Αν το ψήφισμα που ενέκρινε χθες η πλειοψηφία της Βουλής ψηφιζόταν το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δικαιολογείται ως ένα βαθμό η μονομέρεια του. Διότι θα ήταν κατανοητή η σύνταξη ενός απολίτικου, ανιστόρητου και βαριά συναισθηματικού κειμένου εν βρασμώ ψυχής, αμέσως μετά τον συγκλονισμό που βίωσε κάθε υγιής άνθρωπος, συνειδητοποιώντας τις θηριωδίες των εγκληματιών της Χαμάς ξημερώματα Σαββάτου.
Αν το ψήφισμα της Βουλής εκδιδόταν το περασμένο Σάββατο θα μπορούσε κάποιος να χρεώσει στην πλειοψηφία των βουλευτών πρόσκαιρη παράκαμψη -υπό το κράτος της έντονης φόρτισης- της τρομοκρατίας και βαρβαρότητας που βίωσαν γενιές Παλαιστινίων στις δεκαετίες που προηγήθηκαν, από το ισραηλινό κράτος. Παρόλο που τίποτε, απολύτως τίποτε, δεν μπορεί και δεν πρέπει να δικαιολογεί στο μυαλό οποιουδήποτε αυτό που έκανε η Χαμάς στο νότιο Ισραήλ το Σάββατο.
Η κυπριακή Βουλή, όμως, συνέταξε και ενέκρινε το ψήφισμά της, ευτυχώς κατά πλειοψηφία και όχι ομόφωνα, τουλάχιστο πέντε 24ωρα μετά τη βαρβαρότητα εναντίον αμάχων, Ισραηλινών και άλλων. Δεν είναι ότι μπορούν να ξεχαστούν μέσα σε πέντε μέρες όσα συνέβησαν. Δεν θα ξεχαστούν ποτέ, ούτε και από όσους τα έζησαν από μακριά, μέσω των ΜΜΕ και του διαδικτύου.
Οι πέντε μέρες που μεσολάβησαν από το ξημέρωμα του Σαββάτου δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποβούν αρκετές για να μαλακώσει η οργή εναντίον των υπανθρώπων της Χαμάς που συμμετείχαν στη βαρβαρότητα. Δεν ανέμενε κανείς από τους Κύπριους βουλευτές ούτε να μασήσουν τα λόγια τους εναντίον των δολοφόνων, ούτε να καταπιούν τον αποτροπιασμό τους επειδή πέρασαν λίγες μέρες.
Αυτές οι λίγες μέρες, όμως, ήταν αρκετές για το σιδερόφρακτο κράτος του Ισραήλ να επαναλάβει μέρος του παλιού κακού εαυτού του και να ανταγωνιστεί σε σκληρότητα και βαρβαρότητα -έναντι αμάχων- τους φονιάδες της Χαμάς.
Όπως δεν συνυπολογίζεται καμία, μα καμία, δικαιολογία, για τα εγκλήματα της Χαμάς, δεν μπορεί να αναγνωριστεί ούτε το ελαφρυντικό της εκδίκησης για το ζεστό αίμα αθώων Ισραηλινών σε όσους καταδικάζουν γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους και αμέτοχους ανθρώπους στην παρατεταμένη πείνα, τη δίψα, τον τρόμο, τον αργό θάνατο από τραυματισμούς και κακουχίες, αλλά και σε μαζικούς θανάτους από ανελέητους βομβαρδισμούς, νύχτα και μέρα. Και αφήνουμε στην άκρη όσα απάνθρωπα συνέβησαν στη Γάζα την εβδομάδα πριν από αυτήν που διάγουμε και για εκατοντάδες εβδομάδες προηγουμένως.
Η Βουλή μας χθες απέτυχε, με εξαίρεση το ΑΚΕΛ, να δει ένα μέτρο μπροστά της. Είδε μόνο τη μισή τραγωδία. Στην άλλη μισή γύρισε το πρόσωπο. Ούτε λέξη για τους Παλαιστίνιους αμάχους που δεν σκότωσαν, αλλά σκοτώνονται μαζικά και αδιάκριτα στο όνομα των Ισραηλινών νεκρών του Σαββάτου. Ούτε μια λέξη καταδίκης για αυτούς που ισοπεδώνουν τη Γάζα και θάβουν ή προσφυγοποιούν κατά εκατοντάδες χιλιάδες τον πληθυσμό της.
Όπως είπε χθες στο ΡΙΚ1 ο Τάκης Χατζηγεωργίου, τις φρικαλεότητες της Χαμάς μάς τις έδειξαν, τις είδαμε, τις ακούσαμε, μάς συγκλόνισαν. Τις (νέες) βαρβαρότητες στη Γάζα από συντεταγμένο στράτευμα αναγνωρισμένου κράτους δεν τις έπιασαν ακόμα οι κάμερες «από κοντά». Βλέπουμε, είπε ο κ. Χατζηγεωργίου, από ψηλά μια βόμβα να πέφτει σε μια ταράτσα και αυτό είναι όλο. Κάτω από τα χαλάσματα δεν βλέπει κανείς ούτε παιδιά, ούτε γυναίκες, ούτε γέρους.
