Ο Αντώνης Χατζηαντώνης, συνταξιούχος καθηγητής Αγγλικών, γράφει για τη βραβευθείσα Αγγλοκύπρια δασκάλα.
Στις μέρες μας, δύσκολα μπορείς να εμπιστευθείς κάτι ή κάποιον. Παντού υπάρχει η παρανομία, η ματσαράγκα, η κομπίνα, το βόλεμα ημετέρων, το προσωπικό και ιδιοτελές συμφέρον. Έχουμε την αίσθηση ότι γενικά υπάρχει ένα σάπιο σύστημα. Αλλά μένουμε απλά στις γκρίνιες. Ως λαός, εμείς οι Κύπριοι, είμαστε άνθρωποι της ραστώνης, του ωχαδερφισμού, του «κρύψε να περάσουμεν», του καναπέ και λοιπά…
Και δυστυχώς, λίγοι είναι οι θεσμοί τους οποίους μπορούμε να εμπιστευθούμε ουσιαστικά. Το τραπεζικό σύστημα μάς απογοητεύει. Βλέπουμε τράπεζες να καταρρέουν, να γίνονται βορά στα νύχια επιτήδειων. Συμφωνίες, συνωμοσίες συνεχίζουν να γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες, μακριά από τη διαφάνεια που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τη λειτουργία του τόσο σημαντικού για όλους χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Για την παιδεία, πάλι, τι να πεις; Η οποία έπρεπε να είναι το Α και το Ω, στο μέλλον μιας χώρας, για να μην πω ενός έθνους ολόκληρου; Και ποιοι είναι σήμερα οι λειτουργοί σε αυτό τον χώρο; Δυστυχώς, ούτε με το καινούριγο σύστημα πρόσληψης εκπαιδευτικών, δεν επιλέγονται οι πλέον κατάλληλοι. Επιλέγονται (ή πριμοδοτούνται) εκείνοι που έχουν και μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών σε γνωστά ή μη πανεπιστήμια. Τυπικά, άριστοι…
Ας δούμε όμως, μιας και μιλάμε για την παιδεία, ένα πρόσφατο γεγονός. Αναφέρομαι στην Αγγλοκύπρια, ελληνοκυπριακής καταγωγής, δασκάλα Τέχνης, Άντρια Ζαφειράκου, η οποία ξεχώρισε μεταξύ 30.000 συναδέλφων της, παγκοσμίως, και βραβεύτηκε από το Varkey Foundation, με το πολύ σημαντικό ποσό του ενός εκατομμυρίου αγγλικών λιρών!
Μιλάμε για μια αξιόλογη κοπέλα, που φρόντισε να μάθει να χαιρετάει στη γλώσσα του το κάθε παιδί το οποίο ήταν υπό την εποπτεία της. Υπήρξε όχι απλά διδασκάλισσα με τον κλασικό όρο, αλλά πραγματική μητέρα 1.400 παιδιών! Η ίδια, απαντώντας με σεμνότητα σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, τόνισε τη διαφορά του ρήματος «εκπαιδεύω» από το ρήμα «ανατρέφω». Σκεφτείτε το…
Επισκεπτόταν τα παιδιά στο σπίτι τους. Φρόντιζε να «ανακαλύπτει» με τον δικό της τρόπο τον εσωτερικό κόσμο του καθενός από τα «παιδιά» της. Στόχος της είναι, όπως είπε, να αναπτύξει την κριτική ικανότητα των μαθητών της, μέσω της τέχνης.
Αλλά αυτό που αξίζει να τονίσουμε είναι το γεγονός (εγώ όταν το άκουσα, στην αρχή δεν το πίστεψα…) ότι αυτό το ποσό δεν το οικειοποιήθηκε. Δεν το κατέθεσε στον τραπεζικό λογαριασμό της. Δεν το πήρε για να το διαθέσει για δικό της όφελος. Σε αγορά χλιδάτης οικίας με πισίνες, πολυτελούς αυτοκινήτου και ούτω καθεξής… Το αφιέρωσε σε ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, προς όφελος πάλι των παιδιών. Και, όταν ερωτήθηκε, έδωσε την εξής απάντηση, που εγώ τουλάχιστον, όταν τη διάβασα, συγκινήθηκα: «Τα χρήματα αυτά δεν τα κέρδισα σε κάποιο λαχείο, lotto κ.λπ. Τα κέρδισα ως δασκάλα και ως δασκάλα θα τα αξιοποιήσω…!».
Σήμερα, οι εκπαιδευτικοί μας εδώ στη νήσο των αγίων απειλούν να… μην ανοίξουν τα σχολεία τον Σεπτέμβριο! Ζητούν την κεφαλή του υπ. Παιδείας, Κώστα Χαμπιαούρη, επί πίνακι, γιατί, νομίζετε; Διότι ο άνθρωπος σκέφτηκε να περικόψει κάποιες, κατά τη γνώμη του, μη απαραίτητες σχολικές δραστηριότητες, και τους πόρους που θα εξοικονομηθούν να τους διαθέσει σε πιο παραγωγικές δραστηριότητες.
Συνάγοντας. Αν είχαμε έστω και 100 λειτουργούς της παιδείας που να αντιμετώπιζαν το λειτούργημά τους όπως το αντιμετωπίζει η άξια δασκάλα που αναφέραμε, θα είχαμε αυτά τα θλιβερά αποτελέσματα; Με μέσο όρο επίδοσης στις εξετάσεις, σε βασικά μαθήματα, το 9,9; Δεν νομίζω…
