανισμός βρίσκεται στη διάθεση και ανταποκρίνεται όπου κληθεί από την Αστυνομία ή το ΕΚΑΒ. Δημιουργήθηκαν τηλεφωνικές γραμμές για τα παιδιά. Η ευρωπαϊκή γραμμή για τις εξαφανίσεις παιδιών, η συμβουλευτική γραμμή. Ταυτόχρονα, υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό εκείνο που είναι σε θέση να δίνει λύσεις 24 ώρες, επτά μέρες την εβδομάδα.
Η πρώτη ουσιαστική στήριξη στο κάλεσμα της δημιουργίας του «Χαμόγελου» ήταν από την Κύπρο. Μια αντίδραση άμεση και ιδιαίτερα σημαντική. Σχολεία ολόκληρα γράφτηκαν εθελοντές και συνέβαλαν στην προσπάθεια. «Για μένα η Κύπρος ήταν και είναι σαν την παιδική μου πατρίδα. Όταν χάνεις ότι πολυτιμότερο έχεις στη ζωή σου, αυτή η ανταπόκριση σε ένα κάλεσμα που έγινε με την ψυχή πολλών ανθρώπων που θέλησαν να βρεθούν κοντά στην ιδέα της προστασίας του παιδιού» σχολιάζει ο κ. Γιαννόπουλος.
Οι δεσμοί με την Κύπρο κρατάνε γερά μέχρι και σήμερα, παρόλο που ποτέ δεν έβγαιναν στο φως της δημοσιότητας, δεσμοί ψυχής που δεν κοιτάζουν σύνορα μπροστά στην ανάγκη των παιδιών. Ν’ αντικρύσει ο καθένας την πραγματικότητα και από τη μεριά του να συμβάλει στο έργο. Σήμερα, οι δεσμοί του Χαμόγελου του Παιδιού με την Reaction, την Τράπεζα Κύπρου και άλλους φορείς έχουν φθάσει σε ένα ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο που επιτρέπουν συνέργειες υπό το φόντο διεθνών πρακτικών.
Παρατεταμένη κρίση και κακώς νοούμενη φιλανθρωπία
Όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση στον ελληνικό χώρο, θυμάται ο κ. Γιαννόπουλος, το Χαμόγελο του Παιδιού στήριζε περί τα 23,000 παιδιά. Τα στοιχεία του 2019 δείχνουν ότι πλέον αριθμός ανέβηκε σε 95.000 παιδιά, κι αυτά είναι μόνο όσα φθάνουν μέχρι το σημείο να ζητήσουν βοήθεια από τον οργανισμό. Τα παιδιά που έχουν ανάγκη είναι σαφώς πολύ περισσότερα. Δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση πως η παρέμβαση του Χαμόγελου έλυσε το πρόβλημα στην Ελλάδα.
Ωστόσο, όλο αυτό το διάστημα, λειτούργησαν οι μηχανισμοί της κακώς εννοούμενης φιλανθρωπίας, υποστηρίζει, που θέλει να δείξει ότι τα έκανε όλα και κάλυψε όλες τις ανάγκες, γεγονός που δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις και δίνει άλλοθι σε κάποιους να πουν ότι το πρόβλημα τελείωσε. Το πρόβλημα υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει, ιδιαίτερα στις δύσκολες μέρες που διανύουμε και ιδιαίτερα σε οικογένειες που διατηρούσαν την αξιοπρέπεια τους και δεν είχαν κανένα οικονομικό πρόβλημα. Δεν γίνεται οι άνθρωποι να οδηγούνται στις ουρές των κοινωνικών παντοπωλείων ή σε ουρές για να πάρουν μια σακούλα φαγητού και να εκτίθενται σε δημόσια θέα. Είναι καταρράκωση της αξιοπρέπειας των ανθρώπων που δεν φταίνε για το γεγονός ότι έφθασαν σε μια τέτοια κατάσταση.
Το Χαμόγελο του Παιδιού, μας λέει ο κ. Γιαννόπουλος, προσπαθεί στον κυκεώνα της κρίσης να διαφυλάξει ως κόρην οφθαλμού την αξιοπρέπεια της οικογένειας που βρίσκεται σε ανάγκη για να μην εκτεθεί και εκτός από τη φτώχεια να χάσει και την αξιοπρέπεια της. Και δεν ήταν λίγες οι οικογένειες που δέχθηκαν την στήριξη του οργανισμού και μόλις ορθοπόδησαν επέστρεψαν και με όποιο τρόπο μπορούσαν στήριξαν την προσπάθεια να στηριχτούν κι άλλες οικογένειες.
