Ο Πανίκος Νεοκλέους, συγγραφέας-ερευνητής, γράφει για τις μαύρες επετείους και τι ακολούθησε την κυκλοφορία του βιβλίου του «Μνήμες».
Πέρασαν ήδη 44 χρόνια από εκείνη την αποφράδα μέρα. Τόσο εγώ όσο και μια μεγάλη μερίδα από αυτούς που βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή προδομένοι, σχεδόν καθημερινά έρχονται στο μυαλό μας τα όσα ζήσαμε εκείνες τις μέρες της μεγάλης προδοσίας. Ίσως επειδή έτσι συμφέρει σε κάποιους, ποτέ δεν ακούστηκαν τα πραγματικά γεγονότα όπως αυτά διαδραματίστηκαν, όπως δεν ακούστηκαν και τα ονόματα αυτών που πρόδωσαν αυτόν τον τόπο. Λόγω ακριβώς των πιο πάνω, ο λαός βρίσκεται στο σκοτάδι. Γι’ αυτό και οι προδότες τιμούνται σαν ήρωες, τη στιγμή που τα θύματά τους ακόμα υποφέρουν από τους εφιάλτες που έζησαν.
Κάποιοι μονοπώλησαν τον πατριωτισμό και την αντίσταση στο πραξικόπημα, με μοναδικό στόχο να κερδίζουν ψήφους και το δικό τους ατομικό συμφέρον. Κάποιοι βρήκαν στέγη στον ΔΗΣΥ, με αποτέλεσμα να αναρριχηθούν σε ανώτατα δημόσια αξιώματα.
Πρόσφατα, όταν ο Τούρκος δολοφόνος Γιανακραλί Τουρκούτ δήλωνε περήφανος για τα εγκλήματα που έκανε σε βάρος αθώων Ε/κ, όλοι στην ε/κ πλευρά έσχιζαν τα ιμάτιά τους και απαιτούσαν την παραδειγματική τιμωρία του. Συμφωνώ και επαυξάνω. Όμως…
Πάντοτε έλεγα και συνεχίζω να λέω: «Για να έχεις το δικαίωμα να απαιτείς από τον γείτονά σου να διατηρεί καθαρό το σπίτι και την αυλή του, πρέπει πρώτα εσύ ο ίδιος να διατηρείς το δικό σου σπίτι και την αυλή σου καθαρά».
Ναι, οι Τούρκοι, τόσο στη διάρκεια του πολέμου όσο και μετά από αυτόν, έκαναν φοβερά εγκλήματα σε βάρος αθώων Ε/κ, όπως στο Παλαίκυθρο, στην Άσσια, στην Καρπασία και αλλού. Αυτά εμείς οι Ε/κ τα λέγαμε και συνεχίζουμε να τα λέμε. Αυτά όμως που έκαναν τα δικά μας ανθρωπόμορφα τέρατα για 35 περίπου χρόνια κανένας δεν τα είχε αναφέρει. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, αμέσως μετά την κυκλοφορία του βιβλίου μου «Μνήμες», κλήθηκα στο αρχηγείο της Αστυνομίας για να δώσω δήθεν πληροφορίες για τα εγκλήματα που έγιναν στη Μάραθα και στην Τόχνη. Εκεί, οι δυο αστυνομικοί (ένας άντρας και μια γυναίκα -κατέχω τα ονόματά τους) δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι έγινε. Απεναντίας μού είπαν: «Το ξέρεις ότι τα γυναικόπαιδα στη Μάραθα τα δολοφόνησαν οι ίδιοι οι Τούρκοι;». Εγώ τους απάντησα ότι «έχω κατάλογο με 30 ονόματα των δολοφόνων στη Μάραθα, κατάλογο τον οποίο έδωσε Ε/κ αυτόπτης μάρτυρας». Το φαιδρό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι οι αστυνομικοί δεν ενδιαφέρθηκαν και ούτε μου ζήτησαν αντίγραφο αυτού του καταλόγου. Ο λόγος; Είναι γιατί γνωρίζουν και οι ίδιοι τους δολοφόνους και τους καλύπτουν, όπως και οι Τούρκοι φυσικά καλύπτουν και προστατεύουν τους δικούς τους δολοφόνους.
Πέρα από τις σχεδόν καθημερινές θύμησες των όσων είδα και έζησα στη διάρκεια του πολέμου, είναι ακόμα ένα πράγμα που συχνά έρχεται στο μυαλό μου και με βασανίζει. Μήπως εκεί που κάθομαι αμέριμνος, τόσο στις ελεύθερες όσο και στις κατεχόμενες περιοχές, δίπλα μου κάθονται και κάποιοι από τα ανθρωπόμορφα τέρατα;
Σήμερα, κάποιοι από τους δολοφόνους, βολεμένοι και άνετοι, έχουν κρεμασμένες στα σπίτια τους τεράστιες φωτογραφίες του Γρίβα. Και γιατί να μην το κάνουν αφού ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το κόμμα που τον στηρίζει, ακόμα και τώρα, οργανώνουν εκδηλώσεις τιμής και στήνουν ανδριάντες σε έναν τέτοιο προδότη;