Συγχαρητήρια σε  όλα τα παιδιά που πίστευσαν στον Σοφοκλή και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό.

Μολονότι οι άνθρωποι τοποθετούν πάντα την αρχαία δραματική ποίηση πολύ ψηλά, δε νιώθουν και πάντα άνετα μαζί της. Ο Νίκος Μούγιαρης πιστεύει στο αρχαίο δράμα. Το κέντρο συνειδητοποίησης της ανθρώπινης ευθύνης. Γιατί η ζωντανή παράδοση από την οποία απορρέει  η ανθρωπιστική σκέψη δεν μπορεί στις μέρες μας να διατηρηθεί χωρίς μια δραστηριότητα συγκεντρωμένη σε κάποιο χώρο. Και έδωσε νόημα αυτή μας  η δραστηριότητα  για ακόμα μία χρονιά το περασμένο Σάββατο εδώ στη Νέα Υόρκη.
 
Έλληνες ομογενείς, Φιλέλληνες αλλόγλωσσοι, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, ξενιτεμένοι βιοπαλαιστές που δεν ξεχνούν και συνεχίζουν να συγκινούνται στο άκουσμα του ονόματος Ελλάδα, ήρθαν και στήριξαν αυτή μας την προσπάθεια.
 
Μετά την επιτυχημένη θεατρική παράσταση  του Παγκύπριου που έλαβε χώρα στην Νέα Υόρκη έπεται συνέχεια. Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Λοιζίδη θα περιοδεύσει και σε άλλες Πολιτείες της Αμερικής.
 
Εν τέλη, ο σκοπός αυτής της μεγαλόπνοης προσπάθειας από τον κύριο Μούγιαρη συνεπικουρούμενη από τον Πρόεδρο του Παγκύπριου Συνδέσμου Αμερικής κυρίου Φίλιπ Κρίστοφερ γίνεται σε αυτή τη χώρα  σε ένα καλλιεργημένο κοινό που θα έχει εκτός της νοημοσύνης που διαθέτει, συνείδηση των ευθυνών του, την ικανότητα να τις αναλάβει και δύναμη επιρροής.
 
 Ένα κοινό που θα μπορεί να επηρεάσει αποφασιστικά το πνευματικό και ψυχικό κλίμα μέσα στο οποίο οι πολιτικοί και οι κυβερνήτες διαμορφώνουν τις απόψεις τους, κάνουν τις εκτιμήσεις τους, καταστρώνουν τα προγράμματά τους και τα εκτελούν.

 
Η θεωρία  λοιπόν του δημιουργού του θεατρικού τμήματος του Παγκύπριου είναι με άλλα λόγια κυκλική. Αυτή η εξυψωτική δύναμη που ισχυρίζεται πως υπάρχει στην αρχαία τραγική ποίηση πρέπει να αναγνωρίζεται ακαριαία από τον θεατή.
 
Ευχαριστώ ολόθερμα όλα τα παιδιά που πίστεψαν στον Σοφοκλή και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό καθώς επίσης το συγκινημένο κοινό που συνεχάρη την προσπάθεια μας το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου 2018.Όλους εκείνους που εξέφρασαν υπερηφάνεια που είδαν να διαδραματίζεται
κάτι το οποίο γράφτηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε πριν 2500 χιλιάδες χρόνια.
 
Κάποιος είπε “ Οι πεθαμένοι συγγραφείς μάς φαίνονται μακρινοί γιατί εμείς ξέρουμε πολλά παραπάνω από αυτούς. Πολύ σωστά, και το παραπάνω που ξέρουμε είναι αυτοί οι ίδιοι”.
 
Αλλά τί ακριβώς ξέρουμε; Αυτούς, τα έργα τους, τις απόψεις τους και τα αξιολογικά τους συστήματα.
 
Η Ιστορία έχει δείξει πως καμία χώρα δεν προόδευσε περιστοιχιζόμενη από μεγαλύτερους ή μικρότερους εχθρούς. Καθώς επίσης έχει δείξει πως μέσα από την πολυδιάστατη και πολυμερή διπλωματία μπορούμε και να διασφαλίσουμε τα συμφέροντα του λαού μας αλλά και να διαδραματίζουμε σημαντικό ρόλο μέσα από τις πρωτοβουλίες μας.
 
Κρατώντας αδιάσπαστη την ιστορική συνέχεια θα λύνουμε ευκολότερα μερικά ιστορικά προβλήματα  (κλίμα πόλωσης), έως ότου να φτάσουμε στο σύγχρονο οργανωμένο Ελληνισμό στην Αμερική.
 
Θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς για το αρχαίο ελληνικό θέατρο πως η λαμπρότητα του
είναι αδιαμφισβήτητη, έχει την ακατάλυτη ποιότητα του διαμαντιού, και δεν πρόκειται ποτέ να σβήσει ή να επισκιασθεί.
 
Τέλος, θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στο σώμα του Παγκύπριου Συνδέσμου Αμερικής (με την ευκαιρία συμπλήρωσης 43 χρόνων από την ίδρυσή του), που  εμπράκτως δεν ξεχνά πως η ψυχή της Κύπρου βρίσκεται άδικα μακριά από το σώμα της!