Η συγγραφέας έχει δώσει ώς τώρα σημαντικά δείγματα θεατρικής συγγραφής, όπως το έργο «Αντρόνικος ή ο ζωγκράφος». Αυτή τη φορά, με το έργο «Ανάθεση», διαμορφώνει τους χαρακτήρες τεσσάρων κορυφαίων καλλιτεχνών –μιας φωτογράφου, ενός ζωγράφου, ενός ποιητή και ενός μουσικού– οι οποίοι επιλέγονται ως οι εκλεκτοί που, με το έργο τους, καλούνται να υπηρετήσουν το καλό της ανθρωπότητας. Το θεατρικό «Ανάθεση», με το οποίο επαναλειτουργεί η Πειραματική Σκηνή του ΘΟΚ, είναι μια σύγχρονη αλληγορία, σημειώνει η λογοτέχνης και θεατρική συγγραφέας.

-Πώς προέκυψε η ανάθεση από τον ΘΟΚ; Μέσα στα πλαίσια επαναλειτουργίας της Πειραματικής Σκηνής, ο ΘΟΚ κάλεσε Κύπριους θεατρικούς συγγραφείς να γράψουν από ένα θεατρικό για τα εγκαίνια, προωθώντας το έργο και τη γραφή τους. Ήμουν μια από αυτούς, μαζί με τη Στέλλα Βοσκαρίδου. Από την ανάθεση αυτή του ΘΟΚ και μέσα από ένα δημιουργικό καλοκαιρινό εργαστήρι, με επιμελήτριες τις σκηνοθέτιδες Μαγδαλένα Ζήρα και Αύρα Σιδεροπούλου, προέκυψε και η δική μου «Ανάθεση».

-Ποια ήταν η πρόκληση γι’ αυτό το θεατρικό; Η ασχήμια, η βαρβαρότητα, η κατάργηση σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης, η σκόνη των πολέμων που πνίγει την ανθρωπότητα ασφυκτικά και χωρίς έλεος. Η οικονομική χειραγώγηση των δυνατών έναντι των αδυνάτων, η εκμετάλλευση, η ισοπέδωση. Οι τέχνες καλούνται να σώσουν τον κόσμο από αυτή την ασκήμια, κόντρα στη δύναμη της εξουσίας.

-Στο έργο πραγματεύεστε θέματα που έχουν να κάνουν με την τέχνη και την εξουσία. Τι προβληματισμούς θέλατε να μεταφέρετε στους θεατές; Η «Ανάθεση» αποτελεί μια σύγχρονη αλληγορία. Σε ένα νεφελώδες σκηνικό τοπίο, η σκοτεινή πλευρά της εξουσίας εισχωρεί στα έγκατα της ανθρώπινης αντοχής επιβάλλοντας το παράλογο της δύναμής της. Η αγωνία και ο φόβος για το τι θα απογίνει η ανθρωπότητα αφορά όλους μας.

-Πώς διαμορφώσατε τους έξι χαρακτήρες του έργου; Καθ’ οδόν. Μέσα από τα βιώματά μου. Απόσταγμα κουλτούρας με διαφορετικό υπόβαθρο ο καθένας. Από ανθρώπους που γνώρισα ή που φαντάστηκα και που με άγγιξαν βαθιά.

-Πώς ήταν η συνεργασία σας με την σκηνοθέτιδα Αύρα Σιδηροπούλου; Άψογη από κάθε άποψη. Είναι βαθιά καλλιεργημένος άνθρωπος με κεραίες παγκόσμιας εμβέλειας. Συνταξιδέψαμε μέσα σε δύσκολες συνθήκες προσπαθώντας να αγγίξουμε το ποθητό.

-Αλήθεια ποια η διαφορά τού να γράφετε ένα λογοτεχνικό βιβλίο από ένα θεατρικό έργο; Η τεχνική, η γλώσσα, η έκφραση, διαφοροποιούνται από το ένα είδος στο άλλο. Θα έλεγα κι η διάθεση ακόμα έχει ένα μεγάλο μερίδιο την ώρα της δημιουργίας. Αλλού χρειάζεται εργαστήρι, αλλού κυνηγάς τη χίμαιρα κι αλλού ερευνάς σκονισμένα αρχεία του μυαλού και της πραγματικότητας. Κοινός δρόμος η σιωπή, η απομόνωση, η μοναχικότητα, η αγωνία για το αποτέλεσμα. Το οδοιπορικό αμίλητο. Μια βάσανος. Εργάτης είμαι που προσπαθώ να μη ξεγελάσω κανένα είδος. Η τέχνη εκδικείται όταν την εμπαίζεις.

-Το ότι είστε καθηγήτρια μουσικής επηρεάζει τον τρόπο που γράφετε; Εδώ κι η μεγάλη βάσανος. Ο ρυθμός, η μουσικότητα, το μέτρο, το κρεσέντο, το πιτσικάτο, η αντίστιξη και όλα τα συμφραζόμενα, λειτουργούν σαν ένας αμείλικτος μετρονόμος που τιμωρεί, που διαγράφει και την παραμικρή παρέκκλιση. Καμιά φορά χαμογελά… όταν πετύχει τον στόχο του.

-Το θεατρικό συνδέεται με την κυπριακή αλλά και την παγκόσμια πραγματικότητα; Όπως επισημαίνει και η σκηνοθέτιδα, η δράση λαμβάνει χώρα σε ένα απομακρυσμένο φουτουριστικό artists’ residency, όπου ο έλεγχος και η επιβολή διαμορφώνουν κάθε πτυχή της ύπαρξης. Πιστεύω πως μας αφορά όλους το τι συμβαίνει στις σκοτεινές μέρες που ζούμε.

