Η ιδέα για τη νέα δουλειά της Μάχης Δημητριάδου Λίνταλ «Όρος» γεννήθηκε μέσα από την κρίση των αξιών σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, μέσα από την αναγνώριση πως σε ό,τι συμβαίνει στη ζωή ύστατο καταφύγιο της ανθρωπιάς μας παραμένει η επιλογή της στάσης μας απέναντι στα γεγονότα. Η χορογράφος περιγράφει τον όρο «Όρος» ως μια μεταφορά για τον αγώνα που διεξάγει κανείς για να υπερβεί τον θυμό, τον εγωισμό, την φιλαυτία, τη σκληρότητα. Όρος για την ίδια είναι μια γραμμή που οδηγεί το βλέμμα στον ουρανό, σ’ ένα άλλο επίπεδο δηλαδή συνειδητότητας.
Παράλληλα, είναι και οι συμβολισμοί που κρύβει η έννοια: το Όρος Μωάβ της θυσίας του Αβραάμ, το Θαβώρ της Ανάληψης, των Ελαιών, ο Γολγοθάς, το Αραράτ της σωτηρίας, τα Ιμαλάια, ο Όλυμπος. Στην ανθρώπινη ιστορία είναι σύμβολο ανάτασης, πνευματικότητας, ασκητισμού, κάθαρσης και εποπτείας.
Η Μάχη Δημητριάδου εργάζεται πάντοτε σε στενή συνεργασία και ανταλλαγή με τους συνεργάτες της. Το υλικό προκύπτει μέσα από αυτοσχεδιασμούς που μορφοποιήθηκαν σιγά- σιγά σαν γλυπτό. «Τι σημαίνει Όρος για σένα; τι θεωρείς ανυπέρβλητο; Ποια είναι η βασική σου αγωνία, η προσπάθεια. Τι σημαίνει ανάβαση; Τι σημαίνει κορυφή και τι άβυσσος. Αυτές είναι μερικές από τις ερωτήσεις που έθεσα στον εαυτό μου και στην ομάδα» σημειώνει.
Το κινησιολογικό λεξιλόγιο είναι πολύ σκληρότερο και αμεσότερο σε σχέση με προηγούμενα έργα της. Προέκυψε μέσα από την έννοια της σύγκρουσης, εσωτερικής ή εξωτερικής. Υπάρχει ένταση, αγώνας, προσπάθεια, στιγμές σκληρότητας όσο και τρυφερότητας. «Δεν υπάρχει αφηγηματικότητα, υπάρχουν στιγμές, εικόνες, σχέσεις και εξομολογήσεις του εσωτερικού τοπίου του κάθε χορευτή και γι’ αυτό υπάρχει μια αίσθηση καθαρότητας, ειλικρίνειας και αμεσότητας και καμιά ωραιοποίηση» εξηγεί η ίδια. «Νομίζω ότι είναι από τα πιο υπαρξιακά έργα που έχουμε κάνει μέχρι τώρα. Ο καθένας καταθέτει ένα αληθινό κομμάτι του εαυτού του».
Έμπνευση αντλεί από την ανθρώπινη συνθήκη. Την ανθρώπινη εμπειρία, το τραγικό της ύπαρξης, την ομορφιά, τη μνήμη, την απώλεια, την ταυτότητα, αυτό που βιώνει ως καταβολή. «Ανήκω στην τυχερή γενιά που μαθήτευσε κοντά σε μεγάλους δημιουργούς και δασκάλους και νιώθω να είμαι ένας κρίκος της αλυσίδας. Μου δόθηκε η σκυτάλη και ελπίζω να την παραδίδω με αισθητική όσο και με ήθος, παρακάτω, στις επόμενες γενιές».
Σίγουρα υπήρξαν μεγάλοι δημιουργοί και δάσκαλοι που τη διαμόρφωσαν και την ενέπνευσαν και στην πορεία των χρόνων μέσα από τη συνάντηση με το έργο και τη σκέψη τους επηρέασαν τον τρόπο που προσεγγίζει τόσο το σώμα, όσο και την πράξη, ή την χορογραφία. Ωστόσο, η βασική της κατεύθυνση και φιλοσοφία παραμένει πάντα η ίδια και είναι ανθρωποκεντρική: «Ο χορός μου έχει κέντρο την ανθρώπινη ύπαρξη στο σύνολο των εκφράσεών της».
Η Μάχη Δημητριάδου πιστεύει ότι η εξέλιξη της δουλειάς της είναι μια αντανάκλαση μιας συνολικότερης προσωπικής εξέλιξης. Ωστόσο, αυτό που επιδιώκει κάθε φορά είναι η ανατροπή. «Αν ‘ανατροπή’ σημαίνει ξύπνημα. Όταν ανατροπή σημαίνει άνοιγμα δρόμων, το να μπορέσεις ως δημιουργός να φωτίσεις πλευρές της ζωής, να μοιραστείς προβληματισμούς, σκέψεις, συναισθήματα, να συγκινήσεις, να λυτρωθείς και να λυτρώσεις, να εμπνεύσεις. Η τέχνη εξ’ ορισμού οφείλει να είναι και αναρχική και ανατρεπτική».
Η ίδια αισθάνεται ότι η Κύπρος της έδωσε στήριξη και πολλές φορές έμπνευση να δημιουργήσει. «Ξέρω τι σημαίνει νοσταλγία, απώλεια, ξενιτιά, βία, οπότε μπόρεσα να αναπτύξω μια θεματική που το κοινό μπορούσε να κοινωνήσει και σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο. Απ’ την άλλη όταν ήρθα στην Κύπρο το 2004 δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα. Είναι δύσκολο να δημιουργείς σχεδόν στο κενό. Προσπαθήσαμε όλοι του χώρου και δημιουργήσαμε κάποιες υποδομές, όμως δεν αρκεί. Ελπίζω να πρόσφερα στον σύγχρονο χορό της Κύπρου όσο πρόσφερε και η Κύπρος σε μένα».
* «Όρος/ Mountain», Θέατρο Δέντρο 26 & 27 Μαΐου (99520835), Θέατρο Ριάλτο 2 Ιουνίου (77777745), Φεστιβάλ Χορού Ζακύνθου 31 Ιουλίου
