Η πρόσφατη δήλωση του ΕΛΑΜίτη γκαουλάιτερ Χρίστου προς τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα να ψηφίσουν τους πολιτικούς «δημίους» τους ξάφνιασε πολλούς. Αυτούσια η δήλωση: «Θα πω όμως ένα λόγο γιατί θα πρέπει να στηρίξουν το ΕΛΑΜ αυτοί οι άνθρωποι (σημ.: οι ΛΟΑΤΚΙ).
Διότι η πατρίδα μας, όπως και μεγάλο μέρος της Ευρώπης, κινδυνεύει σε λίγα χρόνια να ισλαμοποιηθεί. Υπάρχουν περιοχές του Λονδίνου που εφαρμόζεται η Σαρία. […] Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι, η κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ στην Κύπρο, ο μόνος πολιτικός χώρος που μπορεί να τους προστατεύσει από το να φτάσουμε σε τέτοιου είδους πρακτικές στο μέλλον είναι το ΕΛΑΜ.» (Omega, 24/3/2026)»
Οι θέσεις των πολιτικών οργανισμών, ειδικά επί θεμάτων βιοεξουσίας, απηχούν με γλαφυρό τρόπο την κουλτούρα τους. Γι’ αυτό, έχει σημασία θέσεις – ή καιροσκοπικές δηλώσεις – σαν και αυτή να αναλύονται και υπό ένα πολιτισμικό πρίσμα.
Η σπουδαία φιλόσοφος Susan Sontag, στο άρθρο της «O συναρπαστικός φασισμός» (Fascinating fascism, 1975), υποστηρίζει ότι ο φασισμός, αισθητικοποιώντας το ανδρικό σώμα, το ερωτικοποιεί. Αυτή η ερωτικοποίηση συγκινεί τους φασίστες ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού.
Το Γ’ Ράιχ, την ίδια ώρα που εξολόθρευε ομοφυλόφιλους, επένδυε σε αυτή τη διεστραμμένη ερωτική σαγήνη του ανδροπρεπούς -όπως το αντιλαμβανόταν ο ναζισμός- physique: οι στολές των SS και οι μουσκουλιασμένες μορφές στις αφίσες του Γκέμπελς απευθύνονταν κυρίως στους άνδρες, στους πολεμιστές της αρίας φυλής.
Ο Ernst Röhm, ναζί αξιωματικός, στενός συνεργάτης του Χίτλερ και ιδρυτικό στέλεχος των Ταγμάτων Εφόδου, ήταν ανοικτά ομοφυλόφιλος. Άλλωστε, οι ναζί οικειοποιήθηκαν το αρχαιοελληνικό ιδεώδες (διαστρέφοντάς το, βεβαίως), την κατεξοχήν υμνητική για την ανδρική ομοφυλοφιλία βιοθεωρία.
Και σήμερα, τα παραδείγματα μη ετεροκανονικών ακροδεξιών πολιτικών είναι πλέον αρκετά: η συν-ηγέτις της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία» (AFD) Alice Weidel έχει κάνει σύμφωνο συμβίωσης με γυναίκα με την οποία έχουν δύο παιδιά. To πρώην ισχυρό στέλεχος της Λεπέν, Florian Philippot, είχε δηλώσει ότι «δεν είναι δύσκολο να είσαι gay στο κόμμα» (σημ.: Εθνικό Μέτωπο).
Το ζήτημα όμως εδώ δεν είναι η αισθητική και σεξουαλική διάσταση της φασιστικής θεωρίας και πράξης. Δεν ενδιαφέρει ποιος φασίστας δεν είναι ετεροκανονικός. Αυτό που ενδιαφέρει είναι το πολιτικό σχέδιο του νεοφασισμού για τα θέματα φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.
Γενικά, ο ευρωπαϊκός φασισμός σε όλες τις ακροδεξιές αποχρώσεις του αναγκάστηκε για διάφορους λόγους σε αναδίπλωση ακόμα και σε χώρες όπου η θρησκεία διατηρούσε τα απόλυτα πρωτεία, όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Ελλάδα, αλλά και η Κύπρος.
Ο σύγχρονος ευρωπαϊκός φασισμός υιοθετεί θέσεις προσωρινού χαρακτήρα μέχρι να του δοθεί η ευκαιρία να εφαρμόσει το πραγματικό του σχέδιο. Μόνο η δημόσια ρητορική άλλαξε συγκυριακά από το «είναι ανώμαλοι, δεν τους θέλουμε» σε «δεν έχουμε πρόβλημα μαζί τους, αλλά μακριά από τα παιδιά μας».
Οι υιοθεσίες από ομόφυλα ζευγάρια συνδέονται με την ευρωπαϊκή δημογραφική κρίση και τη θρυλούμενη «Μεγάλη Αντικατάσταση», την αντικατάσταση των λευκών από μουσουλμάνους στην Ευρώπη. Σημειώνεται ότι ο Χρίστου, στην επίμονη ερώτηση «τους θέλετε ναι ή όχι», δίστασε να απαντήσει μονολεκτικά (Sigma, 26/3).
Αναλόγως άλλαξε και η συνθηματολογία και σε άλλα πεδία όπως π.χ. στο μεταναστευτικό όπου ελέω οικονομικής κρίσης και έλλειψης εργατικών χεριών, το «έξω όλοι οι ξένοι» άλλαξε στο «να μείνουν μόνο όσοι σέβονται».
Η επίμαχη αποστροφή του αρχηγού ΕΛΑΜ αποδεικνύεται στρατηγικότατη: από τη μία δείχνει να έχει μελετήσει και να έχει διδαχθεί από την ευρωπαϊκή εμπειρία. Από την άλλη, διαβλέποντας τις αυξημένες επικοινωνιακές απαιτήσεις που θα φέρει ένα πιθανά ισχυρό εκλογικό πλασάρισμα, προετοιμάζει το έδαφος της πλήρους κανονικοποίησης του μορφώματος στην κυπριακή πολιτική ζωή.
Μιας κανονικοποίησης που θα μετατρέψει τις μέχρι τώρα υπόγειες πολιτικές συνεννοήσεις με τμήματα της κυπριακής ελίτ σε ανοικτές εκδηλώσεις αλληλοϋποστήριξης.
Τολμώ και μία πρόβλεψη: το ΕΛΑΜ, από αποσυνάγωγος του πολιτικού παιγνίου και σκιώδης υποστηρικτής του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας, επιδιώκει να καταστεί πρόθυμος σύμμαχος και καταλύτης σημαντικών πολιτικών, γεωπολιτικών και πολιτειακών εξελίξεων…
Και, με όλα αυτά, δε λέει να φύγει από το μυαλό μου το αποτρόπαια όμορφο τραγούδι του Σαββόπουλου:
«’Ολαρία ολαρά, στη θερμή σου αγκαλιά,
αχ, ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει
και ο Αδόλφος τού χαϊδεύει τα μαλλιά,
διαμαντένιο δαχτυλίδι του φοράει
και πετούν αγκαλιασμένοι μακριά.»*
*Ολαρία ολαρά, Βρώμικο Ψωμί, 1972
Eλεύθερα, 05.04.2026
