«Ανθολογία Νέων Κυπρίων Ποιητών», εκδόσεις Βακχικόν, 2018.

Η «Ανθολογία Νέων Κυπρίων Ποιητών», που κυκλοφόρησε το 2018 από τις εκδόσεις Βακχικόν, με ανθολόγο και επιμελητή της έκδοσης τον Λευτέρη Παπαλεοντίου, περιλαμβάνει 21 νέους Κύπριους ποιητές. Από αυτούς 17 είναι Ε/κ και 4 Τ/κ, 12 άντρες και 9 γυναίκες. Όλοι και όλες γεννήθηκαν στα χρόνια 1980-1994.

 
Τείνω να συμφωνήσω με όλα τα εισαγωγικά συμπεράσματα του ανθολόγου. Συνοψίζω: α) Οι ανθολογούμενοι έχουν εμφανιστεί με αρκετές αξιώσεις και με αυτοπεποίθηση στο χώρο της ποίησης. β) Οι περισσότεροι προτιμούν να ασχοληθούν με πιο προσωπικές ανησυχίες, που σχετίζονται με τον έρωτα και τον θάνατο, τον χρόνο και την ανθρώπινη ύπαρξη γενικότερα. γ) Τα ποιήματα ποιητικής και οι διακειμενικοί διάλογοι με προγενέστερους ποιητές, κατέχουν ιδιαίτερη θέση στις θεματικές τους.
Στη συνέχεια θα επιχειρήσω να παραθέσω, εντελώς συνοπτικά, το αισθητικό στίγμα του καθενός και της καθεμιάς από τους ανθολογούμενους και τις ανθολογούμενες, νέους και νέες, ποιητές και ποιήτριες.
Ο Αντρέας Αντωνίου παρουσιάζεται  με κατεκτημένο τον παραδοσιακό στίχο και τη μετρική του λειτουργία, αλλά και με έφεση και εμπεδωμένη αισθητική υποδομή ανάπτυξης διακειμενικών διαλόγων με παγκόσμιους κλασικούς δημιουργούς. Θέλγεται πρωτίστως από την ερωτική θεματική αλλά συγκινείται και με άλλες πτυχές της ζωής που ελαύνονται από συναισθήματα ρομαντισμού και νοσταλγίας. 
 