-Πόσο σημαντική θεωρείτε την προσπάθεια του ΘΟΚ να στηρίξει την ντόπια θεατρική συγγραφή; Μέγιστη προσφορά στον Κύπριο θεατρικό συγγραφέα να του δοθεί σκηνή. Να τον εμπιστευτούν. Πόσα ονόματα δεν βγήκαν με το τόλμημα αυτό: Κώστας Μαννούρης, Αντώνης Γεωργίου, Μιχάλης Παπαδόπουλος… Και αυτό το πρόγραμμα  θα συνεχιστεί με τη συγγραφέα Στέλλα Βοσκαρίδου και το έργο της «Χίλια χέρια», που θα δούμε λίγο μετά την «Ανάθεση». Προσωπικά νοιώθω ευγνώμων προς τον ΘΟΚ που ανέβασε το 2003 το έργο μου «Το άλλο μισό του ουρανού», αλλά και για τούτη την πρόσκληση- πρόκληση να γράψω για την Πειραματική Σκηνή.

-Οι τέχνες μπορεί να είναι αντίβαρο στην πολιτική εξουσία; Τι άλλο από τη δύναμη της τέχνης, την ομορφιά, το κάλλος, θα μπορούσε να είναι το αντίβαρο στην οποιαδήποτε εξουσία;

-Από τη μέχρι τώρα εμπειρία σας, υπάρχει ανταπόκριση από το κοινό για κυπριακά έργα; Αυτό κτίζεται μέσα στον χρόνο. Χρειάζεται ακόμα ενίσχυση και εμπιστοσύνη στην κυπριακή γραφή, όχι μονάχα από το κοινό αλλά και από όλη τη μεγάλη οικογένεια του θεάτρου. Εύχομαι να μεγαλώνει με τον χρόνο αυτό το ενδιαφέρον που επέδειξε μέχρι σήμερα το κυπριακό κοινό. Να μου επιτρέψετε να αναφερθώ στον «Αντρόνικό» μου, για τη ζωή του εικαστικού καλλιτέχνη Κώστα Στάθη, που έκανε πληθώρα παραστάσεων στην Κύπρο, στην Αθήνα και στο Λονδίνο, μπροστά σ’ ένα κοινό που καταχειροκρότησε τον Νεκτάριο Θεοδώρου. Η πιο συγκλονιστική, όμως, παράσταση ήταν στο χωριό του καλλιτέχνη, τον Ασκά. Ναι, ανεπιφύλακτα. Το κοινό της Κύπρου είναι καλλιεργημένο, αγαπά και στηρίζει τους Κύπριους συγγραφείς.

-Έχετε γράψει κι άλλα επιτυχημένα θεατρικά. Ποιο θεωρείτε σταθμό στη δουλειά σας;  Όπως ανέφερα και πριν, ο «Αντρόνικος» ήταν ένα σημαντικό έργο που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Επίσης το έργο «Ως αληθώς φωνές παιδιών, κραυγές γυναικών» που βασίστηκε στα δύο μου μυθιστορήματα «Ως αληθώς» και «Πολλά επικράνθη», το οποίο ανέβηκε στο Σατιρικό θέατρο το 2025. Πρωταγωνιστούσε η κυρία Μπεμπεδέλη και το θεωρώ σταθμό στη θεατρική μου δουλειά. Να πάμε όμως πολύ πίσω στο 1996 και να θυμηθούμε το «Φεγγάρι μην κλαις» στο Θέατρο Ένα, σε σκηνοθεσία Αντρέα Χριστοδουλίδη, «Το άλλο μισό του ουρανού» το 2003 από τον ΘΟΚ στις Αποθήκες, σε σκηνοθεσία Μαρίας Καρσερά, το «Αντρόνικος ή ο ζωγκράφος» το 2016 , μέσα από το πρόγραμμα PLAY ON σε σκηνοθεσία Μαρίας Καρσερά, που ανέβηκε στα θέατρα Χώρα, Αξιοθέα, Μιχάλης Κακογιάννης και στο Hellenic Centre του Λονδίνου. Το έργο «Φωτεινή», σε σκηνοθεσία Μαρίας Καρσερά, παρουσιάστηκε το 2022 στην Κύπρο και τη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο του Προγράμματος Πολιτιστικής Αποκέντρωσης του Υφυπουργείου Πολιτισμού. Στη συνέχεια έγραψα την «Αερούσα», που παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας το 2023 σε σκηνοθεσία Χριστόδουλου Ανδρέου. Είναι και αναλόγια που παρουσιάστηκαν στη σκηνή, όπως το «Φίλα με μην ξημερώσει» το 2010 στο Θέατρο Ένα, σε σκηνοθεσία Αντρέα Χριστοδουλίδη, «Εκεί που σμίγουν οι ωκεανοί» το 2020 στη Λευκωσία, σε σκηνοθεσία Διομήδη Κουφτερού, «Στην εποχή της καραντίνας», Λευκωσία 2020 σε σκηνοθεσία της αείμνηστης Αλεξίας Παπαλαζάρου.

INFO

Λευκωσία, Νέα Σκηνή ΘΟΚ «Νίκος Χαραλάμπους». Το έργο «Ανάθεση» της Ευρυδίκης Περικλέους Παπαδοπούλου κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 8μ.μ. Παραστάσεις: 8, 11, 12, 14, 15, 20, 21, 22, 24, 28 & 29 Μαρτίου, καθημερινές 8μ.μ. Σαββατοκύριακα 5.30μ.μ. thoc.org.cy 77772717

Ελεύθερα 15.2.2026