Ο Αδάμος Κόμπος, δημοτικός σύμβουλος Κ.Σ. ΕΔΕΚ Λεμεσού, απορεί για ποιο λόγο πολλοί άνθρωποι, και κυρίως ποδοσφαιριστές, γέμισαν το σώμα τους με τατουάζ.

Δεν είμαι φανατικός ποδοσφαιρόφιλος αλλά παρακολουθώ και θαυμάζω κάποια παιχνίδια δυνατών ομάδων στη διάρκεια των αγώνων του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Παρακολουθώντας αυτά τα παιχνίδια, μεταξύ ομάδων με λευκούς παίκτες και ομάδων με μαύρους ή και ανάμικτων ομάδων, παρατήρησα ότι κανένας μαύρος δεν σχεδίασε στο σώμα του οποιαδήποτε απεικόνιση με τη μέθοδο του τατουάζ. Βέβαια θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο σχεδιασμός πάνω σε μαύρο σώμα με τα συνήθη μαύρα χρώματα του τατουάζ δεν θα εξυπηρετούσε σε τίποτε αφού δεν θα διακρίνονταν. Όμως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί άσπρο ή κίτρινο χρώμα που πιστεύω θα διακρίνονταν πολύ άνετα. Εν τούτοις αυτή η κατηγορία των συνανθρώπων μας δεν φαίνεται να αισθάνθηκε την ανάγκη να αλλάξει το χρώμα του σώματός τους σεβόμενοι το φυσικό χρώμα που τους χάρισε ο Θεός και η φύση.
Οι λευκοί συνάνθρωποί μας αισθανόμενοι τη μεγάλη ανάγκη να διαφοροποιήσουν το χρώμα του σώματός τους, μέσω βέβαια κάποιων ακατανόητων σχεδιασμών, μπογιατίζουν με μαύρο χρώμα μεγάλα τμήματα του κορμιού τους, όπως ολόκληρα τα χέρια, ολόκληρα τα πόδια, αυτά τουλάχιστον που βλέπουμε, παρουσιάζοντας μιαν εμφάνιση μεταξύ μαύρου και «πάτσαλου», όπως είναι το χρώμα παρδαλού κατσικιού ή… κούφου, για να μην αναφερθώ σ’ άλλα ζώα. Το γεγονός είναι ότι αυτή την παράξενη μόδα ακολουθούν και νεαρές κοπέλες μαυρίζοντας τα χέρια και τα πόδια τους και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις με αρκετά έντονο χρώμα. Για τις κοπέλες, από την αρχαιότητα μέχρι και πρόσφατα, το ασπριδερό χρώμα του δέρματός τους ήταν ένα πολύ σημαντικό στοιχείο στην όλη εμφάνισή τους για να κεντρίσουν την προσοχή και το ενδιαφέρον του άλλου φύλου. Ήταν πάντοτε σ’ όλους τους αιώνες χιλιοτραγουδημένο το ωραίο και άσπρο σώμα των κοπέλων, έλκοντας τους άνδρες.
Τι να πει κάποιος σήμερα, ανατράπηκαν τα ωραία πρότυπα και η κοινωνία μας θαυμάζει και εκτιμά την ανωμαλία, έτσι που να αναγνωρίζουν τα λευκά αγόρια και κορίτσια ότι το φυσικό τους χρώμα δεν είναι καλό και θα πρέπει να το μπογιατίζουν μαύρο ή «πάτσαλο». Οι μαύροι συνάνθρωποί μας πρέπει να αισθάνονται πιο άνετα τώρα παρά πριν, επειδή υπέφεραν από τις διακρίσεις λόγω χρώματος. Τώρα οι λευκοί θέλουν να γίνουν μαύροι έστω και μερικώς, μέχρι να εφαρμόσουν το «δεύτερο χέρι» της μπογιάς του τατουάζ, για να γίνουν ξεκάθαρα μαύροι.
Τι άποψη έχουν οι ειδικοί επιστήμονες γιατροί γι’ αυτή την ανεξέλεγκτη κατάσταση, πέραν της τραγικής εμφάνισης; Είναι βλαπτικές αυτές οι επεμβάσεις άμεσα ή και στο μέλλον; Απ’ ό,τι γνωρίζω στο δέρμα μας υπάρχουν πόροι για την αναπνοή του, όπως επίσης και πόροι για την εφίδρωση. Τι γίνονται αυτοί, σφραγίζονται μ’ αυτές τις μπογιάδες;
Εάν κάποτε κάποιοι απ’ αυτούς τους νεαρούς μεγαλώσουν και σοβαρευτούν, θα μπορούν να βγάλουν εύκολα αυτές τις μπογιάδες, ή θα χρειαστούν γυαλόχαρτα και σμιρίλια μέσα σε χειρουργεία;