Ρένος Ευαγγελάκης: Από το κώμα και το τροχαίο στον μαραθώνιο

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Ένα λάθος στον δρόμο ήταν αρκετό για να αλλάξει τη ζωή του μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Στα 18 του χρόνια, ο Ρένος Ευαγγελάκης βρέθηκε να δίνει τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του, μετά από ένα σοβαρό τροχαίο. Ήταν σε κώμα για 8 ημέρες και οι γιατροί του έδιναν 50% πιθανότητες να επιβιώσει. «Ήταν σαν να ήμουν αλυσοδεμένος μέσα στο ίδιο μου το σώμα. Δεν ήξερα πώς βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση. Μπροστά μου χαμογελούσαν, όμως πίσω μου έκλαιγαν».

Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο ίδιος στον «Φ» τις δύσκολες ημέρες που πέρασε. Δεκαέξι χρόνια μετά, ο Ρένος όχι μόνο στέκεται ξανά στα πόδια του, αλλά τρέχει σε μαραθωνίους, έγινε αρχιτέκτονας, έγραψε βιβλίο για την περιπέτειά του και τιμήθηκε ως «Πρεσβευτής Οδικής Ασφάλειας 2026-2027».

Πώς συνέβη το ατύχημα; Τι θυμάστε από εκείνη την ημέρα;

Το ατύχημα έγινε βράδυ Παρασκευής, στις 6 Νοεμβρίου του 2010. Εκείνη την περίοδο έκανα τη θητεία μου στον στρατό. Θα πηγαίναμε σε πάρτι γενεθλίων άλλου στρατιώτη. Επειδή δεν είχα ακόμη άδεια οδήγησης, ήρθε να με πάρει ένα παιδί με το οποίο κάναμε μαζί στρατό. Θα πηγαίναμε σε ένα κλαμπ στη Λευκωσία. Μπήκα στο όχημα και ξεκινήσαμε την πορεία μας. Σε κάποια στιγμή έγινε ένα λάθος, ο οδηγός έχασε τον έλεγχο και μπήκαμε στην αντίθετη λωρίδα. Μας χτύπησε ένα όχημα που ερχόταν από την απέναντι λωρίδα, από την πλευρά όπου καθόμουν ως συνοδηγός. Από τη σύγκρουση έπαθα κρανιοεγκεφαλική κάκωση και απεγκλωβίστηκα από το όχημα με τη βοήθεια της Πυροσβεστικής. Μεταφέρθηκα στο Γενικό Νοσοκομείο, όπου ανακοίνωσαν στην οικογένειά μου ότι είμαι σε πολύ κρίσιμη κατάσταση και ότι υπάρχουν 50% πιθανότητες να ζήσω και 50%, αν επιζήσω, να είμαι «φυτό». Από εκείνη τη στιγμή, ο Ρένος που ήταν πριν άλλαξε και δεν θα ήμουν ποτέ ξανά ο ίδιος.

Πόσο καιρό ήσασταν σε κώμα;

Ήμουν σε κώμα για 8 ημέρες και έμεινα στο νοσοκομείο για ενάμιση μήνα. Ακολούθως, μεταφέρθηκα στον νευροχειρουργικό θάλαμο για ακόμη έναν μήνα. Βρισκόμουν σε ζάλη και σύγχυση. Από το ατύχημα επηρεάστηκε και η όρασή μου. Ήταν ένα χάος. Ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Ακολούθως, πήγα σε ένα εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης στη Λεμεσό. Η μητέρα μου έμενε μαζί μου. Με φρόντιζε, με τάιζε και μου άλλαζε πάνες. Για τρεις μήνες δεν μπορούσα να μιλήσω. Ήταν σαν να ήμουν αλυσοδεμένος μέσα στο ίδιο μου το σώμα. Δεν ήξερα πώς βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση. Η οικογένειά μου ήταν δίπλα μου και μου έδινε ελπίδα. Μπροστά μου χαμογελούσαν, όμως πίσω μου έκλαιγαν. Ακολούθησαν πολύωρες θεραπείες αποκατάστασης στη Λευκωσία. Ήμουν σαν ένα μωρό που μάθαινε από την αρχή τις λειτουργίες του σώματός του. Ευτυχώς, όμως, τα κατάφερα.

Αν μπορούσατε σήμερα να μιλήσετε στον 18χρονο Ρένο, λίγο πριν από το τροχαίο, τι θα του λέγατε;

Θα του έλεγα να προσέχει και να έχει τον νου του. Όμως, εκ των υστέρων, θα του έλεγα «μπράβο σου. Είμαι περήφανος για σένα».

