Ένα επιλεγμένο πρόγραμμα σπάνιων, αποκατεστημένων και ψηφιοποιημένων ταινιών από το αρχείο της, που πρώτη φορά παρουσιάζονται διαδικτυακά, προτείνει η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, μέσα από τη νέα ψηφιακή της αίθουσα.
Κάθε ταινία θα κάνει τη διαδικτυακή πρεμιέρα της συγκεκριμένες μέρες και ώρες και θα είναι διαθέσιμη για τρία 24ωρα στη σελίδα της ταινίας. Στη συνέχεια τη σειρά της θα παίρνει επόμενη. Οι προβολές θα συνεχιστούν όλον τον Απρίλιο.
Η επιλογή των ταινιών έγινε με ιστορικά/ χρονολογικά κριτήρια, ώστε το κοινό, παρακολουθώντας ταινίες από τις απαρχές του ελληνικού σινεμά, να διαπιστώσει την εξέλιξη όχι μόνο του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και του ελληνικού τοπίου (Αθήνα, ύπαιθρος) στο πέρασμα των χρόνων, και ταυτόχρονα να πάρει μια γεύση από το αρχείο της Ταινιοθήκης και την πολύπλευρη δράση της (διάσωση, αποκατάσταση, συντήρηση και προβολή ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου).
Το ίδιο διάστημα, μέσω της ιστοσελίδας, το κοινό θα μπορεί να μαθαίνει περισσότερες λεπτομέρειες για τις ταινίες αυτές, τις ιδιαιτερότητες της παραγωγής τους, τους πρωτεργάτες δημιουργούς τους και τη διαδικασία αποκατάστασής τους.
Επομένως, η έναρξη θα γίνει με την παλαιότερη σωζόμενη ελληνική ταινία μυθοπλασίας «Οι περιπέτειες του Βιλλάρ» του Γιόζεφ Χεπ (1924) και θα ακολουθήσουν κατά χρονολογική σειρά μια σειρά ταινιών του βωβού και του πρώιμου ομιλούντος κινηματογράφου, που η Ταινιοθήκη της Ελλάδος έχει αποκαταστήσει και ψηφιοποιήσει.
Οι περισσότερες ταινίες θα προβληθούν με την πρωτότυπη μουσική που συνέθεσαν επί τούτου γνωστοί μουσικοσυνθέτες στους οποίους η Ταινιοθήκη ανέθεσε να επενδύσουν τις νέες αποκατεστημένες κόπιες.
Οι ταινίες που θα προβληθούν το διάστημα 8-20 Απριλίου είναι οι εξής:
Τετάρτη 8/4: «Οι περιπέτειες του Βιλλάρ» 26′ (Γιόζεφ Χεπ, 1924).
Σάββατο 11/4: «Αστέρω» 57′ (Δημήτρης Γαζιάδης, 1929).
Τρίτη 14/4: «Ο μάγος της Αθήνας» 49′ (Αχιλλέας Μαδράς, 1931).
Παρασκευή 17/4: «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» 58′ (Δημήτρης Τσακίρης, 1932)
Δευτέρα 20/4: «Κοινωνική Σαπίλα» 42′ (Στέλιος Τατασόπουλος, 1932).
Ώρα έναρξης: 8μ.μ.
Αξίζει να σημειωθεί πως στην ιστοσελίδα της Ταινιοθήκης υπάρχει ήδη ανεβασμένη (και θα είναι όλον τον μήνα προσβάσιμη) η μικρού μήκους ταινία του Θόδωρου Αδαμόπουλου «Η ρόδα» (1964), μια ταινία-περίπατος στην Αθήνα. Πρόκειται για τις περιπέτειες μιας ρόδας αυτοκινήτου στην αττική γη. Η ρόδα τέθηκε απροσδόκητα εκτός μηχανής, περιπλανώμενη σε όλη την πόλη. Ηθοποιοί: Βαγγέλης Καζάν, Χρήστος Τσάγκας, Δημήτρης Παπανικολάου.
Οι ταινίες:
Οι «Περιπέτειες του Βιλλάρ» είναι η πρώτη σωζόμενη Ελληνική ταινία μυθοπλασίας, η οποία διασώθηκε και αποκαταστάθηκε από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Η σύντομη κωμωδία του Γιοζεφ Χεπ (1887-1968), παρουσιάζει τον δημοφιλή λαϊκό κωμικό ηθοποιό Νικόλαο Σφακιανάκη, στον ρόλο του Βιλλάρ. Σε αυτό το επεισόδιο των περιπετειών του, ο Βιλλάρ πιάνει δουλειά σε ένα καθαριστήριο και ερωτευμένος κυνηγάει την υποψήφια αγάπη του σε ολόκληρη την Αθήνα, από τα νεοκλασικά κτίρια της οδού Πανεπιστημίου μέχρι τα παραθαλάσσια προάστια του Φαλήρου. Η επιδίωξή του να κερδίσει την γυναίκα που αγαπά, τον φέρνει από το Ναό του Ολυμπίου Διός κοντά στο Σύνταγμα στο κέντρο της Αθήνας, μέχρι το Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού, το οποίο βρίσκεται στη νότια πλευρά της Ακρόπολης. Περνώντας μέσα από τους πολυσύχναστους δρόμους του κέντρου, ο πρωταγωνιστής παρατηρεί και σαγηνεύεται από τη γοητεία διάφορων γυναικών, κάνει γκάφες και μπλέκεται σε μια σειρά από περιπέτειες. Χορεύει μέχρι και στους ρυθμούς της Dixieland Jazz Band στο Φάληρο. Ο Χεπ μαζί με τον Σφακιανάκη υιοθετούν το στυλ κωμωδίας του Μακ Σένετ και το προσαρμόζουν στο αστείο ρεπερτόριο της αθηναϊκής τους σκηνής. Η ταινία αποτελεί ένα ανεκτίμητης αξίας πορτρέτο της ελληνικής πρωτεύουσας στην δεκαετία του 20’.
