Άτε, άρχισαν τα ήξεις αφήξεις από τα κόμματα. Ο ΔΗΣΥ έβγαλε πριν από λίγο ανακοίνωση και μας λέει ότι «σε κάθε περίπτωση τα μέτρα που θα υλοποιηθούν δεν θα πρέπει να οδηγούν στην αδιάκριτη απαγόρευση των φιλάθλων από τα γήπεδα.
Αυτό θα συνιστούσε παραδοχή αδυναμίας αντιμετώπισης της βίας στους αθλητικούς χώρους και δικαίωση των ακραίων στοιχείων. Δεν θα πρέπει για χάρη των ολίγων να θυματοποιούνται οι χιλιάδες πραγματικοί και νομοταγείς φίλαθλοι και κατ’ επέκταση το ίδιο το άθλημα».
Όπου να ‘στε θα βγάλει και το ΑΚΕΛ και τα άλλα κόμματα ανακοίνωση και θα πουν το ίδιο: Δεν πρέπει να θυματοποιηθούν όλοι οι φίλαθλοι «για τους λίγους κακούς». Και πρέπει να δουλέψουμε με την πρόληψη. Ναι, καλά. Το ακούμε δεκαετίες. Τώρα μας λένε πως ο αποκλεισμός των φιλάθλων από τα γήπεδα θα ήταν παραδοχή αδυναμίας από την Πολιτεία.
Μα, αφού υπάρχει αδυναμία, γιατί να μην την παραδεχθούμε; Γιατί να την κρύβουμε κάτω από το χαλί μέχρι τα επόμενα επεισόδια, μέχρι τον πρώτο νεκρό; Μπορούν να αποκλειστούν από τα γήπεδα μόνο οι οργανωμένοι; Από τα πέταλα ή όπου αλλού κάθονται και να ακυρωθούν οι κάρτες οπαδού που κατέχουν, για να μην μπορούν να εισέρχονται; Ακούγεται πρακτικά πολύ δύσκολο, διότι το ζητούμενο δεν είναι να μην κάθονται στα πέταλα, αλλά να μην μπαίνουν σε καμιά κερκίδα του γηπέδου.
Ποιος θα τους βρει να τους αποκλείσει; Μέχρι να τους βρει και μέχρι να αναβαθμιστούν τεχνολογικά οι εγκαταστάσεις των γηπέδων, οι κερκίδες δεν μπορούν να φιλοξενούν τραμπούκους, κρυμμένους μέσα σε αμέτοχους φιλάθλους.
ΠΡ.Σ
