Όλα βαίνουν καλώς. Ζούμε στην χώρα του απόλυτου τέλειου όπου όλα δουλεύουν σαν ελβετικό ρολόι σε σημείο που η απόλυτη τελειότητα έχει δημιουργήσει μια ανυπόφορη ρουτίνα καθημερινότητας, που έχουμε αρχίσει να αναζητούμε προβλήματα για να δημιουργούμε εντυπώσεις και να αποκτά νόημα η ζωής μας.
Κάπως έτσι κάποιοι θέλουν να παρουσιάζουν ή έτσι αντιλαμβάνονται την κυπριακή πραγματικότητα για αυτό και το μέλλον μας μοιάζει με τις τελευταίες στιγμές του Τιτανικού πριν βουλιάξει, όταν το πλοίο πλημμύριζε από το νερό αλλά η ορχήστρα συνέχιζε να παίζει στους ίδιους ρυθμού ωσάν να μην συμβαίνει τίποτε.
Ζούμε σε μια εποχή όπου ο δημόσιος βίος έχει μετατραπεί σε περιφερόμενο θίασο μέτριων ως κακών ηθοποιών των οποίων μονάχη έγνοια τους είναι η κριτική που θα γραφτεί και όχι το πώς οι ίδιοι θα γίνουν καλύτεροι.
Είναι σημεία όλα των καιρών για ένα πολιτικό σύστημα που μοιάζει με επιχείρηση υπό πτώχευση που οι μέτοχοι της αναζητούν σανίδα σωτηρίας. Αντί όμως να εφευρίσκουν τρόπους για το πώς το προϊόν ή υπηρεσία που προσφέρει η εταιρεία να γίνει ξανά ανταγωνιστικό, ώστε να εξασφαλιστεί και η βιωσιμότητα της, επιμένουν στην ίδια συνταγή, αλλάζοντας απλά το περιτύλιγμα. Διότι πλέον η εικόνα είναι το μήνυμα, αλλά το μήνυμα είναι τις πλείστες φορές κενού περιερχομένου.
Σημεία των καιρών και αυτά… Η πολιτική για κάποιους μοιάζει με κούρσα αλόγων του ιππόδρομου και αναζητούν τον «άππαρο» που τρέχει πιο γρήγορα, χωρίς να νοιάζονται αν ο αναβάτης του έχει τις γνώσεις, τις εμπειρίες και την ικανότητα για να το οδηγήσει και να το καθοδηγήσει κατά την διάρκεια της κούρσας για να φτάσει στον προορισμό του.
Γιατί λοιπόν ένα κομμένο κολάνι ενός λεωφορείου που έμεινε μεσόστρατα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από μια πρόταση πολιτικής πολιτικής; Γιατί αναλώνεται περισσότερη συζήτηση για το ποιος έφαγε με ποιόν και γιατί; Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που ένας τικ-τοκερ πριν από μερικούς μήνες στις ευρωεκλογές κατάφερε να πάρει την ψήφο 70 χιλιάδων ψηφοφόρων, εξευτελίζοντας τους πάντες, αλλά δυστυχώς δεν έλαβε κανένας μας τα μηνύματα αυτής της πολιτική κατάντιας. Το μόνο που αντιλήφθηκαν ορισμένοι είναι το πώς θα πρέπει να κάνουν ανάλαφρα βιντεάκια στο Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης με κακέκτυπη μάλιστα αντιγραφή του Φειδία. Ε, στο τέλος της ημέρας τι θέλουν δηλαδή; Να τους παίρνει ο κόσμος πιο σοβαρά;
Κάποιοι επιτέλους θα πρέπει να αντιληφθούν πώς η παραγωγή πολιτικής και η αποτύπωση πολιτικού στίγματος δεν είναι επακόλουθο εξαγγελιών, ανακοινώσεων και δημοσιογραφικών διασκέψεων. Η παραγωγή πολιτικής σημαίνει πολύ περισσότερο και ο σκοπός και ο στόχος της πολιτικής και όσων θέλουν να είναι μέρος αυτής, είναι να δίνουν λύσεις και κατεύθυνση και όχι η συγγραφή εκθέσεων ιδεών.
Απότοκο των πολιτικών και της πολιτικής του φαίνεσθαι είναι και η έλλειψη ανοχής στην κριτική και στην διαφορετική άποψη. Ναι δυστυχώς, βιώνουμε ξανά εποχές της καθοδήγησης και προπαρασκευής του μηνύματος που θα βγει προς το έξω, μπας και αυτό ξεφύγει από το πλαίσιο μας. Για όνομα του Θεού πλέον! Φιρμάνια και ντιρεκτίβες που μόνο θλίψη προκαλούν.
Και το ακόμα πιο τραγικό είναι πώς η εσωτερική εγκύκλιος της Υπουργού Γεωργίας Μαρίας Παναγιώτου προς τους υπαλλήλους του Υπουργείου με το απαράδεχτο περιεχόμενο της, διέρρευσε στα ΜΜΕ από το μεσημέρι και χρειάστηκε να φτάσουμε το βράδυ για να βγει μια ανάρτηση της Υπουργού τάχα για «παρερμηνεία και κακή διατύπωση». Ε, συγγνώμη, αλλά ο χρόνος αντίδρασης, μάλλον επιβεβαιώνει το περιερχόμενο για την εκ των προτέρων καθοδήγηση, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση, όχι των υπαλλήλων, αλλά της ίδιας της Υπουργού…
