«Το έργο δεν είναι κάτι εκτός από σένα, γίνεσαι το έργο και λόγω της διάρκειας γίνεται κομμάτι της ζωής».
Με το In Situ ανασυντάσσεται, νιώθει πως κάνει επανεκκίνηση. «Ξαναβρίσκω το κέντρο μου σωματικά, ψυχικά, νοητικά, σε σχέση με τον εαυτό μου, με τους άλλους, με το χώρο, την κοινωνία, τον κόσμο, το σύμπαν…», λέει. «Μετά από 10 μέρες, συνολικά 62 ώρες που παρουσιάστηκε μέχρι τώρα, συνειδητοποιώ ότι έγινε “έργο – ανάγκη” και πως θα ήθελα να μπορούσα να το κάνω για πολλά χρόνια ακόμα», λέει η Έλενα Αντωνίου.
Εξηγεί πως κάθε φορά που ετοιμάζεται για τη συγκεκριμένη performance, ξεκινά τη δράση της από την επίσκεψή της στις αίθουσες του Μουσείου, δίνοντας χρόνο στον εαυτό της να ενσωματωθεί στον χώρο, να παρατηρήσει τα εκθέματα και να κτίσει οργανικά σχέσεις μ’ αυτά και τους επισκέπτες. «Παρατηρώ το έκθεμα, παρατηρώ τον επισκέπτη/ θεατή που παρατηρεί το έκθεμα, ο επισκέπτης/ θεατής παρατηρεί εμένα που παρατηρώ το έκθεμα και λόγω της διάρκειας που συμβαίνει όλη αυτή η διαδικασία προκύπτει μια μετάλλαξη ρόλων που συνεχώς επαναπροσδιορίζεται».
Αυτό το παιγνίδι της παρατήρησης και της θέασης στο συγκεκριμένο performance, έχει για ιδιαιτερότητά του την ελευθερία. «Ο επισκέπτης/ θεατής έρχεται για μια επίσκεψη στο Μουσείο όπου παρεμπιπτόντως είμαι κι εγώ. Δεν χρειάζεται να ακολουθήσει συγκεκριμένη διαδρομή ή αφήγηση. Το μόνο που χρειάζεται είναι σε όσο χρόνο αποφασίσει να μείνει να καταφέρει να νιώσει το δικό του “εδώ τώρα”. Αν αυτό συμβεί είναι μια στιγμή απελευθέρωσης, αναπνοής και βαθιάς επικοινωνίας όπου όσο διαρκεί τόσο το έργο μένει ζωντανό».
Οι αντιδράσεις είναι σίγουρα πολλές. «Διαφέρουν αν κάποιος έρχεται στο Μουσείο και γνωρίζει από πριν για το έργο και αν κάποιος έρχεται για μια επίσκεψη και συναντά το έργο τυχαία. Όταν κινούμαι στο χώρο ως επισκέπτης υπάρχει αυτό το υπέροχο κοίταγμα από κάποιον που απορεί “μα τι περίεργο συμβαίνει μαζί της”! Όταν πλέον προκύψει το “ζωντανό έκθεμα” τότε ναι, υπήρξαν και selfies…».
Η Έλενα Αντωνίου αυτή την περίοδο βρίσκεται σε πρόβες για την κίνηση/ χορογραφία της παράστασης «Μιστέρο Μπούφο», του Ντάριο Φο, σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, στον ΘΟΚ (πρεμιέρα 22/6) και αμέσως μετά συμμετέχει στο μουσικό έργο/ performance Rage Park του Σταύρου Γασπαράτου μαζί με τους Blenard Azizaj και Μαριάννα Καβαλλιεράτου στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2018 (17, 18, 19/7 Πειραιώς 260,Β).
In Situ, Κυπριακό Μουσείο, Διεθνής Ημέρα Μουσείων 2018, Μέρες και Ώρες: 18 Μαΐου 12:00 – 20:00. 19 Μαΐου 9:00 – 17:00. 20 Μαΐου 10:00 – 13:00. Τηλ. 22865854.
