Όταν κατά καιρούς ξεσπούσαν σκάνδαλα στους κόλπους της Εκκλησίας, προτασσόταν το επιχείρημα, πως χριστιανοί κατηγορήθηκαν και μετά από χρόνια (και καιρούς) δικαιώθηκαν και αγιοποιήθηκαν. Ο Μητροπολίτης (εξακολουθεί να είναι Μητροπολίτης) τέως Κιτίου, εναπέθεσε τις ελπίδες του στο Δικαστήριο, αντί στον Θεό για να δικαιωθεί. Αν στο μεταξύ αποδημήσει εις Κύριον, θα μείνει να αιωρείται για το ερώτημα τι πραγματικά συνέβη και στο τέλος θα μας πουν πως τα πράγματα δεν ήταν ξεκάθαρα και ότι θα μπορούσε να κερδίσει και…
Η Ιερά Σύνοδος, όμως, οφείλει να καθαιρέσει τον Μητροπολίτη και αν τελικά αθωωθεί από το Εφετείο να τον δοξάσει (που λέει ο λόγος). Αυτό έχει να κάνει και με τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο, ο οποίος σε θέματα ηθικής δεν έκανε ποτέ σκόντο. Για τον ίδιο αποτελεί στοίχημα. Αλλά και για την Εκκλησία, η τάτσα θα είναι μεγαλύτερη αν κρύψει την υπόθεση κάτω από το χαλί.
Β.