Αρνητική η συμβολή ΜΚΟ στη φιλοξενία ασυνόδευτων παιδιών
Το σύστημα των ΜΚΟ, γύρω από το προσφυγικό λειτούργησε δυστυχώς πολύ αρνητικά, μας αναφέρει ο Κώστας Γιαννόπουλος, με ορισμένες οργανώσεις οι οποίες, αντί να βοηθήσουν, δημιούργησαν καταστάσεις εγκλεισμού σε χώρους που δεν συνάδουν με την παιδική αθωότητα και με τα βιώματα των παιδιών που προέρχονται από τις εμπόλεμες ζώνες. «Το Χαμόγελο του Παιδιού σε συνεργασία και ως εταίρος της DG ECO καλύπτει σοβαρές ανάγκες προσφύγων και ειδικότερα παιδιών στην καθημερινότητα, δίνοντας μια ολιστική λύση γιατί αυτή είναι γενικότερα η προσέγγιση μας, να μην προσφέρουμε μόνο τα θέματα υγείας αλλά και επιβίωση και όλα τα υπόλοιπα.
Πρέπει να αναφέρω έναν δικό σας άνθρωπο, τον Χρήστο Στυλιανίδη ο οποίος πραγματικά ήταν πολύτιμος συνεργάτης όλο αυτό το διάστημα σε αυτό το θέμα. Φιλοξενούμε παιδιά που είναι ασυνόδευτα και προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε στην πατρίδα τους. Το «Χαμόγελο» δεν ξεκίνησε να κάνει τώρα αυτή την προσπάθεια. Από τα πρώτα χρόνια είχαμε πάρει ασυνόδευτα παιδιά και σήμερα έχουν δημιουργήσει τις δικές τους οικογένειες στη Σουηδία, στην Ολλανδία, έχουν γίνει επιστήμονες, έχουν γίνει επαγγελματίες. «Έχουμε απτά παραδείγματα από τη ζωή αυτών των παιδιών. Δεν τα ξεχωρίσαμε από τα δικά μας παιδιά που μεγαλώνουν στα σπίτια μας. Είναι παιδιά ασχέτως θρησκείας και χώρας καταγωγής τους και τους δώσαμε τη δυνατότητα να επιβιώσουν και να γίνουν χρήσιμοι για τον εαυτό τους και για την κοινωνία» ανέφερε χαρακτηριστικά.
ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ
«Μένει Μυστικό… »
Οι υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών προκαλούν φρίκη και τα τελευταία χρόνια αυξάνονται με δραματικούς ρυθμούς, γεγονός που έθεσε σε κινητοποίηση το Χαμόγελο του Παιδιού για να παρέμβει και να δράσει.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, «τρέχει» την εκστρατεία «Μένει Μυστικό», γιατί δυστυχώς η σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών, μένει μυστικό, στο σπίτι, στη γειτονιά, στην πόλη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι 300,000 κλήσεις που λαμβάνει ετησίως η εθνική γραμμή 1056. Ανάμεσα τους υπάρχει ένας τεράστιος όγκος κλήσεων αναφοράς καταγγελιών για παιδιά που έχουν κακοποιηθεί με διάφορες μορφές. Οι αριθμοί, αναλογικά θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε καταγγελίες και αναλογικά αποτελέσματα, ενδεικτικά του τι συμβαίνει στην Ελλάδα σε ότι αφορά το θέμα της κακοποίησης. Ωστόσο, δυστυχώς μόλις οκτώ ήταν οι περιπτώσεις που οδηγήθηκαν σε καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση λόγω του ότι «…μένει μυστικό».
Τι φταίει και μένει μυστικό; Η σεξουαλική κακοποίηση είναι μια μορφή κακοποίησης, λέει χαρακτηριστικά ο κ. Γιαννόπουλος, που κλείνεται στους τέσσερις τοίχους. Τα θύματα φοβούνται να μιλήσουν, φοβούνται τα αποτελέσματα, φοβούνται την απήχηση που έχει μια τέτοια καταγγελία. Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουν το φως της δημοσιότητας φρικτές υποθέσεις κακοποίησης, που μας κάνουν να διερωτόμαστε που συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί δεν μπορούμε να τα εντοπίσουμε; Γιατί δεν μιλάει κανείς; Η σεξουαλική κακοποίηση είναι η πιο δύσκολη μορφή κακοποίησης για να εξιχνιαστεί γι’ αυτό και κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για δείκτες αφού τα περιστατικά είναι πολύ περισσότερα.
