Ο Γιώργος Ευαγόρου μιλά για τον ρόλο του στα «Ματωμένα Στέφανα», όπως και τη συμμετοχή του στο «Νησί», παραστάσεις της ΕΘΑΛ που εστιάζουν στο συλλογικό τραύμα της σύγχρονης κυπριακής κοινωνίας, φωτίζοντας τις δύο όψεις μιας διαιρεμένης ταυτότητας.

–Η παραγωγή «Ματωμένα Στέφανα» του Λόρκα αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που ξεκίνησε με «Το Νησί» και εμβαθύνει στη θεματική της ΕΘΑΛ «Γλώσσα, κοινότητες, επικοινωνία, διάλογος, πολυπολιτισμικότητα και συλλογική μνήμη». Πώς βιώνεις ως ηθοποιός αυτή τη θεματική; Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι, αν δεν βίωνα τη συνθήκη με το «Νησί», δεν θα μπορούσα να απαντήσω σε καμία από τις πιο κάτω ερωτήσεις. Είναι άλλο να μιλάμε για το τι έχουμε ακούσει, για το τι έχουμε μάθει, κι άλλο να μιλάμε για βίωμα. Μέσα από το «Νησί» έμαθα πολλά πράγματα, όχι μόνο για την ιστορία μας, αλλά και για το πώς βιώνει πραγματικά ένας άλλος άνθρωπος τα γεγονότα αυτά. Τώρα, το πώς ξεκίνησε αυτή η θεματική της ΕΘΑΛ οφείλεται στο όραμα που είχε ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος. Ήθελε να κάνει μία τριλογία θεατρικών έργων, όπου διαφαίνεται η σχέση, η γλώσσα και η επικοινωνία των ανθρώπων. Διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικά πιστεύω, διαφορετικά ήθη και έθιμα… Υπάρχει όμως κάτι που ενώνει όλα αυτά τα διαφορετικά.

–Και ποιο είναι αυτό; Ο λόγος ύπαρξης, η ζωή. Είμαστε όλοι άνθρωποι, έχουμε τόσα πολλά πράγματα που μπορεί να διαφέρουν, αλλά έχουμε έναν κοινό παρονομαστή: είμαστε όλοι το ίδιο. Όταν υπάρχει όραμα πίσω από μια συνθήκη, πίσω από μια εικόνα, αυτό σε κάνει να θες να πας και παραπέρα. Είναι μια συνθήκη που δεν θα περνούσε απ’ το μυαλό μου, δε φανταζόμουν ποτέ να συμβεί αυτό.

–Τι έχεις αποκομίσει από αυτή τη διαδικασία για τη ζωή και τη συνύπαρξη; Σίγουρα έχω μάθει πολλά. Δεν είναι εύκολο να το λες και να το εννοείς, αλλά δεν έχεις να χωρίσεις τίποτα. Ναι, υπάρχουν διαφορετικά ήθη και έθιμα, άλλη κουλτούρα, άλλες ανάγκες διαβίωσης και τρόπος ζωής. Αυτό που ξεχνάμε όμως είναι ότι κι εμείς και εκείνοι είμαστε άνθρωποι, που θέλουμε να ζήσουμε, να ονειρευτούμε, να γευτούμε. Αν έχω αποκομίσει κάτι, θα το έλεγα με τη φράση: «η ανάγκη να ζήσουμε».

–Ποια θα έλεγες είναι η κοινή αφετηρία με τους Τουρκοκύπριους συναδέρφους σου; Με τον συνάδελφο μου και πολύ καλό μου φίλο Izel Seylani, με τον οποίο κάναμε την παράσταση το «Νησί», είχαμε μοιραστεί τη σκηνή σε άλλα τρία θεατρικά. Το καλοκαίρι που μας πέρασε δούλεψα με την Τουρκοκύπρια ηθοποιό την Zehra Evliya, όπου κάναμε μία παράσταση στο κάστρο του Οθέλλου στην κατεχόμενη Αμμόχωστο. Και τώρα στα «Ματωμένα Στέφανα», έχω την χαρά να γνωρίσω ακόμη μία Τουρκοκύπρια ηθοποιό την Cevahir Casgir. Η κοινή αφετηρία όλων μας είναι πάντοτε το έργο, το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα και ο λόγος συνύπαρξης στη σκηνή. Αυτό όμως δεν διαφέρει από την ίδια τη ζωή όσον αφορά στη συνύπαρξη. Πρέπει να ενωθείς, να γίνεις μια ομάδα από την πρόβα μέχρι το αποτέλεσμα του έργου. Και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραβλέψεις την αγάπη. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα καταλαβαίνεις πως, πέρα από το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, πέρα από τη συνύπαρξη, τον σεβασμό και την αλληλεγγύη, υπάρχει ένα κοινό πράγμα που μας ενώνει: να δημιουργούμε, να συνυπάρχουμε μαζί, να ζούμε μαζί.

