Ναταλία Κρέκου: Η αληθινή τέχνη ξεκινά από τη στιγμή που τολμάς να είσαι ο εαυτός σου

Η Κύπρια, κορυφαία σολίστρια του Theater Chemnitz στη Γερμανία, μας μεταφέρει στον επίπονο αλλά μαγευτικό κόσμο του χορού όπως η ίδια τον ζει, με την ευχή πως η δική της διαδρομή θα εμπνεύσει κι άλλους χορευτές να ζήσουν αυτό που έχουν ονειρευτεί.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά το ταξίδι που ξεκίνησε για να συναντήσει, όπως λέει, το δικό της αστέρι -μητέρα πια δυο μικρών παιδιών- η Ναταλία Κρέκου, συνεχίζει να χορεύει, έχοντας ταυτίσει το όνομά της με το Θέατρου του Κέμνιτς, στο οποίο εντάχθηκε από το 2013. «Είμαι εδώ και είμαι τυχερή», αναφέρει σήμερα, για την επιλογή της να ζήσει και να δουλέψει σε μια πόλη της Γερμανίας, όχι ιδιαίτερα γνωστή στο διεθνές καλλιτεχνικό τοπίο – αν εξαιρέσει κανείς πως το 2025 ήταν πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. «Πιστεύω πως δεν είναι το θέατρο που κάνει τον χορευτή αλλά ο χορευτής το θέατρο. Κι εδώ στο Κέμνιτς έχω ζήσει το όνειρό μου στο έπακρον».

Η ζωή μου υπήρξε πάντα μια διαδρομή για να βρω το δικό μου αστέρι. Έμαθα από μικρή πως ο προορισμός, είναι ο δρόμος, τα λάθη, το θάρρος, η μοναξιά, οι ανακαλύψεις, η χαρά, όπως διάβαζα στην αγαπημένη ‘Ιθάκη’ του Καβάφη. Αλλά και στα γραφόμενα της Marie-Louise von Franz, που έλεγε πως: ‘Το να ακολουθείς το δικό σου αστέρι σημαίνει απομόνωση, άγνωστο μονοπάτι, η ανάγκη να βρεις έναν εντελώς νέο δρόμο αντί να περπατάς σε αυτόν που ακολουθούν όλοι οι άλλοι’. Δύσκολος δρόμος.

Ο αληθινός καλλιτέχνης δεν είναι αυτός που υπακούει. Είναι αυτός που τολμά να αμφισβητήσει, να δοκιμάσει, να σπάσει την αλυσίδα της επανάληψης, να απογυμνώσει την τέχνη του από το “πρέπει” και να φτάσει στη δική του αλήθεια. Η τεχνική είναι η βάση, αλλά η ελευθερία είναι η κορυφή. Ο χορευτής, ο δημιουργός, εκείνος που ψάχνει το αληθινό, γίνεται καλλιτέχνης μόνο τη στιγμή που παύει να μιμείται και αρχίζει να ανακαλύπτει.

Η μητρότητα υπήρξε η μεγαλύτερη πρόκληση αλλά και η βαθύτερη δύναμή μου. Με δύο μικρά παιδιά (2½ και σχεδόν 6 ετών), χωρίς καμία οικογένεια κοντά και με μοναδικό στήριγμα τον σύζυγό μου, το να συνεχίζω να χορεύω ως πρώτη σολίστ, είναι πραγματικός άθλος. Ο χορός παραμένει η ζωή μου, η πηγή της δύναμης και της έκφρασής μου. Δεν το λέω για να παινευτώ. Ελπίζω η διαδρομή μου να εμπνεύσει άλλους, χορευτές, μητέρες, καλλιτέχνες, νέους, να πιστέψουν ότι η φωνή τους έχει αξία, η πορεία τους είναι σωστή, το όνειρό τους είναι δυνατό. Και ότι η αληθινή τέχνη ξεκινά τη στιγμή που τολμάς να είσαι ο εαυτός σου.

Στα μάτια του θεατή, ο χορός είναι κάτι απλό κι αυτό οφείλεται στον χορευτή, που το κάνει να φαίνεται έτσι. Ο θεατής δεν αντιλαμβάνεται την ακραία σωματική και ψυχική προσπάθεια πίσω από κάθε πιρουέτα ή άλμα. Πολλοί επαγγελματίες παρασύρονται από τον ανταγωνισμό και τις συγκρίσεις, ξεχνώντας ότι, πέρα από άθλημα, ο χορός είναι πάνω απ’ όλα τέχνη. Η ουσία του παραμένει η έκφραση και η δημιουργία.

Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες ενός χορευτή, είναι να καταφέρει να μιλήσει μέσα από το σώμα και την αναπνοή του. Να ανακαλύψει την ουσία της κίνησης, να μάθει το σώμα του, να το τιθασεύσει και ταυτόχρονα να το αφήσει ελεύθερο να πετάξει μαζί σου. Το σώμα ξέρει πριν από το μυαλό. Ξέρει πότε χρειάζεται αλλαγή, πότε χρειάζεται κίνηση, πότε χρειάζεται να πετάξει έξω από το γνώριμο. Πολλοί χορευτές συχνά εγκλωβίζονται σε ό,τι έχουν μάθει και χάνουν τη φωνή του δικού τους σώματος. Μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη περισσότερη πίστη.

Ο αληθινός καλλιτέχνης είναι αυτός που βρίσκει το θάρρος να απομακρυνθεί από το «σωστό» και να βρει τον δικό του ρυθμό, την αλήθεια και την ελευθερία του. Το ζήτημα είναι να μάθεις, να αφήνεσαι, να δίνεσαι, να εμπιστεύεσαι, να επιτρέπεις στη ζωή να σε οδηγήσει σε νέους ορίζοντες, που δεν είχες καν φανταστεί.

Το σώμα θυμάται, είναι γεμάτο σοφία. Με την εμπειρία μου ως χορεύτρια και τη γνώση του σώματος, πιστεύω ότι μπορώ να προσφέρω ουσιαστικά τόσο στην τέχνη όσο και στον χώρο των υψηλών αθλητικών επιδόσεων. Ξεκίνησα ήδη να παρακολουθώ συγκεκριμένα μαθήματα, έτσι ώστε να βοηθήσω χορευτές και αθλητές να κατανοούν βαθύτερα το σώμα τους, όχι μόνο να το πιέζουν, αλλά και να το προστατεύουν.

Τα χρόνια στα Bolshoi, ήταν πολύ δύσκολα αλλά μέσα από αυτή την πίεση έμαθα να είμαι ο εαυτός μου. Έμαθα ότι μόνο μέσα από το να πέφτεις μπορείς να σηκωθείς, ότι μέσα από τη δυσκολία βγαίνει το φως. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που νιώθεις χαμένος, που πονάς και κλαις, αλλά μετά έρχεται η ανάσα, η αναλαμπή, και βλέπεις ότι όλα αυτά ήταν απαραίτητα. Συνεχίζεις και δυναμώνεις. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να το ξαναζήσω, ήταν κάτι εξαιρετικά απαιτητικό.

Η Κύπρος μπορεί να κάνει περισσότερα για τους καλλιτέχνες που την εκπροσωπούν διεθνώς. Όχι για έναν, για πολλούς, για όλους τους καλλιτέχνες. Ανθρώπους που σπούδασαν σε κορυφαίες ακαδημίες, που εμφανίζονται σε μεγάλες σκηνές και που πολύ συχνά μένουν αόρατοι, φεύγουν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους -γιατί ο τόπος τους δεν τους δίνει τα εφόδια να το κάνουν- και χάνονται. Αυτό νιώθω κι εγώ. Μια μικρή χώρα έχει ανάγκη από πολλές φωνές. Η αναγνώριση πρέπει να μοιράζεται, όχι να συγκεντρώνεται.

Το βιβλίο μου «One More…», είναι μια προσπάθεια να ενώσω όνειρα, μνήμη, χορό και φιλοσοφία, ένα παζλ μιας ζωής ανάμεσα σε κόσμους. Το 2023 δημιούργησα και ένα μικρό καλλιτεχνικό φιλμ χορού, για το Κέμνιτς- Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2025, με χορήγηση από το Υπουργείο Πολιτισμού, αποτέλεσμα χρόνων έρευνας και εσωτερικής αφήγησης.

Ναι, έχω σκεφτεί να αποσυρθώ. Αλλά μένω γιατί αγαπώ πολύ αυτό που κάνω. Κι όσο πάει. Το μέλλον δεν μας ανήκει εξάλλου, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι του επιφυλάσσει. Πάντα έρχονται στο νου μου και τα λόγια της διευθύντριάς μου, της Sabrina Sadowska: «Τώρα ξεκινάς να ανθίζεις».