Γεν. Εισαγγελέας: Λογοτεχνική «γνωμάτευση» σε βιβλίο της Λ.Μιχαηλίδου

 

Ο Κώστας Κληρίδης παρουσιάζει το βιβλίο της Λίλης Μιχαηλίδου «ΕΚΕΙΝΟΣ, ανδρών ιστορίες», μια δίγλωσση έκδοση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.  Για το βιβλίο θα μιλήσει επίσης η Άννα Μαραγκού, αρχαιολόγος, ιστορικός τέχνης. 
 

Διηγήματα θα διαβάσουν οι Nτίμης Μιχαηλίδης, συγγραφέας, ταχυδακτυλουργός, Ελένη Ξένου, δημοσιογράφος, συγγραφέας και Μάριος Ιωάννου, ηθοποιός. 
 

Η Λίλη Μιχαηλίδου υπογράφει 17 διηγήματα με το (γυναικείο) βλέμμα στραμμένο σε άντρες αρχετυπικούς ή απλώς τυπικούς, από το παρελθόν ή το παρόν, δεμένους με τη μνήμη, εξερευνώντας τις ιστορίες, βιωμένες ή όχι, με μια ματιά φρέσκια, που βυθίζεται μέσα στον κόσμο.

Ποιος είναι «εκείνος»; Είναι ένας, ή ο τίτλος θα μπορούσε να ανήκει σε πολλούς; Κι ύστερα, ο υπότιτλος «ανδρών ιστορίες», ποιοί είναι αυτοί οι άνδρες που πέρασαν σαν συμπυκνωμένες εικόνες από τα μάτια της, εικόνες που υφάνθηκαν κόμπο κόμπο, θηλιά θηλιά στον αργαλειό των ημερών της, ωρίμασαν στη μνήμη της και αποτυπώθηκαν, στη συνέχεια, στο τετράδιό της;
 
Η Λίλη Μιχαηλίδου, με τη συναίσθηση της γυναίκας που συμμετέχει με πάθος σ’ αυτό που γράφει αλλά παράλληλα που κρατάει την απόσταση που χρειάζεται ώστε να μπορεί «ν’ αναπνέει» και να έχει τη δύναμη να αντιμετωπίζει την καθημερινή βαρβαρότητα, γονιμοποιεί τις λέξεις δίνοντας τους υπόσταση, κυριαρχεί σε κάθε μια ιστορία με διαφορετικό τρόπο και, δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που κρατάει την ανάγνωση ζωντανή μέχρι την τελευταία τελεία.    
 
Ρωτήσαμε την ίδια, τί την ώθησε να γράψει ιστορίες για άνδρες. Να πώς απάντησε:

 

«Άρχισα να γράφω αυτές τις ιστορίες με αφορμή, αρχικά, τον παππού μου και «το χαμόγελό του» που κάθε Νοέμβρη, το μήνα που πέθανε, με επισκέπτεται έντονα, τον Συμιό  και το ‘μυστηριακό μεθύσι’ που, διαβάζοντας το Κάτω από το Ηφαίστειο του Μάλκολμ Λόουρι, με κεντρικό χαραχτήρα τον αλκοολικό Τζόφρεϋ, μου τον θύμισε, πάλι έντονα, και τον μάστρε Αντρέα και την «έντονη μυρωδιά κολόνιας» που κάθε φορά που ακούω το λαϊκό τραγούδι άπονη ζωή τον θυμάμαι και τον μυρίζομαι.
 
Αργότερα προστέθηκε ο αγαπημένος μου Αργεντινός ποιητής Χόρχε Λουίς Μπόρχες με το ‘παρατεταμένο λυκόφως’ και το «’κληματίδες μέχρι το χώμα’ όταν άκουσα τη ζωηρή περιγραφή ενός φίλου, για την πρώτη επίσκεψη στο κατεχόμενο σπίτι του και την επιθυμία του να δει την αυλή των παιδικών του χρόνων.
 
Στη συνέχεια, είτε από σύμπτωση, είτε τυχαία ή και λόγω μιας ακατάπαυστης σκέψης που με τριγυρνούσε από καιρό, να γράψω δηλαδή ιστορίες ανδρών, όλα τα κείμενα αφορούσαν άντρες, ο βιβλιοπώλης στο ‘γυάλινος δίσκος’, ένας συνήθης σύζυγος στο ‘εκείνος’, ένας ζωγράφος που έφυγε πρόωρα στο «όψη αποδημητικού πουλιού», μια συγκεκριμένη στιγμή ενός καθολικού ιερέα στο «τούτο εστί το σώμα μου», μια ιστορία αγάπης στο ‘είδα στα μάτια του…’, η ιστορία ενός Σύριου πρόσφυγα που διαμένει στον πρόχειρο καταυλισμό στην Κοφίνου στο «με προορισμό μιαν ουτοπία»…
 
Η μια ιστορία έδινε το χέρι της στην άλλη δημιουργώντας, αναπόφευκτα, μια αλυσίδα μέσα στο χρόνο, με κύριους χαρακτήρες άνδρες, όπως προανέφερα, άλλοτε νέους, τολμηρούς και ατίθασους, άλλοτε γέρους, με τη γεύση του εφήμερου στο στόμα, άλλοτε του παρελθόντος που έκαναν αιώνιο συμβόλαιο με τη μνήμη και άλλοτε σύγχρονους μέσα στην ελαφρότητα της εποχής που διανύουμε…»
 

Πηγή: philenews