–Το έργο λοιπόν. Ποιες οι προκλήσεις του ρόλου σου; Η πλοκή του έργου μεταφέρεται σε ένα μεικτό χωριό της Κύπρου των αρχών της δεκαετίας του 1960, όπου ο έρωτας και ο θάνατος συναντούν την πολιτική και κοινωνική διαίρεση. Μέσα από τον λόγο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, το έργο συνομιλεί με την ιστορία, τη μνήμη και τις πληγές του τόπου. Υποδύομαι το ρόλο του γαμπρού, έναν τραγικό ήρωα, βάσει του πρωτότυπου κειμένου αλλά και της διασκευής ανεβάσματος του Αχιλλέα Γραμματικόπουλου. Είναι ένας ρόλος που αναμετριέται με τα όρια, με το ήθος του, με το συμβόλαιο της οικογένειας και με το τι μας επιφυλάσσει πραγματικά η μοίρα. Ένας ήρωας που, μέσα από την αθωότητά του και τη νιότη του, βρίσκεται σε αδιέξοδο.

–Τι σε αγγίζει περισσότερο στο έργο αυτό; Ο έρωτας. Πού σταματά και πού ξεκινά; Τι πραγματικά θέλει το μυαλό και τι επιζητά ο έρωτας μέσα από τη ζωτική μας λειτουργία; Πού μπαίνουν οι φραγμοί στον έρωτα; Πότε σταματά να λειτουργεί το μυαλό και αφήνεται το συναίσθημα; Είναι ένα έργο τόσο καλογραμμένο, σύγχρονο και διαχρονικό ταυτόχρονα, που ακόμα και στις μέρες μας, τις τόσο γρήγορες και πεζές, υπάρχουν συναισθηματικές λειτουργίες που δεν αλλάζουν.

–Πώς διαχειρίζεσαι την ανάγκη για ισορροπία ανάμεσα στο θέατρο και την τηλεόραση; Υπάρχουν κάποιες περίοδοι μέσα στη χρονιά που πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός, γιατί είναι λεπτές οι ισορροπίες. Όταν δημιουργείς έναν ρόλο στο θέατρο και παράλληλα συμμετέχεις σε σειρά στην τηλεόραση – ειδικά όταν είναι καθημερινή – πρέπει να είσαι προσεκτικός, να αφήνεις τον έναν ρόλο στο σπίτι και να ασχολείσαι μαζί του μετά, ώστε να ησυχάζει λίγο. Και δεν είναι μόνο το θέατρο και η τηλεόραση. Έχεις και μια ζωή που πρέπει να την αφήνεις να κυλά, να ηρεμεί το μυαλό, να ζεις την καθημερινότητα, για να μπορείς να επιστρέψεις πιο ήρεμος και πιο φρέσκος στη δουλειά που είναι απαιτητική. Νομίζω, και θέλω να πιστεύω, ότι τα καταφέρνω.

–Πώς διαχωρίζεις έναν εύκολο από ένα δύσκολο ρόλο; Κάποιες φορές μπερδεύουμε τη δυσκολία με τη μεγάλη διάρκεια ενός ρόλου στη σκηνή, κάτι που δεν ισχύει απαραίτητα. Τις περισσότερες φορές έχει να κάνει με το πόσο έξω από τα όρια μας βρίσκεται ο ρόλος, αν έχουμε κάνει στο παρελθόν κάποιο παρόμοιο, πώς αντιλαμβανόμαστε τα τραύματα των ρόλων και πολλά άλλα. Ταυτόχρονα, συμβάλλει και ο σκηνοθέτης που καθοδηγεί τον κάθε ρόλο όπως αυτός τον οραματίστηκε. Δεν μένουμε όμως στη δυσκολία ή την ευκολία του κάθε ρόλου. Πάντα ψάχνουμε να βρούμε την αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτόν.

  • Η πρεμιέρα του έργου «Ματωμένα Στέφανα», δίνεται στις 17 Απριλίου στην ΕΘΑΛ. Για περισσότερες πληροφορίες τηλ. 25877827. 

Ελεύθερα, 05.04.2026