Τον προβληματισμό του γράφει ο Α. Χατζηαντώνης.
«Σταμάτα να προσεύχεσαι, για να αποτραπεί κάτι, για το οποίο ο Θεός έχει ήδη αποφασίσει πως θα συμβεί…!». Λατινικό απόφθεγμα.
Το διάβασα τις προάλλες, κάπου, και μου δημιούργησε πολλές σκέψεις. Μα, η προσευχή δεν αποτελεί την ύψιστη μορφή επικοινωνίας με τον Δημιουργό; Τι μας λένε τώρα οι Λατίνοι;
Όμως, μετά από συλλογισμό, κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι αυτό το Λατινικό ρητό, ταυτίζεται εν πολλοίς, με το Ισλαμικό δόγμα για το kismet. Το πεπρωμένο. Αυτό, που η μακαριστή γιαγιά μου απέδιδε εν τη σοφία της ως εξής: Ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει!
Ναι, αλλά, αυτό πάλι δεν έρχεται σε σύγκρουση με το άλλο, που ξέρουμε: «Συν Αθηνά, και χείρα κίνει»; Ή, κατά το κυπριακώτερον: «Αϊ Γιώρκη βόηθα, τζιαι συ τον πόδαν τάρασσε;».
Αυτές οι θεωρίες, φίλοι μου, είναι τόσο παλιές, όσο και η ιστορία του ανθρώπινου είδους. Πόσες φορές δεν ξενύχτισα με φίλους, συμφοιτητές, τότε τη δεκαετία του ’80 στη Θεσσαλονίκη, συζητώντας πάνω σε παρόμοια θέματα; Να μοιραζόμαστε οι μισοί στους λεγόμενους, Μοιρολάτρες και οι υπόλοιποι, στους αντίθετους της άποψης αυτής, που με πείσμα υποστήριζαν ότι, εμείς διαμορφώνουμε την τύχη μας, τη Μοίρα μας…!
«Χατζηαντώνη, η τύχη μας, η μοίρα μας, καθορίζεται από εμάς τους ίδιους. Αν κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια και περιμένεις τον Θεό να σε βοηθήσει, θα πεθάνεις στην ψάθα! Ούτε θα πετύχεις τίποτα στη ζωή σου…!», μου ‘λεγε ο Σαλονικιός φίλος Πάνος, που δεν τα πήγαινε καλά με τη θρησκεία.
Θυμάμαι τα λόγια του, σήμερα, μετά τα όσα πέρασα, 40 ολόκληρα χρόνια στην Ελλάδα, και πού καταλήγω; Ότι μάλλον, εγώ είχα δίκιο, που πίστευα στο Πεπρωμένο. Το πεπρωμένο, φυγείν, αδύνατον…!
Ναι, φίλε Πάνο. Προσπάθησα. Με χίλιες-δυό στερήσεις πάλεψα για να πάρω το πτυχίο. Εργάστηκα στην Εκπαίδευση. Παντρεύτηκα, έκανα και ένα παιδί. Αγωνίστηκα να μην λείψει τίποτα από την οικογένειά μου. Και ποιο το αποτέλεσμα; Ο Θεός μου πήρε τον γιο μου, χώρισα και από τη γυναίκα που αγαπούσα…!
Έλα, πες μου-έχουμε περί τα 20 χρόνια να βρεθούμε, αγαπητέ μου Παναγιώτη, τι δεν έπραξα σωστά; Τι πήγε λάθος; Δεν αγωνίστηκα;
Και τώρα; Ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκομαι τώρα; Μόνος, με την παρέα ενός γάτου. Ξεχασμένος από όλους.
Συνάγοντας: Πιθανόν, η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση: Προσπάθησε άνθρωπε, και ό,τι είπεν ο Θεός. Το ‘λεγε κάποτε και αυτό, η γιαγιά μου. Ναι. Ό,τι είπεν ο Θεός!
