O Π. Πέτρου αναφέρεται στο θέμα της εκπαίδευσης, σχολιάζοντας απόψεις αρθρογράφου.
Γράφει ο κ. Π. Περσιάνης («Φ», 23/10/2017): «Το σχολείο για την κυπριακή κοινωνία είναι πλέον ένα εργαστήρι προσφοράς γνώσεων και δεξιοτήτων, παρά ένας θεσμός διαπλάσεως ανθρώπων και πολιτών». «Για πολλούς λόγους έχασαν τον ψυχικό δεσμό που ένιωθαν οι μαθητές των προηγούμενων γενιών με το σχολείο». «Το σχολείο καλλιεργεί ανθρώπους και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με σωστή ανθρώπινη επαφή και με τη στήριξή του από ανθρώπους». «Αλίμονο αν το σχολείο μετατραπεί τελικά σε φροντιστήριο».
Τι είδους ανθρώπους καλλιέργησε όμως το σχολείο των προηγούμενων γενιών που νοσταλγεί ο κ. Περσιάνης;
Ανθρώπους οι οποίοι δεν δέχονταν καν να ακούσουν τη γνώμη του συνανθρώπου τους. Αυτοί πάντα είχαν δίκαιο. (Μιμούνταν μήπως τους καθηγητές τους που αν αμφισβητείτο η γνώμη τους έπεφτε ξύλο;). Ανθρώπους οι οποίοι δεν σεβάστηκαν τη δημοκρατία. Την κατέλυσαν και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Ανθρώπους οι οποίοι προσέφευγαν στα όπλα και στη βία εναντίον των συμπατριωτών τους, γιατί αυτοί δεν συμφωνούσαν μαζί τους. Ανθρώπους (ηγέτες και πολιτικούς) οι οποίοι υπέγραφαν διεθνείς συμφωνίες ενώ εντός της Βουλής περνούσαν ψηφίσματα ενάντια σε άρθρα του συντάγματος, καταπατώντας έτσι τον όρκο τους για πίστη και σεβασμό σε αυτό. Προέτρεπαν ουσιαστικά από τα έδρανα της Βουλής την ένοπλη εξέγερση για κατάλυση της Δημοκρατίας! Αποτέλεσμα; Η παράδοση της μισής πατρίδας στον Τούρκο κατακτητή. Και το τραγικότερο; Ο σεβασμός προς τη Δημοκρατία επήλθε τελικά διά της μπότας του κατακτητή και όχι διά της εθνικής παιδείας. Το πάθημα μάς έγινε μάθημα και ξαφνικά εκδημοκρατικοποιηθήκαμε.
Δεν ασχολείται όμως ο κ. Περσιάνης με το αν η παιδεία είχε κάτι να κάνει με την καλλιέργεια αυτών των συμπεριφορών. Το μόνο που τον ενοχλεί είναι ότι άνθησαν τα φροντιστήρια μετά την αφυπηρέτησή του!
