Αντώνη Πιλλά, «Στις στράτες των πουλιών και των δέντρων». 

Η ποιητική συλλογή του Αντώνη Πιλλά «Στις στράτες των πουλιών και των δέντρων» είναι ένας ύμνος στην φύση. Φύση όμως έμψυχη, όπου ακόμη και τα υλικά πράγματα διαθέτουν πνευματικότητα, την οποία η ευαισθησία του ποιητή κατορθώνει να ανακαλύπτει και να αναδεικνύει. Δέντρα, πουλιά νερά, το ταπεινό χορτάρι, τα λουλούδια, τ’ αστέρια στέλλουν μηνύματα, που μιλούν στην ψυχή του ποιητή και μέσω αυτού η γοητεία τους μεταγγίζεται και σε μας. Όλα έχουν μια μυστική ομορφιά, που εκφράζεται με πρωτότυπες και νεόκοπες ποιητικές εικόνες.

«Μέσα στ’ ουρανού τη στέρνα/ πλεν των αστεριών τα ψάρια». «Καλή σου νύχτα- νάνι νάνι/ το τεριρέμ του τριζονιού/ και αλληλούια του απέραντου ουρανού/ η φωτοχυσία». Διάχυτη παντού είναι μια ιερότητα, που απορρέει από την παρουσία του Θεού δημιουργού. Ζώντας την παρουσία του Θεού και τις τόσες ομορφιές ο ποιητής «ευλογεί τη δωρεά της ύπαρξης». Ανάλογη είναι η παραδοχή του Σολωμού: «Δεν τόλπιζα νάν’ η ζωή μέγα καλό και πρώτο». Υπ’ αυτή την οπτική γωνία αποκτά αξία και το εφήμερο. «Ω! άφθορες του εφήμερου αναλαμπές/ θραυσμένου κόσμου άπαρτες εικόνες/ γλυκειά του βίου περιπέτεια…». Είναι «ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας», «το νυν» και «το αιέν», όπως έχει δηλώσει ο Ελύτης.

Κυρίαρχα στην ποιητική συλλογή είναι τα δέντρα. Είναι δεμένα με τα παιδικά βιώματα του ποιητή, με τα χρόνια της αθωότητας και της αγνότητας, που τόσο νοσταλγεί. Η μονιμότητα και αιωνιότητά τους έρχεται σε αντίθεση με την παροδικότητα των ανθρώπων.

«Μαζί με τα δέντρα/ μεγαλώσαν τα παιδιά/ ετούτα φύγαν, μα έμειναν εκείνα/ ασάλευτα να χαιρετούνε τον ορίζοντα». «Μετρούν τα δέντρα με τη σιωπή/ και τα θροΐσματά των φύλλων τους/ αργά μετρούν τα χρόνια και τα βήματά μας/ – ίσκιους που φτάνουν από πέρα/ μ’ έναν ήχο μακρινό πού επιστρέφει». «Με τον ίσκιο των δέντρων, μητέρα, μπλέχτηκε ο ίσκιος σου,/ που ήταν τα πρώτα μου έμψυχα βιβλία/ οι καλοί, πρώτοι μου σύντροφοι». «Οι παιδικοί μας φίλοι έφυγαν/ με τον καιρό. Μείναν τα δέντρα της αυλής/ κρατώντας πάντα λίγη από/ των αστεριών τη σκόνη, τη γαλήνη τ’ ουρανού,/ και λίγα χρώματα να συλλαβίζουνε το φως/ με μια ξενιτεμένη λάμψη από/ το βλέμμα του πατέρα που μετρούσε/ μαζί μ’ αυτά τα χρόνια του,/ κι ακόμη κάτι απ’ την αγωνία των χεριών του/ να ιδεί το κάρπισμά τους έτσι που να γίνουνε/ μικρές πολιτείες των πουλιών μέσα στο θέρος».

Η ποιητική συλλογή του Αντώνη Πιλλά αποτελεί συν τοις άλλοις και μια σπουδαία συμβολή στην περιβαλλοντική αγωγή.

* Ο Γιάννης Κ. Λάμπρου είναι φιλόλογος