Κυπριακό ποδόσφαιρο: Φυτοζωούν μερικές ομάδες, ακούγονται όργια για τις οφειλές σε ποδοσφαιριστές, προπονητές, υπάλληλους και δανειστές (αν ζούσαμε σε κανονική χώρα μάλλον θα επενέβαιναν έως και οι ανακριτικές αρχές και το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας), αλλά το μυαλό των περισσοτέρων είναι στις νέες μεταγραφές.

Οι οποίες ίσως θα πάρουν μια προκαταβολή τώρα, μαζί με την υπογραφή τους, και θα μπουν στον κατάλογο των ποδοσφαιριστών που έχουν να παίρνουν, μέχρι να αποφασίσουν και αυτοί να κάνουν προσφυγή στην ΟΥΕΦΑ για να πάρουν τα λεφτά τους, τα οποία, όταν τα πάρουν, θα τα στερηθούν εκείνοι που θα βρίσκονται τότε στον κατάλογο των εργοδοτουμένων.

Και κοντά σε αυτές, είναι και οι ομάδες που ήταν για χρόνια μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και τώρα ξαφνικά… το φυσούν και έχουν στόχους και, μαζί με τα 2-3 λεωφορεία φιλάθλους τους, έχουν, λέει, ψηλούς στόχους.

Με αυτά να συμβαίνουν, πολλοί τίτλοι σε ΜΜΕ δεν αφορούν την πορεία προς το βάραθρο, αλλά τη «συμφωνία με τον τάδε παίκτη!». Σχεδόν πάντα με θαυμαστικό.

Κι ας μην ξέρει κανένας ποιος είναι ο τάδε κι ας μην δικαιολογεί το βιογραφικό του ούτε το θαυμαστικό, ούτε τις προσδοκίες που δημιουργεί. Κάποτε τα θαυμαστικά στις μεταγραφές αφορούν και παίκτες που έρχονται για «το εύκολο γκολ» και ας πέτυχαν 3-4 στην προηγούμενη ομάδα τους, σε 34 αγώνες ή παραπάνω.

Κάποιοι έρχονται και με πατερίτσες, που λέει ο λόγος, γιατί είχαν σοβαρό τραυματισμό πέρσι ή πρόπερσι και είναι στο στάδιο της επαναφοράς. Θυμάστε π.χ. το παιδί από τη Λιβύη ή τον άλλο που η μπυροκοιλιά του ήταν πιο μεγάλη από του προπονητή του;

Διαβάζουμε αρκετά συχνά δηλώσεις ξένων ποδοσφαιριστών και προπονητών κυπριακών ομάδων στις χώρες τους, που γνωστοποιούν στους έκπληκτους συνομιλητές τους ότι στο μικρό μας νησάκι πληρώνουν μισθούς πολύ μεγαλύτερους από τους μισθούς ποδοσφαιριστών σε χώρες με πολλαπλάσιο μέγεθος, πληθυσμό, ΑΕΠ, ποδοσφαιρική ιστορία, κλπ.

Ο Ρουμάνος προπονητής Αντόνε έλεγε τις προάλλες στη χώρα του πως υπάρχουν ομάδες με ξένους «επενδυτές» στην Κύπρο που πληρώνουν 70 και 80 χιλιάδες τον μήνα σε παίκτες.

Το ποδόσφαιρο της ΚΟΠ συνεχίζει να μεγαλώνει τη βρώμικη φούσκα μέσα στην οποία βαυκαλίζεται, αξιοποιώντας όλο και περισσότερο αδιανόητα χρήματα που «επενδύονται» από ξένους εκατομμυριούχους, μέσα σε ένα πέπλο ανησυχητικής αδιαφάνειας.

Μόλις τις προάλλες, ο «επενδυτής» που διαχειρίζεται την Ομόνοια, ίσως τη μόνη ομάδα μαζί με το ΑΠΟΕΛ στην Κύπρο που θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να αντλήσουν αξιόλογα εγχώρια έσοδα αξιοποιώντας τις στρατιές των φίλων τους και τους χορηγούς, δήλωσε πως είναι αδύνατο να βγάλει κέρδος μια ομάδα-εταιρεία στην Κύπρο.

Ο ίδιος μέσα σε 4-5 χρόνια ξόδεψε, είπε, 24 εκατομμύρια. Αλλά τώρα συζητά με το σωματείο για να συνεχίσει να βάζει εκατομμύρια, χωρίς προοπτική κέρδους από τις αγωνιστικές δραστηριότητες, σύμφωνα με όσα είπε. Βάζει, είπε, 2-3 εκατ. τον χρόνο από την τσέπη.

Και η Ομόνοια είναι από τις 3-4 περιπτώσεις που θα μπορούσε ίσως να δικαιολογηθεί ετήσιος προϋπολογισμός γύρω στα 8-9-10 εκατομμύρια. Ο Άρης και η Πάφος, με 3-4 χιλιάδες πελάτες ο ένας και 6-7 χιλιάδες η άλλη, πώς να δικαιολογήσουν τα 12-13 ή παραπάνω εκατομμύρια που ξοδεύουν φανερά μέσα σε 12 μήνες;

Ακόμα και το ΑΠΟΕΛ, με κάπου 35 εκατ. χρέος (η ομάδα με τα περισσότερα -με διαφορά- έσοδα τα τελευταία 10-12 χρόνια!), πού πάει με τέτοιους προϋπολογισμούς;

Θα πει κάποιος ότι μέσα σε αυτό το εντελώς παράλογο πλαίσιο δεν είναι καθόλου περίεργο που μουλιάζει και το ποδόσφαιρο μέσα στη διαφθορά και την παρανομία. Μόνο που το ποδόσφαιρο μας ήταν διεφθαρμένο και όταν ήταν φτωχό.

Και όταν διερωτάται ο κόσμος πώς τα καταφέραμε και έχουμε πλέον μία από τις πιο αδύνατες εθνικές ομάδες στην Ευρώπη, λένε κάποιοι «ε, τι περιμένεις κύριε, είμαστε μικρή χώρα, λίγος κόσμος».

Ε πώς στον δαίμονα και με τι λεφτά (τι είδους λεφτά, εννοώ) εμείς που δεν μπορούμε να σταυρώσουμε δεύτερη ή τρίτη πάσα με την εθνική μας, έχουμε καλύτερο πρωτάθλημα από πολλές χώρες της Ευρώπης;

Ε ναι, επειδή εντός δεν παίζουμε «εμείς». Φέρνουμεν απ’ έξω. Παλιά λέγαμε «με τα λεφτά μας», τώρα δεν ξέρουμε ούτε καν από πού έρχονται τα λεφτά και τίνος είναι πραγματικά.

Δεν είναι εξωφρενικά επικίνδυνο αυτό που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας; Αντέχουμε νέο εξευτελισμό όταν σπάσουν και αυτές οι φούσκες;