Ακόμα μια απολογία πρόσθεσαν στις αναμνήσεις τους οι συγγενείς των 13 ηρώων του Μαρί, αυτή τη φορά από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη.
Είχαν προηγηθεί πολλές συγγνώμες από τον προκάτοχό του, μια κάθε χρόνο, καθώς και από τους κομματάρχες ή τους υπουργούς που έβρισκαν μικρόφωνο στα ετήσια μνημόσυνα. Ακόμα και ο τότε (2011) Πρόεδρος Χριστόφιας είχε ζητήσει, αν και δυσκολεύτηκε, μια συγγνώμη, με περίσσια υποκρισία και καθόλου ειλικρίνεια –δεν θεωρούσε ότι έφταιγε για την έκρηξη της 11ης Ιουλίου.
Αλλά, οι απολογίες στο όνομα της σάπιας τούτης πολιτείας, πρέπει να έχουν και περιεχόμενο, ειδικά δώδεκα χρόνια μετά. Διότι οι συγγενείς των 13, δεν θα ξεχάσουν τις υποσχέσεις του τέως Προέδρου για τιμωρία των ενόχων ούτε την ολιγωρία της αντιπολίτευσης να ζητήσει την παραίτηση Χριστόφια. Δεν θα ξεχάσουν ότι το ΔΗΚΟ χρειάστηκε ένα μήνα να αποχωρήσει από την κυβέρνηση και ότι ο ΔΗΣΥ δεν τολμούσε να είναι ξεκάθαρος τις πρώτες μέρες της τραγωδίας και ενώ οι ευθύνες του Χριστόφια ήταν προφανείς.
Επομένως, φτάνει συγγνώμες, όταν η δικαιοσύνη δεν μπορεί να ολοκληρωθεί. Λίγα λόγια και πολλές πράξεις χρειάζονται για να μην ξαναγίνει τέτοιο κακό, να μην επιβεβαιωθεί ξανά η βαθιά σαπίλα αυτού του διεφθαρμένου κράτους. Προς το παρόν, οι απολογίες ακούγονται βαρετές, κούφιες και φαίνεται ότι εκφράζονται και με το ζόρι. Ακόμα και από τον νυν Πρόεδρο που μόλις ανέλαβε.
ΑΛ.ΜΙΧ.
