Τρεις Εικόνες του Στέφανου Δρουσιώτη στο πρόγραμμα dubitanda.
Η ζωή μας καταλήγει σε εικόνες τις οποίες έχει συγκρατήσει η μνήμη μας. Οι αναμνήσεις των σημαντικότερων γεγονότων που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά μας έχουν γίνει εικόνα σε μόνιμη έκθεση μπροστά στην εσωτερική μας όραση. Οι φοβίες μας έχουν τη μορφή εικόνας που αναβοσβήνει κάπου στα σύνορα του συνειδητού και του ασυνείδητού μας. Κι ό, τι και να επιλέξουμε να φανταστούμε από το μέλλον μας, τη συνέχεια ή το τέλος, πάλι σε εικόνα θα το δούμε. Όταν οι εικαστικοί δημιουργοί επιλέγουν να εξωτερικεύσουν τις προσωπικές τους εικόνες, έχουμε μάθει να μην ζητάμε επεξηγήσεις και να ανιχνεύουμε το μονοπάτι μεταξύ του ορατού και του αόρατου, του σημαίνοντα και του σημαινόμενου, μόνοι μας, συχνά παίρνοντας τον δρόμο των προσωπικών μας συνειρμών και καταλήγοντας στα δικά μας νοήματα.
Ο Στέφανος Δρουσιώτης επέλεξε να παρουσιάσει τρία δικά του δημιουργήματα, ενταγμένα στον μεγάλο πίνακα των Dubitanda, σε μορφή εικόνων και να μην τους δώσει άλλο τίτλο εκτός από «Εικόνες», ζητώντας ή μάλλον επιβάλλοντας στο κοινό του την «εικαστική» αντιμετώπιση. Στους κανόνες ενός τέτοιου παιχνιδιού δεν πρέπει να υπάρχει το ζητούμενο «Μάντεψε τι», καθώς στη διαδικασία της ανάκλησης των εσωτερικών προσωπικών μορφών και οραμάτων και της μετατροπής τους σε κοινό θέαμα ο καλλιτέχνης δεν χρωστά σε κανένα περίσσιες εξομαλύνσεις, προσαρμογές και επεξηγήσεις.
Θεωρώ όμως ότι στην πρώτη από τις τρεις εικόνες, την «κόκκινη», ο ίδιος ο σκηνοθέτης «ιντριγκάρει» υπερβολικά τους θεατές, τους προκαλεί σε αυθαίρετη ολοκλήρωση των σπονδυλωτών επεισοδίων και σπάει την εικόνα σε «ιστορίες». Βρίσκω λογική την πρόσθεση της τρίτης διάστασης, της επιμήκυνσης προς το βάθος, επειδή η πληθώρα των οπτικών πληροφοριών κα των ψηφίων της «υπόθεσης» χρειάζονταν χώρο.
Η «Εικόνα 2», ίσως η πιο ολοκληρωμένη αισθητικά, αφήνει πίσω τις περιπέτειες της ζωής και εισέρχεται στον προθάλαμο του θανάτου: ο ήρωας βρίσκεται σε κώμα. Η ηρωίδα προσπαθεί μάταια να επικοινωνήσει μαζί του, ο κοινός κόσμος έχει ήδη διασπαστεί. Οι παλλόμενες μαγνητοταινίες μετατρέπουν τις ζωτικές λειτουργίες του σώματος σε ενδείξεις ιατρικών μηχανημάτων και μαζί με το ηχητικό φόντο μεταδίδουν τη συναισθηματική αναστάτωση από τη σκηνή στους θεατές.
Στην «Εικόνα 3» το άχθος των όσων αποκομίζει ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν μεταφέρεται στη μεταθανάτια συνέχεια. Εισέρχεται γυμνός, όπως είχε κάποτε εξέρθει, στον αλλιώτικό απ’ αυτόν που ζούμε κόσμο. Γένεση ή θάνατος, συζητούσαν οι θεατές μετά… Οι απόηχοι των μύθων εντοπίζονται (ή εισάγονται;) από τον καθένα μας στον κήπο με τις περιστρεφόμενες λεπίδες. Το νερό και το αίμα προτείνονται από τον Δρουσιώτη ως σύμβολα που αποκωδικοποιούνται ποικιλοτρόπως. Ποιος από τους δύο έχει τον ρόλο του Ορφέα, ποιος της Ευρυδίκης;
Μόνο εμπνευσμένοι από τα οράματα του Στέφανου Δρουσιώτη ομοϊδεάτες μπορούσαν να ανταποκριθούν στους κανόνες του παιχνιδιού που όλοι μαζί είχαν εφεύρει. Ο Άρης Καλλέργης και η Μαρίνα Αργυρίδου πέρασαν με τόλμη και αξιοπρέπεια τις δύσκολες δοκιμασίες των «Εικόνων». Τα μουσικά φόντα και οι συνθέσεις του Γεώργιου Πούλιου, οι φωτισμοί του Δρουσιώτη και του Μαρίνου Χαραλάμπους είχαν ιδιαίτερο βάρος στο όλο έργο της ομάδας.
Στην τρίμηνη πορεία των Dubitanda ο Δρουσιώτης παρουσίασε μεγάλους δημιουργούς που είχαν ασκήσει επιρροή πάνω του. Δεν θα ψάχνουμε για τις καταβολές της αισθητικής του, ο ίδιος έχει κάνει τιμητική αναφορά σε πηγές απ’ όπου άντλησε τις εμπνεύσεις του.
