Ο Aντώνης Xατζηαντώνης διερωτάται για τη στάση των πολιτικών μας στο Κυπριακό.
Μεταφέρω επί λέξει τις δηλώσεις του ψευδο-υπουργού Εξωτερικών, των κατεχομένων, Κουντρέτ Οζερσάι: «Δεν πρόκειται να συνεχίσουμε, στο πλαίσιο μιας διαπραγμάτευσης επί του Κυπριακού, που καταλήγει εδώ και χρόνια πάντα σε αδιέξοδο».
Για να προσθέσει, με νόημα: «Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι μια πιο δημιουργική προσέγγιση». Και ερωτώ: Πώς αντιλαμβάνεστε τον όρο δημιουργική προσέγγιση; Διότι εγώ, ένας απλός πολίτης, όχι ιδιαίτερα ευφυής, που προσπαθεί να «διαβάζει πίσω από τις λέξεις», το αντιλαμβάνομαι, ή μάλλον, το εκλαμβάνω ως εξής: Η μόνη λύση είναι να αποδεχθείτε τη δική μας προσέγγιση. Που μιλά για εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας, εκ περιτροπής προεδρία, πρώτο λόγο να έχει ο σφετεριστής-χρήστης και όχι ο νόμιμος Ελληνοκύπριος ιδιοκτήτης και πάει λέγοντας…
Είναι με αυτές τις προϋποθέσεις που θα επαναρχίσουν οι προσπάθειες εξεύρεσης συμφωνίας; Φαίνεται ότι ούτε το λεγόμενο Πλαίσιο Γκουτέρες, που κάνει λόγο για πρώτη φορά, για κατάργηση εγγυήσεων κ.λπ., αποδέχεται ο κ. Οζερσάι. Είναι τουλάχιστον αιθεροβάμων, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ που, σε συνέντευξη σε τηλεοπτικό Κανάλι, είπε: «Μας… θωρακίζει το πλαίσιο Γκουτέρες. Δεν πρέπει να αφήσουμε να πάει χαμένη αυτή η ευκαιρία…».
Συμπληρώνοντας: «Να ταμπουρωθούμε πίσω από αυτό».
Ξέρετε, όταν κάνει δηλώσεις επί του Κυπριακού ο Άντρος Κυπριανού, πραγματικά τον βλέπω και τον λυπάμαι. Είναι ένας καλός, πατριώτης πολιτικός, συμπαθής ως άνθρωπος, αλλά, κάτι δεν μου αρέσει. Ψυχανεμίζομαι, υποπτεύομαι, ότι ούτε ο ίδιος δεν πιστεύει πλέον σε όσα μας λέγει… Αλλά, είναι υποχρεωμένος να λέγει αυτά που λέγει. Προς λαϊκή κατανάλωση. Ή μέχρι να μετοικήσει εις Κύριον και ο τελευταίος πρόσφυγας, που εξακολουθεί να έχει ψευδαισθήσεις… Φοβούμαι ότι αυτά που λέγει απευθύνονται εις το ποσοστό εκείνο των Ε/κ, που ακόμη ελπίζει ότι κάαααποτε, θα καμφθεί η λεγόμενη… τουρκική αδιαλλαξία. Τα λέγει για να κρατήσει σταθερό εκείνο το 28 – 30% που ακολουθεί τυφλά το ΑΚΕΛ. Ή ας πούμε, τις Ακελικές, μέγιστες και ειλικρινείς προσπάθειες για λύση… Για να κρατούν μαντρισμένους τους οπαδούς τους. Να διατηρείται το δίπολο. Οι επιθυμούντες διακαώς λύση και οι Απορριπτικοί. Κουραφέξαλα!
Μα, πόσα χρόνια θα ανεχόμαστε αυτό το χοντρό δούλεμα; Δεν ήταν ο Αναστασιάδης που, προ του 2004, καιγόταν για λύση, διαπρύσιος κήρυξ υπέρ του ΝΑΙ; Δεν ήταν ο μέντοράς του, μακαριστός Γλ. Κληρίδης, που ζητούσε μια εξάμηνη παράταση για να εξεύρει λύση; Πώς άλλαξε τώρα και κατηγορείται από την Αριστερά, ότι δεν… πολυ-ενδιαφέρεται για λύση; Πώς μεταλλάσσονται όλοι μετά την εκλογή τους;
Πραγματικά, έχω κουραστεί να γράφω για το Κυπριακό. Τα τελευταία χρόνια, αρχίζω να θεωρώ τον εαυτό μου ηλίθιο που ασχολούμαι με μια οριστικά και αμετάκλητα χαμένη υπόθεση.
