Πινακίδες και ανακοινώσεις με την ένδειξη «Μην εισέρχεστε» τοποθετήθηκαν τις τελευταίες ημέρες σε οκτώ οικοδομές στη Γερμασόγεια, οι οποίες έχουν κριθεί επικίνδυνες, έπειτα από σχετικές οδηγίες των αρμόδιων αρχών. Μέσω των ανακοινώσεων, οι ένοικοι καλούνται να μην εισέρχονται στα κτίρια λόγω του κινδύνου που διαπιστώνεται.
Το ζήτημα επαναφέρει με δημόσια παρέμβασή του ο αντιδήμαρχος Γερμασόγειας Χρίστος Παπαμιχαήλ, ο οποίος θέτει ερωτήματα για το τι προβλέπεται στην πράξη για τους ενοίκους που καλούνται να εγκαταλείψουν τις κατοικίες τους. Όπως αναφέρει σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στη διαπίστωση της επικινδυνότητας των οικοδομών, αλλά επεκτείνεται και στο κατά πόσον υπάρχει κρατική μέριμνα για τη στήριξη των ανθρώπων που εκτοπίζονται από τα σπίτια τους.
Στο πλαίσιο αυτό, ο αντιδήμαρχος μετέφερε και την αντίδραση 80χρονου ενοίκου, ο οποίος, αντικρίζοντας το σχετικό έγγραφο στον χώρο διαμονής του, τον ρώτησε: «Γιε μου, εγώ που θα πάω;». Η τοποθέτηση του κ. Παπαμιχαήλ αναδεικνύει την κοινωνική διάσταση του ζητήματος, με επίκεντρο την τύχη των πολιτών που καλούνται να απομακρυνθούν άμεσα από επικίνδυνα κτίρια.
Αυτούσια η ανάρτηση του κ. Παπαμιχαήλ:
Μετά το τραγικό συμβάν του περασμένου Σαββάτου, έχουν τοποθετηθεί σε πολυκατοικίες στη Γερμασόγεια ανακοινώσεις που χαρακτηρίζουν συγκεκριμένες οικοδομές ως επικίνδυνες, με οδηγία:
«ΚΙΝΔΥΝΟΣ – ΜΗΝ ΕΙΣΕΡΧΕΣΤΕ».
Και ορθά. Η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω απ’ όλα.
Όμως εδώ προκύπτει ένα ουσιαστικό ερώτημα:
Τι γίνεται στην πράξη;
Ακούμε δηλώσεις από τον αρμόδιο Υπουργό και τον Πρόεδρο της Επιτροπής Εσωτερικών ότι υπάρχουν εργαλεία και διαδικασίες.
Το ερώτημα όμως είναι απλό:
α) Μπορούν αυτά να εφαρμοστούν άμεσα;
β) Υπάρχει μηχανισμός που να λειτουργεί στην πράξη;
Ως Αντιδήμαρχος Γερμασόγειας, δέχομαι ήδη τηλεφωνήματα από συμπολίτες μας.
Άνθρωποι ηλικιωμένοι, μόνοι, που βρίσκονται ξαφνικά μπροστά σε μια κόλλα στην πόρτα τους.
Ένας 80χρονος με ρώτησε:
«Γιε μου, εγώ που θα πάω;»
Και δεν είναι θεωρητικό το ερώτημα. Είναι απολύτως πραγματικό.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο η διαπίστωση του κινδύνου.
Είναι τι προβλέπει και κυρίως τι εξασφαλίζει το κράτος για αυτούς τους ανθρώπους.
Υπάρχει ξεκάθαρο πλαίσιο για άμεση μετεγκατάσταση;
Υπάρχει στήριξη;
Υπάρχει συντονισμός υπηρεσιών;
Ή περιοριζόμαστε σε διαπιστώσεις και δηλώσεις;
Δεν είναι ώρα για ευθύνες σε επίπεδο εντυπώσεων.
Είναι ώρα να δούμε αν το νομοθετικό πλαίσιο που έχουμε μπορεί πραγματικά να εφαρμοστεί και να προστατεύσει τους πολίτες.
Γιατί στην πράξη, η ασφάλεια δεν είναι ανακοίνωση.
Είναι λύση.
