Ο Γιώργος Χριστοδούλου διατυπώνει τις σκέψεις του για την απαγωγή των δύο παιδιών και κάνει κάποιες εισηγήσεις.
Απίστευτο και συνταρακτικό, μας έχει αφήσει άφωνους η απαγωγή των δύο μικρών παιδιών πριν από λίγες μέρες. Δόξα τω Θεώ που βρέθηκαν γρήγορα! Συγχαρητήρια σε όλους όσοι βοήθησαν είτε λίγο είτε πολύ, Αστυνομία και απλοί πολίτες! Οι παράγοντες θέληση, αμεσότητα, ταχύτητα, συνεργασία και παν-λαϊκή κραυγή, ήταν καταλυτικοί! Και πάλιν συγχαρητήρια! Το γεγονός αυτό μου έχει ξυπνήσει μια προσωπική εμπειρία που θα ήθελα να φέρω στη δημοσιότητα μήπως και βοηθήσει έστω και λίγο. Πριν από δύο χρόνια φοιτούσε ο γιος μου στην τρίτη τάξη δημοτικού και ήταν περίπου οκτώμισι χρονών. Δύο φορές είχε απουσιάσει από το σχολείο και εμείς ως γονείς είχαμε ενημερώσει το σχολείο. Σε μία τρίτη περίπτωση που απουσίασε και εμείς ως γονείς δεν ενημερώσαμε, τότε εκπλαγήκαμε γιατί ούτε το σχολείο επικοινώνησε μαζί μας να ρωτήσει εάν είναι σε γνώση μας ότι το παιδί απουσίαζε. Την επομένη μέρα μίλησα με τη διευθύντρια και ρώτησα γιατί το σχολείο δεν επικοινώνησε μαζί μας. Με έκπληξη και πάλι η απάντηση ήταν ότι δεν έχει υποχρέωση το σχολείο να επικοινωνεί με τους γονείς και ισχυρίστηκε ότι δεν υπάρχει τέτοια οδηγία από το Υπουργείο Παιδείας. Επίσης μου ανέφερε ότι επικοινωνούν με τους γονείς μόνο όταν για δύο συνεχόμενες μέρες απουσιάζει κάποιο παιδί. Τότε σε έντονη συζήτηση με τη «διευθύντρια» αμφισβήτησα την πιθανότητα το υπουργείο να μην έχει γραπτές οδηγίες για κάτι τέτοιο και της ανέφερα ότι θα ψάξω το θέμα. Επίσης ασχέτως της ύπαρξης ή μη ύπαρξης οδηγιών, εμείς ως γονείς ζητήσαμε και ήταν παράκλησή μας να έχουμε άμεση τηλεφωνική ενημέρωση από το σχολείο σε περίπτωση που το παιδί μας απουσιάσει ξανά (και ως γονείς δεν είχαμε ειδοποιήσει το σχολείο ότι επρόκειτο να απουσιάζει). Επιπρόσθετα προσπάθησα να την πείσω για την αναγκαιότητα και σοβαρότητα αυτής της ενημέρωσης του σχολείου προς τους γονείς. Συγκεκριμένα της είχα αναφέρει ότι εμείς κάθε πρωί αφήνουμε το παιδί μας στο σχολείο και φεύγουμε όπως και κάθε γονιός και επιστρέφουμε το απόγευμα μετά από 6 – 7 ώρες να το παραλάβουμε. Από την άλλη εάν το παιδί δεν είναι στην τάξη την πρώτη ώρα το πρωί, το σχολείο θεωρεί ότι είναι με τους γονείς. Τι γίνεται λοιπόν εάν συμβεί κάτι στο παιδί πριν μπει στην τάξη την πρώτη ώρα, είτε δηλαδή χτυπήσει σε κάποιο απομονωμένο μέρος του σχολείου είτε το απαγάγουν και δεν το προσέξει κανείς; Εμείς οι γονείς θα θεωρούμε ότι το παιδί μας είναι στο σχολείο, το σχολείο θα θεωρεί ότι είναι με τους γονείς και το απόγευμα όλοι θα καταλάβουμε ότι έγινε το κακό αλλά θα είναι πολύ αργά. Μετά από λίγο χρονικό διάστημα έναν μήνα περίπου, το παιδί μου απουσίασε και πάλι από το σχολείο και εμείς ως γονείς δεν ενημερώσαμε. Τότε το σχολείο και Πάλιν ΔΕΝ επικοινώνησε μαζί μας, παρόλο που είχε προηγηθεί η προαναφερθείσα συζήτηση με τη διευθύντρια. Το δεύτερο αυτό περιστατικό το συζήτησα και πάλι με τη διευθύντρια αλλά με πολλή θλίψη κατάλαβα ότι «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα». Να σημειωθεί ότι άκουε και άλλο άτομο τις συζητήσεις με τη διευθύντρια. Το παρόν περιστατικό δεν έχει στόχο να