Ο Α. Χατζηαντώνης περιγράφει ένα περιστατικό που συνέβη και με δική του ευθύνη ενώ οδηγούσε και επισημαίνει σε όλους να μην τον μιμηθούν.
Δεν πέρασαν πολλές μέρες που έγραψα για την επικινδυνότητα, την ανευθυνότητα, με την οποία συμπεριφέρονται οι Κύπριοι οδηγοί. Και τους χαρακτήρισα ξεροκέφαλους.
Ε, δάσκαλε που δίδασκες… Βράδυ Παρασκευής, Λεμεσός. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, επιστρέφω, κανονικά οδηγώντας, από το Costa όπου συχνάζω, στο σπίτι μου. Είμαι σε πολύ αγχώδη φάση. Περιμένοντας, από μέρα σε μέρα, μια καθοριστική δικαστική εξ Αθηνών απόφαση, είμαι όλο νεύρα. Μου φταίνε όλα! Ήθελα να εκτονωθώ.
Κινούμαι βόρεια, επί της οδού Αγ. Φυλάξεως. Ελάχιστη κίνηση. Ανεβαίνω προς το χωριό Αγ. Φύλαξη. Παρά το Alphamega, δίπλα μου στα φανάρια, ένας νεαρός, με μουσική στο φουλ, με κοιτάζει περιφρονητικά, και μόλις ανάβει πράσινο, απότομα φεύγει μπροστά, κάνοντας μου show off. «Έτσι είσαι, ρε βλάκα; Τώρα θα δεις…» μονολογώ.
Αλλάζω την κίνηση, από eco σε sport, και εκσφενδονίζομαι δυνατά μπροστά, βάζοντας φωτιά στο οδόστρωμα, που λένε… «Eat my dust, ηλίθιε…» λέω, χαμογελώντας κάπως χαιρέκακα. Τον αφήνω 200-300 μέτρα πίσω μου και νιώθω ικανοποιημένος…
Ξαφνικά, συμβαίνει το απρόβλεπτο. Φαίνεται, τον εκνεύρισα, ή επρόκειτο για κάποιον λίγο πιο τρελό από μένα… Τον βλέπω στο καθρεφτάκι, να αναπτύσσει μεγάλη ταχύτητα, να με φτάνει, να με προσπερνά εξ αριστερών και να προσπαθεί να μπει πριν από μένα στο λεγόμενο round about της Αγ. Φύλας…
Ελάττωσα ταχύτητα και με κίνδυνο να με κτυπήσει με την ουρά του αυτοκινήτου του, στο μπροστινό, δεξί φτερό, τον άφησα να εισέλθει πρώτος στον κυκλοφοριακό κόμβο!
Έκοψε ταχύτητα, έκοψα και εγώ, και προχωρήσαμε, σαν καλά παιδιά –μετά τον καβγά τους– προς τον προορισμό μας, αργά και ήσυχα. Εγωισμός, στο έπακρον! Να μη με αφήσει να τον προσπεράσω! Είναι αλήθεια ότι μου αρέσει η επικίνδυνη οδήγηση. Είναι σαν να φλερτάρεις με τον θάνατο. Σε εξιτάρει!
Βέβαια, δεν θα σας συνιστούσα, φίλοι μου, να συμπεριφερθείτε τόσον ανόητα, όπως εγώ και ο νεαρός του άλλου οχήματος. Όχι! Μην παραδειγματίζεστε από μένα. Αγαπώ την οδήγηση. Εγώ έχω γρήγορα αντανακλαστικά, είμαι αρκετά έμπειρος, οδηγώ από το 1985, στην Ελλάδα κυρίως όπου ζούσα για 3-4 δεκαετίες. Πρόσφατα την γλύτωσα, όταν ένα τεράστιο Scania, με πλαγιοκόπησε, στον αυτοκινητόδρομο, μέρα-μεσημέρι, και με τους σωστούς ελιγμούς γλύτωσα τα χειρότερα…
Η οδήγηση με χαλαρώνει. Ξεφεύγω από την θλίψη για την απώλεια του γιου μου. Εσείς, όμως, έχετε γυναίκα, παιδιά, ίσως και εγγονάκια. Να οδηγείτε προσεκτικά. Εξάλλου, εγώ κατά κανόνα, οδηγώ με σύνεση.