Να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη όλες τις εξαφανίσεις προσώπων
Όλοι έχουμε δει σε αεροδρόμια, λιμάνια και σταθμούς, αφίσες ή ακόμη και τηλεοπτικές διαφημίσεις με ABER ALERT εξαφανίσεις ανηλίκων. Εδώ και πολλά χρόνια το Χαμόγελο του Παιδιού, ήταν ουσιαστικά ο πρώτος οργανισμός που ενεργοποίησε το ABER ALERT στην ΕΕ, φέροντας τεχνογνωσία από το εξωτερικό, κυρίως από τις ΗΠΑ, στο Εθνικό αλλά και το Διεθνές Κέντρο για την εξαφάνιση παιδιών. Ακολούθησαν η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Κύπρος που μαζί με το Χαμόγελο του Παιδιού και τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτοματοποίησαν και προχώρησαν τις διαδικασίες του.
«Τη φυγή του εφήβου που κινδυνεύει πρέπει να την πάρουμε σοβαρά. Όλες τις εξαφανίσεις παιδιών και ενηλίκων… Δεν υπάρχει πολίτης σε οποιαδήποτε χώρα που εξαφανίζεται και να μην πρέπει να τον ψάχνουμε. Γι’ αυτό είναι το γνοιάξιμο της κοινωνίας» αναφέρει με αγωνία ο κ. Γιαννόπουλος. Είναι αρκετά τα εργαλεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις εξαφανίσεις προσώπων. Η γραμμή 116000 είναι μια προσπάθεια που έγινε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και λειτούργησε σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Λειτούργησε και στην Κύπρο. Το Χαμόγελο του Παιδιού έχει συνεργαστεί με τους ανθρώπους που δουλεύουν στην Κύπρο γι’ αυτή την υπηρεσία. Εκπαίδευσε το έμψυχο δυναμικό που βρίσκεται πίσω από τις γραμμές αυτές. Ταυτόχρονα, συνεργάζεται με την REACTION σε ότι αφορά τις έκτακτες ανάγκες και την εξειδίκευση σε θέματα εξαφανίσεων. Και όλα αυτά γίνονται στην προσπάθεια να υπηρετήσουμε τον άνθρωπο, το παιδί.
«Η επιθυμία του Ανδρέα μου, έγινε πράξη…»
Ο Ανδρέας ταλαιπωρήθηκε 11 μήνες με την υγεία του και δεν έκανε πίσω. Μια-δυο φορές λύγισε αλλά έδωσε τεράστια δύναμη στον πατέρα του, τον Κώστα Γιαννόπουλο να επιβιώσει γιατί ως πατέρας, μετά το χαμό του παιδιού του θεωρούσε πως δεν υπήρχε ζωή. Ο ίδιος ο Ανδρέας με τη φυγή του ουσιαστικά του έδωσε την ώθηση να υπάρχει και ταυτόχρονα λειτούργησε καταλυτικά για χιλιάδες παιδιά και τις οικογένειες τους. Όπως και για το παιδί εκείνο που άφησε μια πλακέτα στον τάφο του Ανδρέα, γράφοντας: «Σ’ ευχαριστώ Ανδρέα. Μου έσωσες τη ζωή!»… Για τα χιλιάδες παιδιά που διασώθηκαν από τα ασθενοφόρα του Χαμόγελου του Παιδιού σε διακομιδές στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας Νεογνών και Παίδων… Για τα παιδιά που μεγάλωσαν στα σπίτια και τις δομές του Χαμόγελου του Παιδιού και προχώρησαν τη ζωή τους.
