Ο Χαράλαμπος Μερακλής, αναφέρεται στα διδάγματα και τις προειδοποιήσεις δέκα χρόνια μετά το κλείσιμο της 4ης σε μέγεθος επενδυτικής τράπεζας των ΗΠΑ.
Στις 15 του Σεπτέμβρη του 2018 συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την κατάρρευση της Lehman Brothers της 4ης σε μέγεθος επενδυτικής τράπεζας των ΗΠΑ διά της οποίας εισήλθαμε στη νέα χρηματοοικονομική κρίση του 2008 και στη νέα Μακρά Ύφεση.
Οι συνέπειες αυτής της κρίσης και Μακράς Ύφεσης μας οδήγησαν σαν χώρες και ανθρωπότητα πίσω σ’ έναν νέο Μεσαίωνα, σε μια νέα τάξη πραγμάτων, πολιτικής, διαίρεσης και στην αναζήτηση ενός νέου Διαφωτισμού του 18ου αιώνα, λόγω της ανάπτυξης της κοινωνικής βαρβαρότητας, της βίας, τρομοκρατίας, της υπερσυγκέντρωσης του πλούτου, της αυξημένης φτώχειας, της άνισης κατανομής του πλούτου, της ασυδοσίας της νέας τεχνολογίας και πληροφόρησης, της αύξησης των μονοπωλίων, λαϊκισμού, ρατσισμού, ακροδεξιάς, της κατεδάφισης του μετα-ψυχροπολεμικού κόσμου, του διαμοιρασμού του κόσμου με τα «θέλω» των Μεγάλων των εμπορικών πολέμων, εμπάργκο μνημονίων κ.λπ.
Αυτά όλα οφείλονται στην έλλειψη ικανότητας να αντιμετωπισθούν τα πολύπλοκα προβλήματα και οι κίνδυνοι που δημιουργούνται από την αλληλεξάρτηση και τις διεθνείς ανακατατάξεις, την απώλεια του συμβιβασμού, της δυναμικής δημοκρατίας, διαλόγου, των ανοικτών ιδεών και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ανταλλαγής προϊόντων, υπηρεσιών, προσωπικών δεδομένων, διακίνησης προσώπων, του «ευ ζην» κ.λπ.
Η κρίση προήλθε και συνεχίζει να υφίσταται από την τεράστια συλλογική αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού της αυτορρύθμισης των αγορών, του διεθνούς οικονομικού συστήματος και της χρησιμοποίησης των επιπτώσεων της κρίσης ως «μπαμπούλα» και μονόδρομου για να συμμορφωθούν ώρες και λαοί με τις υποδείξεις τους.
Η αναφερόμενη κρίση του 2008 είναι το αποτέλεσμα του υψηλού χρέους και «δανεισμού χωρίς αύριο» από νοικοκυριά και επιχειρήσεις, των περίπλοκων δεδομένων, των future προθεσμιακών τραπεζιτικών προϊόντων, των αυξημένων αναλήψεων χωρίς ουσιαστικές εγγυήσεις, της απληστίας και ατιμωρησίας της παύσης φύσεως επενδυτών, τραπεζιτών, των χρηματοπιστωτικών ατασθαλιών, του υπερκέρδους, bonus, της μη εφαρμογής μέτρων προστασίας και ελέγχου και του μπλοκαρίσματος του συστήματος της αναπαραγωγής.
Σύμφωνα με την McKinsey το ύψος του παγκόσμιου χρέους από 97 τρισ. δολάρια το 2007, έφθασε τα 169 τρισ. δολάρια το 2017.
Παρά τα προβλήματα και τις τρομακτικές συνέπειες που επέφερε η παρούσα οικονομική κρίση, ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρτον Μπράουν τονίζει πως ο κόσμος υπνώττει μπροστά στην απειλή νέας κρίσης. Οι κυβερνήσεις απέτυχαν να αντιμετωπίσουν τα αίτια της κρίσης και θα υπάρξουν αυξημένα ρίσκα επειδή δεν εφαρμόσθηκαν πολιτικές αφυπνίσεις και έλεγχος των χρηματοοικονομικών ροών και ούτε έγιναν μελέτες για να διαπιστωθεί πού έχουν οι δανειστές τα χρήματά τους και με ποιους όρους.
Η απουσία σκληρών μέτρων, όπως τονίζει ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός, υποβοηθά τις τράπεζες να ακολουθούν χαλαρή πολιτική γιατί θεωρούν πως η διάσωσή τους είναι δεδομένη σε μια μελλοντική κρίση επειδή εμπίπτει στον κανόνα «too big to fail».
Παρόμοιο συλλογισμό διατυπώνει και ο κεϋνσιανός οικονομολόγος Ρόμπερτ Σκιντέλσκι αλλά υπερτονίζει πως η παγκόσμια οικονομία πρέπει να θωρακισθεί και να χτυπηθεί η απληστία των μεγάλων τραπεζών, επενδυτών και να μειωθεί η ανισότητα, και οι κυβερνήσεις να μην ξοδεύουν τα χρήματα των φορολογουμένων για να διασωθούν οι ένοχες τράπεζες.
Επίσης, οι περικοπές των κοινωνικών δαπανών οδήγησαν τις χώρες σε νέο κύκλο ύφεσης και υπανάπτυξης.