Η «Αστέρω» είναι η τρίτη παραγωγή της DAG Film και σκιαγραφεί το πορτρέτο της βοσκοπούλας Αστέρως, την οποία υποδύεται η πολύ γνωστή ηθοποιός Αλίκη Θεοδωρίδου. Το σενάριο βασίζεται σε κείμενο του Παύλου Νιρβάνα – διασκευή του μυθιστορήματος της Αμερικανίδας Έλεν Χαντ Τζάκσον «Ραμόνα», μιας ρομαντικής ιστορίας μεταξύ Ινδιάνων, η οποία είχε ήδη μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη από τον Ντέιβιντ Γρίφιθ. Η Αστέρω χάνει τα λογικά της από αγάπη για έναν πλούσιο πλην όμως καλό βοσκό, συνέρχεται ωστόσο μόλις ο αγαπημένος της αποφασίζει να ακούσει τη φωνή της καρδιάς του και όχι τις προκαταλήψεις της οικογένειάς του. Στο νέο αυτό είδος της «φουστανέλας» ή «βουκολικής περιπέτειας», που είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό, θα βασιστούν μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της εποχής εκείνης, βωβές και ομιλούσες.
Στην ταινία «Ο μάγος της Αθήνας» ένας μουσικός-μάγος, ευγενικής καταγωγής, κερδίζει τις καρδιές των γυναικών. Όταν η αγαπημένη του τον εγκαταλείπει για έναν πλούσιο, εκείνος θα κάνει τα πάντα για να την ξανακερδίσει. Η ταινία του Μαδρά ξεκίνησε να γυρίζεται το 1922 με τίτλο «Η τσιγγάνα της Αθήνας». Πολλά αποσπάσματά της χρησιμοποιήθηκαν αργότερα στον «Μάγο της Αθήνας» που ολοκληρώνεται το 1931. Η πρωτόλεια αυτή ταινία αποτελεί μια πρωτόγνωρη μείξη ειδών: ρομαντική κωμωδία, τραγικό ρομάντσο, ημερολόγιο ταξιδιού που εκθειάζει την ελληνική ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό. Ο ίδιος ο Μαδράς πρωταγωνιστεί ως ακαταμάχητος τσιγγάνος-βιολιστής που μαγεύει τη Φρίντα Πουπελίνα.
«Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» είναι η τρίτη κατά σειρά ταινία του είδους «φουστανέλα», μετά την «Γκόλφω» του Μπαχατώρη (1914) και την «Αστέρω» του Γαζιάδη (1929), και η πρώτη ομιλούσα ελληνική ταινία που γυρίστηκε στην Ελλάδα. Βασίζεται στο επιτυχημένο θεατρικό έργο (έμμετρο ποιμενικό ειδύλλιο) του Δημητρίου Κορομηλά, ο οποίος αντλεί την έμπνευσή του από το ποίημα του Γιάννη Ζαλοκώστα «Μια βοσκοπούλα αγάπησα». Η τεχνική επεξεργασία έγινε στο Βερολίνο και την μουσική έγραψε ο Διονύσης Λαυράγκας.
Η «Κοινωνική Σαπίλα» είναι η πρώτη ελληνική ταινία «κοινωνικού προβληματισμού». Η διανομή της στις αίθουσες συνοδεύτηκε από αστυνομικές επεμβάσεις και ματαιώσεις προβολών. Ένας φοιτητής εγκαταλείπει τις σπουδές του λόγω οικονομικών δυσκολιών και προσλαμβάνεται ως ηθοποιός σε θίασο, όπου ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια. Όταν εκείνη ενδίδει σε ένα βιομήχανο, απογοητευμένος εγκαταλείπει το θέατρο. Η φτώχεια θα τον φέρει στις γραμμές του προλεταριάτου και θα γίνει καπνεργάτης. Έρχεται αντιμέτωπος με την εκμετάλλευση των εργατών, συμβάλλει στην ίδρυση του συνδικάτου και ηγείται του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Η ταινία θεωρούνταν χαμένη μέχρι τα μέσα του 1980, όταν ανακαλύφθηκαν διασωθέντα υλικά που οδήγησαν στη σταδιακή αποκατάστασή της.
Πηγή: philenews
