Η ερμηνεύτρια, συνθέτρια, δασκάλα φωνητικής και περισσότερο γνωστή ως δημιουργός και μαέστρος της γυναικείας χορωδίας Amalgamation Choir, μιλάει για έναν δίσκο που γράφτηκε και κυκλοφόρησε από καρδιάς.

-Μόλις κυκλοφόρησε το καινούριο σου άλμπουμ με τίτλο «Της Καρδιάς». Περί τίνος πρόκειται; Το άλμπουμ γεννήθηκε μέσα από χρόνια δουλειάς και πολλή αγάπη. Αποτελείται από εννέα τραγούδια “της καρδιάς”, αγαπημένα μου παραδοσιακά από Κύπρο και Ελλάδα και μερικά πρωτότυπα, διασκευασμένα από τον αγαπημένο συνεργάτη Ερμή Μιχαήλ (κιθάρα) και με τη συμμετοχή των μουσικών Μιχάλη Κουλουμή (βιολί), Αντρέα Ροδοσθένους (μπάσο) και Ρόδο Παναγιώτου (κρουστά). Το άλμπουμ ξεδιπλώνεται ως μια ενιαία αφήγηση γύρω από την ευαλωτότητα, τη μνήμη και τη σύνδεση.

-Κεντρικό ρόλο έχει η ανθρώπινη φωνή… Ναι, ατομική και συλλογική, με τη συμμετοχή της Amalgamation Choir, που προσθέτει πολυφωνικό βάθος και την αίσθηση της κοινότητας. Το ομώνυμο τραγούδι «Της καρδιάς», το οποίο ερμηνεύουμε παρέα με τον Γιώργο Καλογήρου και την Amalgamation choir, σε μουσική και στίχους του ιδίου, λειτουργεί ως πυρήνας του άλμπουμ: μια ήσυχη αλλά δυνατή δήλωση για όσα λέγονται αλλά και για όσα παραμένουν στη σιωπή.

-Μιλάς για «την ευαλωτότητα, τη μνήμη και τη σύνδεση». Πώς παντρεύονται αυτές οι έννοιες; Αυτές είναι οι έννοιες και τα συναισθήματα που αναδύονται μέσα από τη δυναμική αυτών των εννέα τραγουδιών. Ευαλωτότητα σε ένα βαθύ στρώμα άφεσης, προσωπικής αλλά και των διαφόρων χαρακτήρων που «ζουν» στα τραγούδια, μνήμη διότι τα πλείστα τραγούδια του άλμπουμ αγγίζουν μια χορδή της συλλογικής μας μνήμης μέσα από παραδοσιακούς σκοπούς και σύνδεσης διότι η παράδοση γίνεται ακριβώς με αυτόν τον τρόπο σήμερα, μέσα από το πάρε-δώσε αυτού του σχήματος με τους ήχους του σήμερα και τα χρώματα του παρελθόντος.

-Ποια ήταν η αφετηρία; Πώς ξεκίνησε ως ιδέα και ποια διαδρομή ακολούθησε μέχρι την υλοποίηση; Οι ηχογραφήσεις και η ιδέα, ξεκίνησε το 2020-2021. Ένα τέτοιο εγχείρημα για ανεξάρτητους καλλιτέχνες όπως εμένα, που δεν ανήκουν δηλαδή σε μια δισκογραφική εταιρεία, είναι απίστευτη πρόκληση, χρονικά και οικονομικά. Πέρασαν πολλά χρόνια για να ολοκληρωθούν οι ηχογραφήσεις και οι διασκευές διότι ο δίσκος έπεφτε συχνά σε δεύτερη μοίρα λόγω έλλειψης χρόνου και οικονομικών πόρων. Κρατήθηκε όμως στην καρδιά όλων των συντελεστών και με αργά και σταθερά βήματα, ολοκληρώθηκε!

–Πώς ξεκίνησαν οι Amalgamation; Πώς γεννήθηκε αυτή η χορωδία η οποία έχει καθιερωθεί ως ένα από τα σημαντικότερα μουσικά projects του τόπου; Επιστρέφοντας από την Αγγλία όπου διέμενα σχεδόν 8 χρόνια για τις σπουδές μου, είχα το όνειρο να δημιουργήσω ένα φωνητικό σύνολο όπως είχα και στο Λονδίνο. Έτσι, μέσα από ένα εργαστήρι ομαδικού τραγουδιού 10 ατόμων ξεκίνησαν οι Amalgamation choir, ένα γυναικείο φωνητικό σύνολο το οποίο σήμερα απαριθμεί γύρω στα 40 μέλη.  