εκτεθούν συγκεκριμένα άτομα και κυρίως όχι καθυστερημένα δύο χρόνια μετά, απλώς το ανέφερα μήπως και βοηθήσει έστω και λίγο! Την επόμενη φορά θα φροντίσω να κτυπήσω και πόρτες που μπορούν να ακούσουν! Και αν χρειαστεί να εκτεθούν και άτομα, εφόσον δεν λαμβάνουν υπόψη τις ανησυχίες των γονιών για τόσο σοβαρά θέματα και προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από υπαρχτές ή μη υπαρχτές οδηγίες του υπουργείου. Η ουσία του υπαρκτού κινδύνου για τα παιδιά προφανώς δεν ενδιαφέρει! Κάποια επαγγέλματα ήταν και λειτούργημα, τώρα τι… Δυστυχώς δεν είμαστε στην εποχή που άφηναν τα σπίτια και τα αυτοκίνητα ξεκλείδωτα χωρίς κίνδυνο, και ούτε στην εποχή που οι εκπαιδευτικοί έκαναν λειτούργημα. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι εμείς, εσείς, αυτοί, οι άμεσα εμπλεκόμενοι ότι ο Θεός προσέχει τα παιδιά μας, αλλά πρέπει και εμείς να τα προσέχουμε, και όχι να επαναπαυόμαστε, όχι να κλείνουμε τα αφτιά μας, όχι να μας ενδιαφέρουν τα επικοινωνιακά και οι εντυπώσεις, όχι μικροκομματικές ψηφοθηρικές σκοπιμότητες θυσιάζοντας τα πάντα στον βωμό, όχι να απεργούμε για τα κεκτημένα ενώ δήθεν υπερασπιζόμαστε την εκπαίδευση, όχι το κράτος να θέλει δήθεν να νοικοκυρέψει την εκπαίδευση αλλά να αγνοεί απλά στοιχειώδη και να προκαλεί να του αποδίδονται αλλότριες σκοπιμότητες, όχι να είμαστε διευθυντές της έδρας και των υπουργείων και να τρέχουμε μόνο να σβήνουμε φωτιές αλλά και να τις αποτρέπουμε, όχι να ανεχόμαστε εμείς οι γονείς, όχι να προκαλούμε την τύχη μας, όχι μόνο λόγια, Νοιαζόμαστε, Νοιάζεστε, Νοιάζονται Όλοι για τα παιδιά, δικά μας και ξένων. Ας κάνουμε έργα! Τελειώνοντας θα ήθελα να θέσω ενώπιον των αρμοδίων τις πιο κάτω απλές εισηγήσεις και ας τις αξιολογήσουν, γιατί στο τέλος και οι αρμόδιοι θα αξιολογηθούν τουλάχιστον από τον απλό κόσμο. Εισηγήσεις για όλα τα σχολεία Δημοτικής και Προδημοτικής: 1. Κάθε πρωί μισή ώρα μετά την έναρξη του σχολικού προγράμματος ένα άτομο, είτε από τη γραμματεία είτε από τη διεύθυνση του σχολείου, να πηγαίνει σε όλες τα τάξεις να μαζεύει τα παρουσιολόγια. Αμέσως να γίνεται τηλεφωνική επικοινωνία με τους γονείς για όσα παιδιά απουσιάζουν, χωρίς να γνωρίζει το σχολείο για την απουσία τους (δεν έχει πρόσθετο οικονομικό κόστος). Σημειώνεται ότι κάποια σχολεία έχουν ηλεκτρονικό παρουσιολόγιο και με την τοποθέτηση απουσίας αποστέλλεται αυτόματα ενημερωτικό SMS προς τους γονείς. Συγχαρητήρια στους πρωτεργάτες! 2. Να υπάρξουν επιτέλους αξιολογήσεις και τοποθετήσεις δίκαιες και αναλόγως ικανοτήτων (όχι άλλων προσόντων π.χ. χρόνια υπηρεσίας, κ.λπ.).
Το θέμα αυτό θα βοηθήσει πολύ και τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, καθώς οι καλοί δεν έχουν να φοβηθούν αλλά θα επωφεληθούν με την ανάδειξή τους. Βέβαια οι αξιολογητές είναι αυτοί που πρέπει να δουλέψουν και να κάνουν αυτό που έχουν καθήκον (Δεν έχει πρόσθετο οικονομικό κόστος). 3. Να τοποθετηθούν βιντεοκάμερες καταγραφής, τουλάχιστον σε καίρια σημεία των σχολείων, εισόδους κ.λπ. 4. Να τοποθετηθούν περιφράξεις μη προσπελάσιμες με ψηλά κιγκλιδώματα και έλεγχος ασφαλείας στις εισόδους / εξόδους με θυροτηλέφωνα και να μην έχουν ελεύθερη πρόσβαση από και προς τα έξω.
