Ήταν 26 Οκτωβρίου 1986 όταν η είδηση έπεσε σαν βόμβα. Καθηγητής ηλικίας 29 ετών, ο οποίος πήγε για πρώτη φορά στο γήπεδο, έχασε τη ζωή του όταν ρίχθηκε φωτοβολίδα λίγα λεπτά πριν την έναρξη του ποδοσφαιρικού αγώνα ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ-ΑΕΛ (Λάρισα). Η φωτοβολίδα καρφώθηκε στην καρωτίδα του την οποίαν και έκοψε.
Κι εμείς εδώ, αργά ή γρήγορα, θα έχουμε θύματα. Ίσως ένα παιδί που πάει με τον πατέρα του στο γήπεδο, ίσως οποιοσδήποτε άνθρωπος ο οποίος διέρχεται τυχαία από την περιοχή των επεισοδίων. Δεν νοείται πριν, κατά ή και μετά τη διάρκεια κάποιων αγώνων να δραστηριοποιούνται δεκάδες και ενίοτε εκατοντάδες αστυνομικοί επειδή κάποιοι, μη έχοντας τι άλλον να κάνουν για να σκοτώσουν την ώρα τους, απειλούν να σκοτώσουν είτε εκ προθέσεως είτε ακούσια οποιονδήποτε βρεθεί στο δρόμο τους. Εκ των υστέρων κάποιοι θα εμφανιστούν όπως τις θλιμμένες χήρες και θα κλαίνε και θα λένε ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα και ότι και ότι… Όμως, αν επέλθει το μοιραίο, ό,τι και να λεχθεί η ζωή δεν επανέρχεται. Είναι θέμα των σωματείων, της πολιτείας και των γονιών, οι οποίοι έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για όσα παρακολουθούμε κατά καιρούς.
Β.