Παρά τις δυσκολίες, σπουδάσατε Αρχιτεκτονική. Πόσο σημαντική ήταν αυτή η προσωπική σας νίκη;

Λόγω της κατάστασής μου, μου έδωσαν απαλλαγή από τον στρατό. Ακολούθως, πήγα για σπουδές. Ήταν το όνειρό μου να γίνω αρχιτέκτονας. Ήμουν πολύ αγχωμένος, γιατί δεν γνώριζα αν θα τα καταφέρω. Πέρασα πολλά θέματα bullying στη Σχολή. Όμως δεν τους αδικώ. Στην Κύπρο, όταν δούμε κάτι που διαφέρει από το καλούπι της κοινωνίας, το δακτυλοδείχνουμε και το περιθωριοποιούμε. Ήμουν πιο αργός και χρειαζόμουν περισσότερες ώρες στις ομαδικές εργασίες. Δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν. Είναι περιστατικά που με δυνάμωσαν.

Σήμερα συμμετέχετε σε μαραθωνίους. Τι σημαίνει για εσάς κάθε τερματισμός;

Μέσα από την αποκατάσταση και τη φυσιοθεραπεία, γνώρισα καλύτερα τη γυμναστική. Ακολούθως, γνώρισα μια ομάδα που ασχολείται με τον αθλητισμό και μου πρότειναν να λάβω μέρος σε μαραθώνιο στην Ολλανδία. Αυτό που συνέβη όταν τερμάτισα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Άλλοι έκλαιγαν και άλλοι χειροκροτούσαν. Φώναζαν το όνομά μου. Ήταν κάτι μοναδικό. Έκλαψα λίγο πριν από τον τερματισμό και με περηφάνια φόρεσα το μετάλλιό μου. Εμένα δεν με ενδιαφέρει ο χρόνος ούτε η ταχύτητα. Αυτό που ξέρω είναι ότι πριν από λίγα χρόνια με είχαν ξεγραμμένο και όμως τα κατάφερα. Τώρα είμαι υγιής και ανεξάρτητος. Μπορώ να σκέφτομαι και να ονειρεύομαι. Όταν φτάνω στον τερματισμό, νιώθω ανακούφιση γιατί ολοκλήρωσα έναν αγώνα. Από τότε αποφάσισα ότι, μέσα από την ιστορία μου, θέλω να βοηθώ τον κόσμο.

Η ιστορία σας έγινε βιβλίο και εντάχθηκε στις σχολικές βιβλιοθήκες. Πώς γεννήθηκε η ιδέα;

Όταν ήμουν στο κέντρο αποκατάστασης, δεν μπορούσα να γράψω και να μιλήσω. Έτσι, με τη μητέρα μου κάναμε εξάσκηση. Σε ένα τετράδιο προσπαθούσα να γράψω μερικές λέξεις. Αργότερα, άρχισα να γράφω στον υπολογιστή σκόρπιες σκέψεις από όσα πέρασα. Ήταν κάτι σαν ημερολόγιο. Έτσι, αποφάσισα ότι θέλω να γράψω ένα βιβλίο. Βρήκα έναν εκδοτικό οίκο και ενθουσιάστηκαν με την ιδέα μου. Εκδόθηκε το 2023 και ονομάζεται «Σαν Εφιάλτης». Ακολούθως, μία φίλη μού πρότεινε να το στείλω για αξιολόγηση στο Υπουργείο Παιδείας, έτσι ώστε να συμπεριληφθεί στα σχολεία, κάτι που τελικά έγινε.

Κάτι που θέλω να αναφέρω είναι ότι πέρσι το καλοκαίρι βρέθηκα με τον οδηγό του οχήματος και τον συγχώρησα. Του έδωσα την ανακούφιση που έψαχνε τόσα χρόνια. Δεν ξέρει τι βίωσα, αλλά ούτε εγώ ξέρω πώς ένιωθε μέσα του. Έχω κάποιες μόνιμες βλάβες που δεν επηρεάζουν την καθημερινότητά μου.

Πώς θέλετε να αξιοποιήσετε τον ρόλο σας ως Πρεσβευτής Οδικής Ασφάλειας 2026-27;

Λόγω των διαλέξεων που πραγματοποιούμε με το Ίδρυμα Οδικής Ασφάλειας «Γιώργος Μ. Μαυρίκιος» σε σχολεία και στρατόπεδα, θέλησαν η Αστυνομία και το Υπουργείο Άμυνας να με τιμήσουν για το έργο που επιτελούμε οικειοθελώς. Έτσι, βραβεύτηκα ως Πρεσβευτής Οδικής Ασφάλειας 2026-27. Πιστεύω ότι και ένα άτομο να επηρεάσω μέσα στην αίθουσα, αυτό είναι κέρδος. Αυτό που κάνω με γεμίζει ως άνθρωπο.