Ο τίτλος της έκθεσης «What’s Old, What’s New» δεν είναι τυχαίος. Τα έργα που ξεχώρισαν οι κριτές φέτος, όπως και τα προηγούμενα τελευταία χρόνια, αφορούν αναπαλαιώσεις. Αυτό, μπορεί να πει κάποιος πως εν πολλοίς συνάδει και με το πνεύμα του θεσμού των βραβείων Mies Van der Rohe, αφού όταν άρχισαν, το 1988, αφορούσαν την αναδόμηση του γερμανικού περιπτέρου που ο Γερμανός αρχιτέκτονας Mies Van der Rohe είχε σχεδιάσει το 1929 για τη διεθνή έκθεση της Βαρκελώνης. Και σήμερα, αφού στην πορεία έχουν βραβευτεί πολλά καινούργια, εντυπωσιακά κτήρια, το βραβείο μοιάζει να επιστρέφει στην αναδόμηση και επαναχρησιμοποίηση, όπως επιβάλλει και το πνεύμα της εποχής. Εξάλλου, όπως μας δίδαξε ο ίδιος και μας άφησε ως παρακαταθήκη, «το λιγότερο είναι περισσότερο» και «ο Θεός βρίσκεται στις λεπτομέρειες». Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι και το γεγονός πως η έκθεση φιλοξενείται σε ένα κτήριο που είχε κτιστεί πριν δεκαετίες ως σιλό και σήμερα έχει μετατραπεί σε Πινακοθήκη.
Αν και το βραβείο Mies van der Rohe, απονέμεται -από το 1988- κάθε δύο χρόνια (για έργα που ολοκληρώθηκαν τα προηγούμενα δύο), η έκθεση εκτός Βαρκελώνης, όπου είναι η έδρα του ομώνυμου Ιδρύματος, πρώτη φορά γίνεται και σε περιορισμένο μάλιστα αριθμό χωρών. Για αυτό και η επιλογή της Κύπρου ως μία από τις χώρες που θα την φιλοξενήσει θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός. Γίνεται με πρωτοβουλία του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Κύπρου στα πλαίσια δραστηριοτήτων του για ανάδειξη, προβολή και διακίνηση ιδεών της σύγχρονης αρχιτεκτονικής σκέψης. Εκτός από φωτογραφίες και σχέδια η έκθεση διανθίζεται με μακέτες και άλλο οπτικοακουστικό υλικό. Ενδεικτικό της σημαντικότητας του γεγονότος είναι και η παρουσία στα εγκαίνια της διευθύντριας του Ιδρύματος, Anna Ramos.
Το μήνυμα της κριτικής επιτροπής ήταν σαφές και συμβαδίζει με τις ανησυχίες για το περιβάλλον και τις νέες αντιλήψεις όσον αφορά την επαναχρησιμοποίηση της ύλης. Στην τελική πεντάδα των έργων που διεκδίκησαν το πρώτο βραβείο συμπεριλαμβάνονται άλλα δύο που επίσης αφορούν συντήρηση. Το ένα είναι η Ψυχιατρική κλινική Pc Caritas στο Βέλγιο. Κτισμένη στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στην επαρχία Melle, σε ένα καταπράσινο φυσικό τοπίο, η κλινική αποτέλεσε πρότυπο. Αρκετά προηγμένη για την εποχή της σχεδιάστηκε ως μια ομάδα χωριστών μονάδων, σε ανθρώπινη κλίμακα και φιλόξενη εμφάνιση. Ωστόσο, όταν μετά το 1950, οι μονάδες θεωρήθηκαν ξεπερασμένες, άρχισαν να αντικαθίστανται από νέα κτήρια. Το 2014, οι δύο μονάδες που είχαν απομείνει απειλήθηκαν με κατεδάφιση. Με την αλλαγή της διεύθυνσης όμως, αποφασίστηκε όπως αυτές διατηρηθούν και ανακαινιστούν. Τις εργασίες ανέλαβε, κατόπιν διαγωνισμού, ο αρχιτέκτονας de Vylder Vinck Taillieu, με προϋπολογισμό μισό εκατομμύριο ευρώ. Αντικαταστάθηκαν υλικά, κινητή επίπλωση, φωτισμός και κιγκλιδώματα, δημιουργήθηκαν ανοίγματα, προστέθηκε ένα μικρό αμφιθέατρο στο υπόγειο, ενώ οι πληγές που είχαν προκληθεί από την προσπάθεια κατεδάφισης και οι φθορές του χρόνου αναδείχτηκαν ως εμφανή στοιχεία.