Μπαίνουμε σήμερα στο 2026 έχοντας ήδη αποχαιρετήσει το 2025 και…εντάξει ήταν άλλη μια δύσκολη χρονιά. Άλυτο είναι ακόμα το κυπριακό, με τον διάλογο να είναι…υπόθεση ενός παρελθόντος που όλο και ξεμακραίνει…και με την κατοχική δύναμη να κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να παγιώσει τη διχοτόμηση…Μαίνεται ακόμα ο πόλεμος στην Ουκρανία και άνθρωποι στερούνται τα απαραίτητα παντού στον κόσμο. Όμως θα πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε για το καλύτερο για όλους, έτσι δεν είναι; Η ενωμένη Ευρώπη είναι σε αναταραχή, αλλά έχει τα πιο γερά θεμέλια – τις δημοκρατικές αξίες και θεσμούς που τη διαμόρφωσαν. Και τι γίνεται με όλα όσα ζήσαμε και ζούμε;
Καλωσορίζουμε τα παιδιά που γεννήθηκαν τους μήνες που πέρασαν κι αυτά που θα γεννηθούν τους επόμενους. Καλωσορίζουμε τα απογεύματα με φίλους στην καφετέρια, τα γέλια και τα αστεία μεταξύ μας. Τα βλέμματα των ερωτευμένων. Τις γνώσεις που αποκτήσαμε, ιδιαίτερα μέσα από τα λάθη μας. Τις άσπρες τρίχες που προστέθηκαν στα μαλλιά μας. Τα σκληρά λόγια που ίσως είπαμε ή γράψαμε και που πήραμε πίσω μετανιωμένοι.
Εδώ που τα λέμε, ευτυχώς που δεν μιλούν μόνο οι αριθμοί και ευτυχώς που η ζωή δεν μετριέται μόνο με όρους οικονομίας ή πολιτικής αντιπαράθεσης. Ευτυχώς που ο ήλιος συνεχίζει να ανατέλλει και ευτυχώς που υπάρχει σήμερα, άλλο ένα υπέροχο πρωϊνό λουσμένο στο φως της Μεσογείου.
Ευτυχώς που οι σπουργίτες συνεχίζουν να τσιμπολογούν ψίχουλα και σπόρια στα περβάζια. Και τα φιλικουτούνια να κουβαλούν κλαδάκια με τα ράμφη τους κτίζοντας τις φωλιές τους μέσα στα σκονισμένα πεύκα των συνοικισμών. Και οι…εκκεντρικοί κοράζινοι να κρώζουν πάνω στα καλώδια των ηλεκτρικών στύλων…συζητώντας δημοσίως για πολλά, κρατώντας όμως για τον εαυτό τους το μεγάλο τους μυστικό που πολλοί από εμάς θα θέλαμε να μάθουμε: πώς καταφέρνουν να μένουν με το ίδιο ταίρι για όλη τους τη ζωή!
Ο κόσμος είναι σε αναταραχή, αλλά υπάρχουν βιβλία στα ράφια που περιμένουν να τα διαβάσεις, υπάρχουν ωραίοι άνθρωποι που θα σε κοιτάξουν με σημασία και θα επιδιώξεις να τους γνωρίσεις, υπάρχουν λουλούδια στον κήπο που θα μυρίσεις και θ’ αναστενάξεις βαθιά, υπάρχουν νέες εμπειρίες που περιμένουν ένα βήμα πιο πέρα.
Και βεβαίως υπάρχουμε όλοι εμείς για να σκεφτούμε τον εαυτό μας και τους άλλους, να σκεφτούμε τους αγαπημένους μας που έφυγαν για πάντα, να σκεφτούμε βραδυκίνητα απογεύματα με θαλασσινές βουτιές σε κάποια παραλία, να σκεφτούμε ότι ευτυχώς, τίποτε δεν πάει χαμένο, καμιά χρονιά και καμιά στιγμή, όσο ζούμε τις χρονιές και τις στιγμές μας.
