Τις μέρες της καραντίνας, ενώ άλλα παιδιά ξόδευαν τον χρόνο τους μπροστά στην οθόνη του κινητού τους ή του laptop, η μικρή Χλόη Τschopp Κωνσταντινίδου πέρασε πολλές ώρες στο δωμάτιό της ζωγραφίζοντας με πενάκι, μολύβι και χρωματιστά μολύβια. Ποτέ δεν χρησιμοποιεί μπογιές επειδή δεν της δίνουν την ευκαιρία να δουλέψει τη λεπτομέρεια που θέλει, εξηγεί η ίδια. Οι χαρακτήρες που δημιουργεί είναι εμπνευσμένοι από αφίσες ταινιών τρόμου, ιστορίες από βιβλία που έχει διαβάσει ή σκηνές από ταινίες θρίλερ, αλλά και από πραγματικούς χαρακτήρες της καθημερινότητας. Τα έργα της εντυπωσιάζουν για τις πρωτότυπες ιδέες της και τον συνδυασμό του χιούμορ με κάτι απειλητικό. Ενδιαφέρον έχουν τα πρόσωπα που επινοεί, τα χρώματα και ο τρόπος που επεξεργάζεται το φως. Κάποια από τα έργα της μοιάζουν βγαλμένα από ταινίες του Tim Burton ενώ άλλα μοιάζουν ιδανικά για να εικονογραφήσουν κάποιο παραμύθι. Τι είναι αυτό την γοητεύει στις ταινίες τρόμου; «Τα στοιχεία ή οι χαρακτήρες που βγαίνουν από το συνηθισμένο και δημιουργούν αισθήματα φόβου ή και ειρωνείας», λέει.
Η Χλόη θα ήθελε οι εικόνες της να συνοδεύσουν ένα παραμύθι, την ιστορία κάποιου συγγραφέα. Γράφει και η ίδια ιστορίες που όμως, όπως παραδέχεται, για κάποιον λόγο δεν τις τελειώνει ποτέ.
Το ταλέντο της μοιάζει να το έχει κληρονομήσει από τη μητέρα της, την εικαστικό Μαρία Περεντού, η οποία από μικρή την ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Στο συνηθισμένο ερώτημα «τι θα γίνει όταν μεγαλώσει», δεν επιλέγει τη ζωγραφική -ίσως από αντίδραση στη μητέρα- αλλά τέχνες διαφορετικές: Θα ήθελε να γίνει μάγειρας, σερβιτόρα, εικονογράφος, σκηνοθέτης ή κατασκευαστής μασκών για τους ηθοποιούς.
Σε ποιο βαθμό όμως η 13χρονη Χλόη έχει επηρεαστεί από τη μητέρα της, η οποία είναι και καθηγήτρια τέχνης; «Πιστεύω πως δεν είναι άμεσα επηρεασμένη από τη δουλειά μου, διότι είναι διαφορετικά τα θέματα που μας ελκύουν. Σίγουρα την έχει έμμεσα επηρεάσει σε κάποιον βαθμό, πιστεύω όμως ότι εκφράζεται με ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα και τρόπο». Η ίδια δεν επεμβαίνει στα έργα της κόρης της. «Δεν της αρέσει να τη βοηθώ. Από μικρή έτσι αντιδρούσε. Πάντα μου έλεγε «μόνη μου!». Την βοήθησα μόνο μια φορά που ήταν άρρωστη και ήθελε να τελειώσει κάτι. Της δίνω βέβαια πολλές συμβουλές και της εξηγώ κάποια πράγματα – φυσικά σε άλλο χαρτί, διότι δεν θέλει να επεμβαίνω στα σχέδιά της και ούτε το επιδιώκω. Εκείνη τη στιγμή δεν εφαρμόζει όσα τις λέω, αλλά βλέπω ότι τα λαμβάνει υπόψη και τα χρησιμοποιεί σε επόμενα σχέδια».
Πώς είναι όμως να συμβιώνουν δύο καλλιτέχνες στο ίδιο σπίτι; «Η κάθε μια έχει τον χώρο της και το σεβόμαστε αυτό. Όταν δουλεύουμε, δεν ενοχλούμε η μια την άλλη, μας αρέσει να είμαστε μόνες μας όταν δουλεύουμε». Σημειώνει επίσης ότι η ίδια θέλει τη γνώμη της κόρης για τα έργα της. «Είναι το πρώτο άτομο από το οποίο ζητώ τις εντυπώσεις του. Συνήθως τελειώνω πρώτα κάτι και μετά της το δείχνω. Αρκετές φορές αυτά που αρέσουν σε μένα δεν αρέσουν στη Χλόη, και το αντίθετο. Όταν καμιά φορά βρίσκομαι σε αδιέξοδο και θέλω να σβήσω ένα έργο ή να το καταστρέψω, ζητώ την άποψή της, και συχνά, με δυο-τρία αθώα σχόλια που κάνει με βοηθά να μπω σε άλλες σκέψεις και να βρω αυτό το κάτι που με μπλόκαρε πριν».
Ολοκληρώνοντας την κουβέντα μας, ρωτάω τη Μαρία Περεντού αν θα ήθελε η κόρη της να ακολουθήσει τα χνάρια της. «Θα μου άρεσε, ναι, χωρίς να σημαίνει ότι θα της το επιβάλω. Σε οποιονδήποτε καλλιτεχνικό κλάδο θελήσει να κατευθυνθεί δεν θα την εμποδίσω. Φυσικά λέω την άποψή μου, όμως πιστεύω ότι κάθε παιδί πρέπει ν’ ακολουθεί το επάγγελμα που το κάνει ευτυχισμένο για να μην μετανιώνει στο μέλλον. Κυρίως εάν του αρέσουν οι τέχνες – παρόλο που δεν κερδίζει κάποιος χρήματα από αυτό…»
maria.panayiotou@phileleftheros.com
Φιλελεύθερα, 24.5.2020.
