Ήθελε να ασχοληθεί µε το θέατρο όσο βρισκόταν ακόµη στο δηµοτικό – κυρίως επειδή παρακολουθούσε πολλές ταινίες στην τηλεόραση, οι οποίες τον έκαναν να επιθυµεί να ζήσει και ο ίδιος µέσα σε όλη αυτή τη µαγεία που έβλεπε. «Μου άρεσε να κάνω τον κόσµο να γελά και να περνά όµορφα», εξηγεί.
 
«Αργότερα, αυτό που µε παρακίνησε, ήταν όταν στο γυµνάσιο ξεκίνησα θεατρικό εργαστήρι. Την περίοδο εκείνη, στο στενό οικογενειακό µου περιβάλλον, υπήρχε ένα σοβαρό πρόβληµα υγείας και το θέατρο ήταν το µόνο που µε βοηθούσε ώστε να ξεφεύγω από όλο αυτό το βαρύ κλίµα. Όταν συνειδητοποίησα πόσο πολύ µε “στήριξε” το θέατρο αποφάσισα πως ήθελα να το ακολουθήσω επαγγελµατικά, ώστε να µπορέσω να βοηθήσω και άλλους ανθρώπους να αισθανθούν, έστω και για µια στιγµή, καλύτερα».
 
Ο Βασίλης σπούδασε θέατρο στην Αθήνα, στη Δραµατική Σχολή της Μαίρης Ραζή – «Η Πρόβα». Αυτή την περίοδο παίζει στην παιδική παράσταση του Θεάτρου Αντίλογος, «Πινόκιο», ενώ φέτος συνεργάστηκε και µε τον σηµαντικό Ιταλό, διεθνούς φήµης, σκηνοθέτη, Ρωµαίο Καστελούτσι, στο Φεστιβάλ Κύπρια.
 
«Σήµερα, παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν στο επάγγελµά µας, συνεχίζω να κάνω θέατρο γιατί είναι τρόπος έκφρασης, τρόπος αντίστασης στο γκρίζο κοµµάτι της καθηµερινότητας, τρόπος διαµαρτυρίας στα κακώς κείµενα της κοινωνίας – µέσα από το θέατρο, όλα αυτά τα χρόνια, έµαθα να είµαι άνθρωπος», λέει.
 
Τον ρωτάω για τη φετινή µεγάλη επιτυχία του «Πινόκιο», στην οποία πρωταγωνιστεί, σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου: «Το να είσαι σε µία παιδική παράσταση σού δίνει χαρά και ενέργεια. Το παιδικό θέατρο είναι ένα δύσκολο και απαιτητικό είδος, χρειάζονται µεγάλες αντοχές στη σκηνή και, από την άλλη, έρχεσαι αντιµέτωπος µε τους πιο απαιτητικούς θεατές, τα παιδιά. Ωστόσο, το χειροκρότηµα στο τέλος είναι αυτό που σε επιβραβεύει και σου δίνει τη δύναµη να συνεχίσεις».
Οι στόχοι του για το μέλλον είναι να μπορεί να συνεχίσει να κάνει θέατρο, αλλά με πιο καλές συνθήκες εργασίας. «Το θέατρο αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης και δήλωσης και, αν θέλουμε τα όνειρα μας να υλοποιηθούν και να εισακουστούν, δεν πρέπει να τα αφήνουμε να σωπαίνουν…», καταλήγει.
new blood / Είναι νέοι, δημιουργούν εκεί έξω, κι αξίζει να τους γνωρίσετε
Φιλgood, τεύχος 252
Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου
ΦΩΤΟ: Μιχάλης Κυπριανού. Styling-Επιμέλεια: Shona Muir