«Αυτός ο μικρούλης ο Ανδρέας, ο 10χρονος, ο ξανθός, ο γαλανομάτης, ο όμορφος, ενέπνευσε, έφυγε και άφησε πίσω του μια παρακαταθήκη. Μου λένε πολλές φορές… είστε ο κύριος…. ο μπαμπάς του Ανδρέα… Τα παιδιά χωρίς να τον έχουν γνωρίσει γιατί είναι μωρά, βλέπουν το σηματάκι αυτό στο αυτοκίνητο και δείχνουν στους γονείς τους. Το είχε φτιάξει ο ίδιος, εγώ πρόσθεσα τα μπλε μάτια για να τον θυμίζουν. Είναι αυτό το σήμα που είναι φύλακας άγγελος των παιδιών και για μένα είναι ο κόσμος ολόκληρος. Τελικά είναι και για τα παιδιά διότι αυτό που έγινε δεν είναι ανθρώπινο… Είναι κάτι παραπάνω… Είναι ξεκάθαρα μια κινητήριος δύναμη που υπάρχει με μια πολύ μεγάλη ανθρώπινη σπίθα και συμμετοχή μέσα από την ελληνική κοινωνία που την απαξιώνουν κάποιοι λέγοντας πως δεν υπάρχει ευαισθησία δεν υπάρχει διάθεση κτλ. Εμείς αποδείξαμε λοιπόν ότι υπάρχει μια ελληνική κοινωνία που νοιάζεται. Κι αύτη η κοινωνία κατάφερε να στηρίξει το χαμόγελο, να απλώσει και να υπάρχει σήμερα και να αποτελεί πρότυπο διεθνώς», μας λέει με ιδιαίτερη συγκίνηση.
Φαντάζεστε τον εαυτό σας εκτός του πεδίου της δράσης, τον ρωτήσαμε, και μας διηγήθηκε την εμπειρία που βίωσε πριν από 4 χρόνια όταν διαγνώστηκε με καρκίνο. Η αγωνία για το μέλλον της οικογένειας του Χαμόγελου του Παιδιού ήταν διάχυτη. Ο ίδιος πριν από το χειρουργείο, άφησε ένα βίντεο αναφέροντας πως το Χαμόγελο δεν ανήκει σε κανέναν προσωπικά. Ανήκει στην ελληνική κοινωνία που το αγκάλιασε και στα παιδιά που στήριξε και θα συνεχίσει να στηρίζει. Αμέσως μετά από το χειρουργείο, άνοιξε τα μάτια του σε ένα δωμάτιο του οποίου οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι από ζωγραφιές παιδιών. Μάλιστα ένα παιδί τον σχεδίασε με καρφάκια στα μαλλιά, όπως θα ήθελε να τον δει, και με δυο μεγάλα χέρια σαν μια αγκαλιά που χωράει μέσα όλα τα παιδιά… Παρά την ασθένεια δεν σταμάτησε να δουλεύει ούτε στιγμή. Κι αυτό που διαπιστώνει γι’ άλλη μια φορά ότι από το πεδίο της δράσης θα φύγει, όπως λέει, σηκωτός με φορείο, όταν πλέον δεν θα μπορεί. Εξέφρασε την ελπίδα πως θα υπάρξουν συνεχιστές γιατί είναι πολλοί οι εθελοντές που δέχθηκαν στήριξη σαν παιδιά και σήμερα είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές του έργου του Χαμόγελου του Παιδιού στην ελληνική κοινωνία.
Ζητώντας από τον κ. Γιαννόπουλο να κάνει μια αποτίμηση αυτών των 25 χρόνων, αυτό που αναφέρει είναι πως το Χαμόγελο δεν κατάφερε να σώσει όλα τα παιδιά που χρειάζονται βοήθεια… Η δουλειά που γίνεται από τον οργανισμό είναι παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Αυτό όμως που μένει στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από όλη αυτή την προσπάθεια είναι πως δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις ανάγκες όλων των παιδιών είτε λόγω έλλειψης χώρων στα σπίτια, είτε λόγω αδυναμιών που υπερίσχυσαν έναντι του συμφέροντος των παιδιών… Ήταν περιπτώσεις παιδιών που έφυγαν από τη ζωή ενώ έγιναν τεράστιες προσπάθειες. Δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν κοιμήθηκε τα βράδια εξαιτίας αυτών των καταστάσεων. Ωστόσο οι συνεργάτες του πάντα του λένε «Δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα»… 25 χρόνια μετά αυτό που κρατάει είναι η προσπάθεια κινητοποίησης… του κράτους… των θεσμών… του συνόλου της κοινωνίας.