-Ως Amalgamation choir συμμετείχατε και στην τελετή έναρξης της Κυπριακής Προεδρίας. Πώς ήταν η εμπειρία αυτή; Ήταν η πρώτη φορά που είχαμε μια τόσο οργανωμένη και επαγγελματική εμπειρία στην Κύπρο σε επίπεδο παραγωγής. Το έχουμε ζήσει στο εξωτερικό -στο Commonwealth Westminster Abbey στο Λονδίνο, στο European Council Christmas Concert στην Στοκχόλμη- όμως στην Κύπρο δεν είναι δεδομένο. Η επιτροπή της παραγωγής και οι δημιουργικοί συντελεστές αγκάλιασαν την πολυάριθμη ομάδα μας με αγάπη και επαγγελματισμό και τους ευχαριστούμε θερμά γι’ αυτό. Κι εμείς συμμετείχαμε με ιδιαίτερη περηφάνια και συγκίνηση. 

-Τι σου έχουν μάθει οι γυναίκες της χορωδίας για την έννοια της συλλογικότητας; Υπάρχουν στιγμές που η χορωδία λειτουργεί για σένα σαν κοινότητα και όχι σαν project; Ως αυτοδίδακτη μαέστρος, οι γυναίκες της χορωδίας, μου έχουν μάθει ότι η συλλογικότητα δεν είναι κάτι που οργανώνεται αλλά κάτι που καλλιεργείται. Όπως κι εγώ με τα χρόνια μαθαίνω πώς να καθοδηγώ αυτή την ομάδα έχοντας ανοικτές τις κεραίες μου και δημιουργώντας την δική μας γλώσσα επικοινωνίας με παρατηρητικότητα και όχι με δοκιμασμένες συνταγές, αλλά και μαθαίνοντας βάσει των συγκεκριμένων ατόμων που βρίσκονται μπροστά μου και όχι του δικού μου ρόλου ως μαέστρου. Δεν είναι ένα σύνολο φωνών που απλώς πειθαρχούν προς μια κατεύθυνση αλλά ένα σώμα που μαθαίνει να αναπνέει μαζί. Μαθαίνουμε πως η πραγματική συλλογικότητα διαφαίνεται όταν υπάρχει χώρος για αδυναμία, για διαφορετικότητα, για γέλιο, για κλάμα, για σιωπή.

-Υπάρχουν στιγμές που η χορωδία λειτουργεί για σένα ως κοινότητα και όχι ως project; Τις πλείστες στιγμές αυτή η ομάδα λειτουργεί ως κοινότητα. Το βλέπεις στις τυρόπιτες που έρχονται ζεστές το πρωί του Σαββάτου, στις μεταξύ συνεννοήσεις για ό,τι μπορείς να φανταστείς, στους καφέδες, στα γέλια, στις συναντήσεις εκτός προβών, στα παιδιά μας που κυκλοφορούν ενίοτε στις πρόβες, στις προσκλήσεις για άλλα δρώμενα σε άσχετες ώρες στο chat μας.

-Τι σημαίνει για σένα η γυναικεία φωνή ως συλλογική δύναμη; Η γυναικεία φωνή ως συλλογική δύναμη για μένα, είναι μια πράξη παρουσίας. Οι γυναίκες φαίνεται να το καταλαβαίνουν αυτό, να το δίνουν και να το λαμβάνουν αβίαστα. Το ίδιο κι εγώ. Όταν πολλές γυναικείες φωνές συνυπάρχουν, δημιουργείται ένας ήχος που δεν ζητά άδεια ν´ ακουστεί, ένας ήχος ο οποίος κουβαλά μια συναισθηματική ορμή και φροντίδα που σε κάνει να νιώθεις άτρωτη. Και κάπου εδώ να ευχαριστήσω τους γείτονες μου!

–Πώς μπορεί η παραδοσιακή μουσική να είναι τόσο σύγχρονη και οικεία στο σημερινό αυτί; Πώς το πέτυχες αυτό; Πραγματικά αυτή η ερώτηση είναι τόσο δύσκολη για να την απαντήσω! Σίγουρα δεν πέτυχα κάτι από μόνη μου. Στο άλμπουμ είναι το συνονθύλευμα του ήχου των υπερταλαντούχων μουσικών και των διασκευών που κουβαλούν μια συγκεκριμένη αισθητική, η οποία μπλέκεται με τη δική μου και επίσης της σπουδαίας συμβολής της Μικαέλας Τσαγγάρη. Είναι μια συλλογική προσπάθεια. Στην περίπτωση της χορωδίας, ακολουθείται ένα παρόμοιο μοτίβο, η αισθητική του κάθε συνθέτη και του εκάστοτε διασκευαστή μπλέκεται με τον σχετικά ακατέργαστο ήχο της χορωδίας και προσφέρει ένα πιο γήινο χρώμα. Είναι κάτι που λατρεύω-οι ακατέργαστες φωνές- αλλά βέβαια χρειάζεται πολλή προσπάθεια και πολύωρες πρόβες σε σχέση με μια χορωδία που αποτελείται από επαγγελματίες τραγουδίστριες, παρόλα αυτά, δεν θα το άλλαζα με τίποτα. 

-Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με τη μουσική; Ποιες μουσικές καθόρισαν την πορεία σου; Πάντα μιλώ για τον πατέρα μου όταν με ρωτούν πώς ξεκίνησα. Ο πατέρας μου, μουσικός ρεμπέτικης, λαϊκής και έντεχνης ελληνικής μουσικής, περίτεχνος μπουζουξής, υπήρξε ο μεγαλύτερος μου μέντορας. Ποτέ δεν υπήρξε πιεστικός, με έκανε να αγαπήσω τη μουσική και ιδιαίτερα την ελληνική μουσική βαθιά, με τη βελούδινη φωνή του και την πράα προσωπικότητά του. Η μητέρα μου και η οικογένειά της από τη βόρεια Ελλάδα με τα «χάλκινα» ακούσματα, τα μακεδονικά και τους βαλκανικούς λαρυγγισμούς με έκανε να αγαπήσω τον χορό, τον ρυθμό και το ομαδικό τραγούδι. Έπειτα ως φοιτήτρια σπούδασα μοντέρνο τραγούδι, ποπ και τζαζ και κάπως όλα αυτά μπήκαν σε μια διαδικασία «αμαλγάμωσης».

–Το μουσικό είδος που επέλεξες, το παραδοσιακό, έχει έντονο το στοιχείο της ταυτότητας της συλλογικής μνήμης, της ρίζας του ανθρώπου. Δεν νιώθω ότι επέλεξα κάποιο είδος, αλλά επιλέγω τα τραγούδια που αγαπώ και με εκφράζουν. Σήμερα είναι αυτό, αύριο μπορεί να είναι κάτι άλλο. Κάποια στιγμή θα μου άρεσε να τραγουδώ μόνο δικά μου τραγούδια αλλά είναι μια διαδικασία χρονοβόρα και επίπονη. Χρονοβόρα διότι δεν γράφω συχνά και επίπονη διότι δυσκολεύομαι να μοιραστώ δικό μου υλικό κάποιες φορές. 

–Τι σε κρατά δημιουργικά «σε εγρήγορση»;  Ο 9χρονος γιος μου Αντρέας μου είπε πριν μερικές μέρες, «μάμα δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς μουσική» και του απάντησα «ναι, ούτε κι εγώ, η μουσική οργανώνει» τον χρόνο που περνά σε μελωδία και ρυθμό». Είναι ένας σπουδαίος τρόπος να χρωματίζεις τον χρόνο σου σε αυτή τη ζωή. Ακούγοντας ή παίζοντας μουσική. Πόσο μάλλον όταν μοιράζεσαι αυτή την εμπειρία με άλλους.

–Θα έλεγες ότι είσαι άνθρωπος «Της Καρδιάς»; Ακολουθείς συνήθως αυτό που σου υπαγορεύουν τα συναισθήματα σου; Είμαι σίγουρα άνθρωπος «της καρδιάς», ακολουθώ το ένστικτό μου συνήθως. Τελευταία το ακούω όλο και πιο πολύ. Κάνω και λάθη βέβαια αλλά μαθαίνω στην πορεία. 

–Ποιο είναι το πιο τολμηρό όνειρο που έχεις ακόμη να πραγματοποιήσεις μουσικά; Έχουμε κάνει πολύ ενδιαφέρουσες συνεργασίες με τη χορωδία τελευταία, δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα προς το παρόν, αλλά κάθε καινούριο προτζεκτ μάς δείχνει πόσες δυνατότητες έχει αυτή η ομάδα όταν είναι ενωμένη. Θα ήθελα στο προσεχές μέλλον να δημιουργήσω κάτι ειδικά για παιδιά, ειδικά τώρα που περιμένω και μια κορούλα! Έχω ήδη αρχίσει να το φαντάζομαι, δεν θα ‘λεγα ότι είναι το πιο τολμηρό αλλά ανυπομονώ να δω πως θα σχηματιστεί.

Ελεύθερα, 08.02.2026