Ο Πάνος Γιαννακού μιλά με τη δύναμη της απλότητας, της παραστατικότητας και της ευθυβολίας. Με κυνισμό και οξύτητα ψέγει τα κακώς έχοντα μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι και πρωτίστως την υποκρισία των κρατούντων. Η κριτική του θεώρηση είναι λιτή, βατή, αισθητικά επαρκής και ποιητικά λειτουργική.
Ο Χρίστος Γενακρίτης με κλασικότροπο ομοιοκατάληκτο στίχο και αποήχους από Παλαμά και Καρυωτάκη, επιχειρεί να εκφράσει τον συναισθηματικό του κόσμο, πότε στις παρυφές των υπαρξιακών και πότε στις παρυφές των ερωτικών αναζητήσεων. Η αρχιτεκτονική δόμηση των στίχων του είναι τετράγωνη και στέρεη.
Η Σενέμ Γκιοκέλ, με κατασταλαγμένη υφολογική προσέγγιση και βαθιά συναίσθηση της ιστορικής πορείας της πατρίδας μας, γράφει, κυρίως, αστική ποίηση, αντλώντας από το περιβάλλον τοπίο μηνύματα και νοήματα για το αύριο του τόπου. Ωστόσο, δεν είναι μια ποιήτρια μονοθεματική. Ενεργοποιεί τη γυναικεία φύση της και σε ερωτικούς θεματικούς ορίζοντες.
Η Μαρία Θωμά γράφει ποίηση εσωτερικού χώρου και ενδοσκοπικού χαρακτήρα. Με φιλοσοφική διάθεση, πειραματίζεται με την έννοια του χρόνου, τον οποίο και μετέρχεται ως φιλοσοφική κατηγορία. Η ποίησή της θα έλεγα ότι χαρακτηρίζεται και από μια υφολογική ευλάβεια.
Η Εμρέ Ιλερί γράφει ευσύνοπτα και αποφθεγματικά ποιήματα. Η ποίησή της είναι λιτή, παραστατική και ευφάνταστη. Οι θεματικές της αναζητήσεις επικεντρώνονται στην υπαρξιακή σφαίρα με μίαν υποψία ειρωνείας και χιούμορ να υφέρπει κάτω από τους στίχους.
Ο Χαλίλ Καραπασάογλου, με λόγο ευθυτενή και χωρίς αμφισημίες, υμνεί τον έρωτα, αλλά διεκτραγωδεί και τη φθορά των ερωτικών σχέσεων. Γράφει επίσης στίχους κυπρογενείς για την ιστορία αλλά και τα πάθη του νησιού μας. Συχνά δε από τους στίχους του αναδίνεται μια στυφή γεύση πίκρας, απογοήτευσης και μοναξιάς.
Η Αυγή Λίλλη επικεντρώνεται θεματικά σε υπαρξιακούς προβληματισμούς και αναζητήσεις. Οι συμβολισμοί της είναι καλοδουλεμένοι, παραστατικοί, ευθύβολοι και ευφάνταστοι. Διακρίνεται επίσης για την υφολογική ομοιογένειά της. Συνολικά, θα χαρακτήριζα τη δουλειά της ως ποίηση περίκλειστης εσωτερικότητας.
Ο Γιώργος Ονησιφόρου διανύει στάδιο μορφολογικών και υφολογικών πειραματισμών. Με έντονη λυρική διάθεση, υμνεί τον έρωτα και τη φύση. Συχνά δε υιοθετεί διθυραμβικό και επικό ύφος. Ωστόσο, θα ήθελα να σημειώσω ότι όταν ο νεαρός ποιητής ερωτοτροπεί με ηχηρές εκφράσεις, πιστεύω ότι εκθέτει εαυτόν σε κινδύνους ρητορισμού.
Η Ευτυχία Παναγιώτου παρουσιάζεται με κατασταλαγμένο ποιητικό ύφος και κατακτημένη την πρόσληψη της ποιητικής λειτουργικότητας. Η θεματική διαπασών της είναι διάφανη, με την ποιητική και τα συναφή ποιήματα να κατέχουν δεσπόζουσα θέση. Πιστεύω πως αξιοποιεί με αισθητική επάρκεια την αφαιρετικότητα στους στίχους της.
Ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου γράφει στίχους ποιητικής με πληθωρική θεατρικότητα, χιούμορ και φαντασία. Την ίδια ώρα, σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται στους ενδοσκοπικούς του στίχους. Αλλά εμφορείται  και από κοινωνική ευαισθησία, την οποία εκφράζει ποικιλότροπα.
Η Μαρία Παπαστεφάνου γράφει ποίηση απλή, λιτή και ευσύνοπτη. Εκφράζεται χωρίς δύσκολα κλειδιά, αμφισημίες ή πολυσημίες. Γράφει κυρίως ποίηση αστικού τοπίου, διανθισμένη με ευδιάκριτα αυτοαναφορικά στοιχεία. Στους στίχους της διακρίνω υποδόρια να αχνοφέγγει και μια έφεση για κριτική προσέγγιση των κοινωνικών πραγμάτων.
Η Μυρτώ Παπαχριστοφόρου γράφει ποίηση με όμορφα, νατουραλιστικά χρώματα, άκρως περιγραφική για όλους τους περιβάλλοντες χώρους όπου διαδραματίζονται τα δρώμενα στους στίχους της. Αντλεί δε τα πλείστα σύμβολά της από την αρχαία ελληνική ιστορία και την ελληνική μυθολογία.
Ο Λάμπρος Πολυβίου επικεντρώνεται σε υπαρξιακές αναζητήσεις, μιλώντας για τη ζωή αλλά και για το θάνατο στα πλείστα ποιήματά του. Γράφει στίχους ενδοσκοπικούς, αυτοκριτικούς, κριτικούς εν γένει, με βαθιά εσωτερικότητα και διακριτή στοχαστικότητα.
Ο Αντρέας Πολυκάρπου επενδύει στον αιφνιδιασμό του αναγνώστη με το ριζοσπαστισμό και το ρηξικέλευθο των εικόνων του, με την ανατρεπτικότητα των λεκτικών του σχημάτων. Αξιοποιεί δε την αρχαιότητα, τους πρωταγωνιστές και τα σύμβολά της, με τον τρόπο του Καβάφη.
Η Μαρία Σιακαλλή γράφει στίχους ευαίσθητους, γεμάτους αυθορμητισμό και αθωότητα. Γράφει ποίηση ανάτασης, εγρήγορσης και καθαρότητας. Η ποίησή της αντλεί εμπνεύσεις από το ανθρωποποιητό περιβάλλον και σε αυτό αναφέρεται.
Η Αντωνίνη Σμυρίλλη γράφει στίχους βιωματικούς, αυτοαναφορικούς, με απλότητα, λιτότητα, ειλικρίνεια και αισθητική επάρκεια. Θα χαρακτήριζα την ποίησή της, ποίηση δωματίου, η οποία πραγματεύεται τη ψυχοσύνθεση του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στο αστικό τοπίο.
Ο Άγγελος Σοφοκλέους διακρίνεται από κοινωνιολογική, δημοσιολογική έφεση. Παρατηρεί τους ανθρώπους στο σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι. Παράλληλα, χαρακτηρίζεται και από μια σκωπτική διάθεση προσέγγισης των υπαρξιακών ζητημάτων.
 
Ο Ιάσωνας Σταυράκης  γράφει ποίηση αισθητικής και νοηματικής συμπύκνωσης, με κριτική οξύνοια, αυστηρότητα και φαντασία. Αναμετράται με τη φθορά, τη σήψη, την αλλοτρίωση, ενώ ξεδιπλώνει με παρρησία και όλες τις πτυχές της ποιητικής του.
 
Η Τουγτσέ Τεκχαλνί είναι κατά βάση ερωτική ποιήτρια με προεκτάσεις στον ευρύτερο και βαθύτερο ψυχισμό του ανθρώπου. Αναζητεί τη λύτρωση και την ανάταση της ανθρώπινης υπόστασης μέσα από τη δίνη της καθημερινότητας και της τριβής των σχέσεων.
Τέλος, ο Αντρέας Τιμοθέου πραγματεύεται την ποιητική του με μεθοδικότητα και αισθητική δεινότητα. Είναι ποιητής – παρατηρητής στον κοινωνικό ιστίο που τον περιβάλλει. Ευαίσθητος δέκτης αλλά και πομπός συναφών μηνυμάτων για το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι στον τόπο μας.