Ο Α. Χατζηαντώνης διατυπώνει την άποψή του για το θέμα της επιλογής φύλου.
Είναι δικαίωμα όλων, διάβασα κάπου, να επιλέξουν το φύλο που θα αναγράφεται στην ταυτότητά τους. Ήδη, αναγνωρίστηκε διά Νόμου στην Ελλάδα και, ως είθισται, θα ακολουθήσει και η κυπριακή νομοθεσία. Μέχρι τώρα, γνώριζα για παρελάσεις… «υπερηφάνειας» των ΛΟΑΤΙ, αρχικά, που περιέχουν τις λέξεις τρανσέξουαλ, ομοφυλόφιλος και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο… Στη δημοσίευση που ανέφερα στην αρχή, πρόσεξα και τη λέξη: διεμφυλικοί. Άγνωστη λέξη. Και, άνκαι είχα την εντύπωση ότι διαθέτω ένα αρκούντως πλούσιο λεξιλόγιο, σκέφτηκα να καταφύγω στο λεξικό Γ. Μπαμπινιώτη. Ερευνώ, ψάχνω, τίποτα. Μεταξύ των λέξεων διεμβολίζω και διένεξη –όπου κανονικά θα έβρισκα τη λέξη αυτή– δεν υπήρχε απολύτως τίποτα…
Και έμεινα με την απορία. Αλλά, πιο κάτω, ο συντάκτης έγραφε ότι 1% περίπου των κοριτσιών ήθελαν να ήταν αγόρια και, αντίστοιχα, 1% των αγοριών θα προτιμούσαν να ήταν κορίτσια. Μιλάμε για έφηβους, υποθέτω. Σε άλλο έντυπο, διαβάζω έκπληκτος ότι, Ισραηλινοί επιστήμονες αφήρεσαν με λεπτή χειρουργική επέμβαση δύο όρχεις που υπήρχαν στην κοιλιακή χώρα ενός 14χρονου κοριτσιού… Έμεινα εντελώς σε κατάσταση αμηχανίας. Καλά, τα σπάνια λάθη της φύσης υπάρχουν. Και με επεμβατική χειρουργική, διορθώνονται. Αλλά, τα ψυχολογικά; Πώς θα ζει ένας άνδρας που νιώθει γυναίκα εγκλωβισμένη σε ανδρικό σώμα; Ή και το αντίστοιχο;
Σημεία των καιρών. Ο άνθρωπος, εξελισσόμενος, ανακαλύπτει νέες τεχνικές, η επιστήμη προχωρεί κάνοντας φοβερά άλματα, τα πυρηνικά όπλα επικρέμονται ως Δαμόκλειος σπάθη επί της κεφαλής μας, αλλά το θέμα εσωτερικής ανάγκης ενός ατόμου να μην αποδέχεται το φύλο με το οποίο ήρθε στον κόσμο, νομίζω παραμένει τραγικά δυσεπίλυτο. Δημιουργώντας περίεργες καταστάσεις. Διότι τα άτομα αυτά, υποφέρουν. Δεν παίρνω θέση, όπως θα αντιληφθήκατε. Δεν μπορείς να πάρεις θέση σε τέτοια θέματα. Απλώς τα αποδέχεσαι. Προσπαθείς να μην δείχνεις, ούτε και να είσαι, ομοφοβικός.
Οφείλουμε να δεχόμαστε τον συνάνθρωπό μας, με κατανόηση. Με καλοσύνη και με ευγένεια. Άνθρωποι, με ημερομηνία λήξης είμαστε όλοι. Με αδυναμίες, με λάθη συμπεριφοράς. Αν κάτι όμως, δεν επηρεάζει εσένα κατά οιονδήποτε τρόπο, το παραβλέπεις. Γνώμη έχεις, αλλά την κρατάς για τον εαυτό σου. Δεν χωράει το μίσος, η απέχθεια προς κάτι το διαφορετικό, το γκροτέσκο.
Θα κλείσω με κάτι που αστειευόμενος έλεγε ο μακαριστός ιατρός, παθολόγος πατέρας μου, όταν, τότε, στα μέσα δεκαετίας του 1960, η κυπριακή κοινωνία ήταν κάτι παραπάνω από συντηρητική. Ήταν πουριτανική, ίσως και λίγο ρατσιστική, σε τέτοια σεξουαλικά ζητήματα.
«Κορόιδευαν κάποιον, σε ένα χωριό, για την τάση που είχε –και δεν την έκρυβε– προς την ομοφυλοφιλία». Και συνεχίζοντας ο πατέρας μου μας είπε και την αντίδραση του ανθρώπου αυτού, που φυσικά, ένιωθε ενοχλημένος από τα διάφορα σχόλια που άκουγε, δεξιά και αριστερά, ή για την περιφρόνηση που του έδειχναν σχεδόν όλοι οι συγχωριανοί. Τους ρώτησε, λοιπόν ήρεμα κάποια στιγμή: «Ε, ναι, το παραδέχομαι… Αλλά, γιατί σας φαίνεται τόσο απαράδεκτο, τόσο αμαρτωλό; Το δοκιμάσατε και δεν σας άρεσε;». Και γελάσαμε όλη η οικογένεια με αθωότητα, χωρίς να κατακρίνουμε οποιονδήποτε. Ο πατέρας μου είχε σπάνιο ήθος και μας το μετέδιδε.
Σήμερα, η κοινωνία έγινε πιο ανεκτική. Και καλά έκανε. Βαδίζουμε μπροστά και όχι προς τα πίσω.
