Σατιρικός, αιχμηρός, σαρκαστικός, ενίοτε σοκαριστικός. Ο ίδιος ο Τζίμης Πανούσης δήλωνε «stylist χαρακωμάτων» και χωρίς αυτόν ο «πόλεμος» κατά του (όποιου) κατεστημένου θα ήταν πολύ πληκτικός. Ο Θανάσης Φωτίου τον είχε συναντήσει κάποτε για μια συνέντευξη και εδώ είναι μερικά αποσπάσματα από εκείνη τη συνάντησή τους.
«Έφυγε» ο Τζίμης Πανούσης από ανακοπή (βίντεο & εικόνες)
Στο βιογραφικό λέει ότι έχω περιφέρεια στήθους 324, μέσης 98, γοφών 106, ύψος 1.74 και βάρος περί τα 96 κιλά. Η αλήθεια είναι ότι η περιφέρεια στήθους, μέσης, γοφών και τα λοιπά, πέφτουν κατακόρυφα τα καλοκαίρια, λόγω δίαιτας γιατί θέλω να μοιάζω του Ρουβά. Μόνο το ύψος παραμένει ίδιο.
Δεν μ’ αρέσει να δίνω συνεντεύξεις. Έχω, δηλαδή, μια ταπεινότητα, επιφανειακή βέβαια, γι’ αυτό και δεν μου αρέσουν. Είναι κι αυτή μια δουλειά, ξέρεις, και μάλιστα επώδυνη. Γι’ αυτό το λόγο αλλά και για λόγους υγείας, την κάνω αραιά. Όπως και το σεξ. Δηλαδή η συχνότητα με την οποία δίνω συνεντεύξεις είναι η αντίστοιχη των σεξουαλικών μου συνευρέσεων.
Πολλοί νομίζουν ότι τόσα χρόνια κάνω επανάσταση. Καμία σχέση. Είμαι και δειλός, ξέρετε. Γι’ αυτό εκφράζομαι καλλιτεχνικά. Έτσι είναι, ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Όπως τη μολότοφ. Άλλος τη φτιάχνει, άλλος την πετάει. Εγώ θα έλεγα ότι είμαι stylist χαρακωμάτων.
Δεν καταλαβαίνω γιατί ορισμένοι σοκάρονται με τις λέξεις που χρησιμοποιώ. Δεν υπάρχουν βρώμικες λέξεις. Υπάρχουν μόνο βρώμικα μυαλά.
Με ξετρελαίνει το αχαλίνωτο σεξ, με απωθεί ο καπιταλισμός και μ’ αρέσουν πολύ τα σπορ. Παλιά μ’ αρέσανε πολύ οι ρακέτες, το μπάσκετ και η τηλεόραση. Τώρα πια, μόνο η τηλεόραση.
Στη ζωή μου ακολουθώ πιστά μια φιλοσοφία. Δηλαδή όχι και τόσο απόλυτα, τίποτα απ’ αυτά που λέω δεν είναι απόλυτο, στο περίπου είναι όλα. Έχω, λοιπόν, σαν φιλοσοφία το Ταό! Το οποίο τηρώ και στην καλλιτεχνική μου ζωή και στη σεξουαλική. Δηλαδή, γενικώς δεν δίνομαι εύκολα.
Η σάτιρα είναι στη ζωή του ανθρώπου κάτι σαν την βαλβίδα ασφαλείας στις μαγειρικές χύτρες. Φοβάμαι, όμως, ότι είναι λίγη μπροστά στην άγρια εκμετάλλευση που τυγχάνει ο κοσμάκης από πολιτικούς και δημοσιογράφους που σκυλλεύουν πάνω από πτώματα και εξευτελίζουν ζωές.
Για να καταλάβεις τη σάτιρα, εκτός από χιούμορ χρειάζεται και η λύπη. Η λύπη είναι η πηγή του χιούμορ. Εγώ καταβάθος είμαι καταθλιπτικό άτομο. Μην κοιτάτε που γελάω στη δουλειά. Στην προσωπική μου ζωή είμαι καταθλιπτικός.
Στη ζωή μου πέρασα μια μεγάλη περιπέτεια υγείας. Κατέληξα μ’ ένα μπαλονάκι στην καρδιά. Το μπαλονάκι αυτό, βέβαια, είναι το ίδιο που κράταγα μικρός. Αλλά στα πενήντα μου δεν πήγαινε να κρατάω ένα μπαλονάκι και να κυκλοφορώ στο δρόμο, γι’ αυτό το έβαλα εσωτερικά. Στο ασθενοφόρο, την ώρα που με πήγαιναν στο νοσοκομείο, μου ’ρθε ένα τραγούδι στο μυαλό: «Σε παλιό ασθενοφόρο, μάχη με τον εωσφόρο, τον καταραμένο υλισμό».
Γιατί δεν βγαίνεις να τα πεις στην τηλεόραση, με ρωτάνε. Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω, όσο καλό και να είναι αυτό που θα κάνω στην τηλεόραση, άμα στο διάλειμμα βγούν πέντε διαφημίσεις σερβιετών και τραπεζών, ό,τι και να πω εγώ θα είναι ξεφτίλα. Ευτυχώς, μια φορά που το επιχείρησα, μου κόψανε την εκπομπή και γλίτωσα.
Είμαι υπέρ της άμεσης δημοκρατία. Να αποφασίζουν όσο το δυνατόν περισσότεροι για όσο το δυνατόν περισσότερα θέματα. Και ήδη, καταλάθος, έχουμε δημιουργήσει μια τεράστια υποδομή, που είναι τα on line πρακτορεία στοιχημάτων, μέσω των οποίων ο κόσμος θα μπορεί να ψηφίζει μια φορά τη βδομάδα για διάφορα θέματα.
Λένε πως όλα είναι ένα πάρε – δώσε στη ζωή. Αυτό, όμως, δεν είναι πολύ άγριο; Δεν γίνεται να βγαίνεις να το παίζεις φιλάνθρωπος κι ότι βοήθησες τα παιδιά με καρκίνο, βάζοντας δίπλα τρεις σελίδες με φωτογραφίες σου. Αν θες να βοηθήσεις δουλεύεις στο σκυλαδικάκι σου, βγάζεις τα λεφτά σου και πας και τα δίνεις αθόρυβα.
Αν το καλοσκεφτείτε, στη ζωή μας δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά θεατές ντοπαρισμένων τεράτων. Όλων των ειδικοτήτων.
Επειδή είναι της μόδας να γίνονται όλα για κάποιο σκοπό, γι’ αυτό κι εγώ δίνω συχνά τα κέρδη των παραστάσεων μου στη Μύκονο. Η Μύκονος, ξέρεις, έχει πολλά προβλήματα. Άλλωστε, απ’ τη Μύκονο θα ξεκινήσει η επανάσταση. Γι’ αυτό και στέλνω τα κέρδη εκεί. Εγώ δεν πάω, αλλά στο περιοδικό να γράψεις ότι πηγαίνω κι εγώ, όπως όλος ο καλός κόσμος, για να είμαι πιο in.
Με τους μόνους που αισθάνομαι συνάδελφος είναι ο Βαμβακάρης, ο Ζαγοραίος, ο Αλμοδοβάρ… Α, και μ’ αυτές τις κοπέλες που παίζουν στις τσόντες. Μ’ όλους, δηλαδή, τους ανθρώπους που υποφέρουν γι’ αυτό που κάνουν και το δείχνουν.
Έχω μία και μοναδική φιλοδοξία στη ζωή μου. Να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Είμαι ακόμα στην προσπάθεια. Είναι δύσκολο έργο.
