Ο Ραφαήλ Παπαδόπουλος, ομότιμος καθηγητής Θερμοδυναμικής, σχολιάζει τον τρόπο χειρισμού του Κυπριακού από τον γ. γ. του ΑΚΕΛ και τον Πρόεδρο Αναστασιάδη.
Ο γ.γ. του ΑΚΕΛ δηλώνει, με κάθε ευκαιρία, ότι ο ρόλος του κόμματός του στη διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος είναι καθοριστικός. Και, διά του λόγου το ασφαλές, επεδίωξε να προσκληθεί στην Κωνσταντινούπολη. Ύστερα από συνομιλίες με την τουρκική ηγεσία, είχε, όπως είπε, την ευκαιρία να διαπιστώσει από πρώτο χέρι ότι η Τουρκία επιθυμεί τη διευθέτηση του εθνικού μας προβλήματος, αλλά εναπόκειται στη δική μας πλευρά να αποδείξει ότι κατέχεται απ’ την ίδια επιθυμία.
Παρόμοια πρόσκληση επεδίωξε και ο νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας, υπό την προηγούμενη ιδιότητά του ως αρχηγός του ΔΗ.ΣΥ., αλλά, μετά τις συνομιλίες του με την τουρκική ηγεσία, ήταν ιδιαίτερα φειδωλός στη διατύπωση συμπερασμάτων.
Παρόλα αυτά, οι ομοιότητες στον τρόπο χειρισμού του Κυπριακού και ιδιαίτερα της τουρκικής αδιαλλαξίας, απ’ τις ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων είναι σημαντικές και ουσιαστικές. Τόσο ο κ. Άντρος Κυπριανού όσο και ο κ. Νίκος Αναστασιάδης προσέφεραν εαυτούς στον ρόλο του υποκατάστατου συνομιλητού αντί του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τον οποίο η Τουρκία έπρεπε να συνομιλεί. Αυτό δεν ενισχύει το κύρος και τη διεθνή θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά ούτε την ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο, την οποία ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, απ’ τη σημερινή του θέση επικαλείται.
Η ενότητα του εσωτερικού μετώπου δεν ενισχύεται, επίσης, απ’ το ότι η διάσκεψη στο Grand Montana Ελβετίας ήταν πενταμερής, με τη συμμετοχή των τριών εγγυητριών δυνάμεων των Συνθηκών του 1959 και των δύο κοινοτήτων της Κύπρου –κάτι το οποίο διαχρονικά επεδίωκε η Τουρκία και δεν εδέχετο η Κυπριακή Δημοκρατία. Και το γεγονός αυτό δεν συμβιβάζεται με τον ισχυρισμό ότι «στη διάσκεψη η Τουρκία συζήτησε πρόσωπο με πρόσωπο με την Κυπριακή Δημοκρατία τα θέματα των Εγγυήσεων, της Ασφάλειας και των επεμβατικών δικαιωμάτων». Παρά τις κάποιες αρχικές παρερμηνείες, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι η Τουρκία μετέχει στη διάσκεψη ως εγγυήτρια δύναμη και δεν πρόκειται να συζητήσει την κατάργηση, αλλά μόνο την επικαιροποίηση των Συνθηκών Εγγυήσεων, σε βάθος χρόνου.
Αυτή είναι, σε αδρές γραμμές, η κατάσταση που περιμένει τον επόμενο πρόεδρο στο Κυπριακό. Η επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού δεν μπορεί να εξασφαλιστεί αν η διευθέτηση του εθνικού θέματος δεν οδηγήσει σε κράτος το οποίο λειτουργεί.
Η μόνη επιλογή που υπάρχει είναι το να απεγκλωβιστούμε αμέσως απ’ τις γενναιόδωρες προσφορές, τα συντροφικά δώρα και την εκ περιτροπής προεδρία. Πρέπει να αρχίσουμε νέες διακοινοτικές συνομιλίες από μηδενική βάση με την επίκληση του κανόνα ότι τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί πριν συμφωνηθούν όλα. Αυτό σημαίνει ότι η ψήφος των πολιτών χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, αφού η επιλογή που έχουμε δεν είναι ανοιχτή με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη λόγω της στηρίξεώς του στο Σχέδιο Ανάν και των συμφωνιών του με τον κ. Έρογλου. Είναι, επίσης, αμφίβολο αν είναι ανοιχτή στον κ. Μαλά λόγω του ότι οι περισσότερες απ’ τις προσφορές που πρέπει να αποσυρθούν προέρχονται απ’ το ΑΚΕΛ. Κατά συνέπεια, οι πολίτες πρέπει να επιλέξουν τον υποψήφιο ο οποίος έχει λιγότερο συνδεθεί με παλαιές αμαρτίες και έχει –κατά τεκμήριο– τη δυνατότητα να εφαρμόσει τη νέα στρατηγική.