Σ’ αυτά τα 25 χρόνια, τίποτα δεν αντικατέστησε το χαμόγελο του Ανδρέα, του δικού του παιδιού. Υποκαταστάθηκε…. Όλα τα χαμόγελα των παιδιών που στήριξε ο οργανισμός κρατάνε τον κ. Γιαννόπουλο και τους συνεργάτες του ζωντανούς και τους δίνουν κουράγιο να συνεχίσουν.
Δεν υπάρχει μνημόσυνο για τον μικρό Ανδρέα, το κατήργησε το μνημόσυνο. Πλέον υπάρχει γιορτή. Κάθε χρόνο γίνεται μία μεγάλη γιορτή για τα παιδιά. Δεν μπορεί να υπάρχει μνημόσυνο πλέον για ένα παιδί που κατάφερε ένα τόσο μεγάλο έργο χωρίς να είναι εδώ…
Η τρίχρονη Μπουλούτ
Του ζητήσαμε να θυμηθεί ιστορίες, τόσο από τα πρώτα χρόνια που χρειάστηκε ένας τεράστιος αγώνας για να δημιουργηθεί το Χαμόγελο του Παιδιού. Θυμάται την Μπουλούτ, ένα κοριτσάκι 3-5 χρονών που του είπε κάποτε… «Δηλαδή αν δεν ήταν ο Ανδρέας δεν θα ήμουνα εδώ; Δεν θα είχα σωθεί;» Ένα τόσο μικρό παιδάκι. Σήμερα είναι 25 χρονών και ζει με τον αδελφό της, προχωρούν τη ζωή τους, θυμούνται αυτό το παιδί που για κείνα έπαιξε ρόλο στη ζωή τους.
Η 13χρονη Ελευθερία
Θυμάται επίσης την τεράστια προσπάθεια που είχε γίνει τα πρώτα χρόνια του Χαμόγελου για την 13χρονη Ελευθερία από τη Ρόδο η οποία διαγνώστηκε με καρκίνο στη σπονδυλική στήλη και χρειάστηκε να μεταφερθεί στην Αμερική. Για τις επεμβάσεις της χρειάστηκαν αρκετά εκατομμύρια δραχμές. Ο ίδιος με μια εθελόντρια, άγνωστοι τότε, είχαν το «θράσος» να βγουν σε τηλεοπτικό δελτίο και να ζητήσουν βοήθεια από το κοινό. Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν ήταν υπερδιπλάσια απ’ όσα χρειαζόταν και τα διοχέτευσαν για τη στήριξη παιδιών με παρόμοια προβλήματα.
Ωστόσο, η Ελευθερία δεν τα κατάφερε… Είχε αφήσει πίσω μια βιντεοκασέτα μέσα από την οποία ευχαριστούσε λέγοντας «Προσπαθήσατε να με κάνετε καλά, μου δώσατε ό,τι ήταν δυνατόν και θέλω να συνεχίσετε να κάνετε το ίδιο και για τα άλλα παιδιά…». Όταν έφυγε από τη ζωή ήταν η πρώτη φορά που ο ίδιος πήγε σε κηδεία παιδιού που στήριξε το Χαμόγελο του Παιδιού, νιώθοντας την ανάγκη του αποχαιρετισμού.
ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Μέσα από όσα έγιναν όλα αυτά τα χρόνια, ο βασικός στόχος είναι να διατηρηθεί και να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο η ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει το χαμόγελο του παιδιού. Η βελτίωση των υποδομών, η βελτίωση του ανθρώπινου δυναμικού. Να μπορεί το Χαμόγελο να συνεχίσει να βρίσκεται από τη μία άκρη της Ελλάδας μέχρι την άλλη. Κλυδωνισμοί και προβλήματα υπήρξαν και αντιμετωπίστηκαν Το Χαμόγελο, απλώνει δεν μεγαλώνει… Και χρειάζεται τη συνοχή του από τον ίδιο μέχρι και τον τελευταίο εθελοντή που συμβάλει στην προσπάθεια. Δεν παραλείπει βέβαια να τονίσει το έργο των επαγγελματιών αλλά και των εθελοντών που βρίσκονται πίσω από το Χαμόγελο του Παιδιού που δεν γνωρίζουν ούτε αργίες ούτε γιορτές ούτε από κόπωση όταν ένα παιδί βρίσκεται σε κίνδυνο να βρίσκονται πάντα στο πλευρό του.
