To Top
00:02 Τρίτη
22 Μαΐου 2018
Επόμενο
Προηγούμενο
«Είμαστε άνθρωποι όπως και εσείς»
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙΝΩΝΙΑ «Είμαστε άνθρωποι όπως και εσείς»
Τελευταία Ενημέρωση: 24 Φεβρουαρίου 2018, 5:04 μμ

Ήταν ένας διακεκριμένος δημοσιογράφος στη χώρα του που μάλλον οι πολιτικές συνθήκες δεν ανέχονταν σωστούς, αντικειμενικούς και θαρραλέους δημοσιογράφους. Και έτσι ο Μαχμούντ, ο διακεκριμένος Αφγανός δημοσιογράφος, για να σώσει τη ζωή του, περπάτησε πρώτα πολύ και μετά ρίσκαρε σε μια σάπια βάρκα τη ζωή του διασχίζοντας τη Μεσόγειο.

Kατέληξε να ζει στο Κέντρο Φιλοξενίας Αιτητών Πολιτικού Ασύλου, στην Κοφίνου. Χωριό της Κύπρου – χώρας μέλους της Ε.Ε. στην οποία διατηρεί γραφείο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για θέματα Αιτητών Ασύλου, γνωστή ως ΕΑΣΟ. Ο Άχμαντ ήταν μαθηματικός στη Συρία, πριν ο πόλεμος γκρεμίσει εκτός από το σπίτι του και κάθε άλλο όνειρο που είχε στη ζωή του. Μαζί με τον αδελφό του, ο οποίος διατηρούσε οδοντιατρείο, κατάφεραν να γλυτώσουν από τις φλόγες του πολέμου και ζουν με τις οικογένειές τους στο Κέντρο Φιλοξενίας στην Κοφίνου. Στο Κέντρο Φιλοξενίας της Κοφίνου ζει και ένας δάσκαλος από τη Συρία, του οποίου μάλλον πολλοί μαθητές δεν θα έχουν επιβιώσει μέσα από τη δίνη του πολέμου στη γείτονα χώρα. 

Στο Κέντρο Ασύλου στην Κοφίνου ζουν και κάποιοι νέοι που απευθύνουν έκκληση στα κυπριακά Πανεπιστήμια να τους βοηθήσουν να πραγματοποιήσουν μεταπτυχιακές σπουδές, ώστε να μην πηγαίνει χαμένος ο χρόνος τους στην Κύπρο. Σπούδασαν ήδη στις χώρες τους και θα επιστρέψουν πίσω μόλις το επιτρέψουν οι πολιτικές συνθήκες. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Στο Κέντρο Φιλοξενίας Αιτητών Πολιτικού Ασύλου στην Κοφίνου ζουν σήμερα 73 μικρά παιδιά. Οι γονείς τους και οι άνθρωποι των Ανθρωπιστικών Οργανώσεων που βρίσκονται κοντά τους, υποβοηθώντας τις κρατικές υπηρεσίες, τα μαθαίνουν να αγαπούν την Κύπρο και τον λαό της. Τα διδάσκουν ότι, όταν θα μεγαλώσουν, όπου και αν βρεθούν ή καταλήξουν στη ζωή τους, αυτό το νησί, που το λένε Κύπρο και πριν από 44 χρόνια είχε και αυτό πόλεμο και πρόσφυγες, πρέπει να το αγαπάνε. «Και όταν τα ρωτάνε τι έχουν μέσα στην καρδιά τους, θα πρέπει πάντα να λένε, ευγνωμοσύνη για την Κύπρο και τον λαό της».

Η συνάντησή μας με τη Νατάσα Γεωργίου, συντονίστρια των Εθελοντικών Οργανώσεων που στηρίζουν τις 300 ψυχές των αιτητών πολιτικού ασύλου στην Κύπρο, ήταν πραγματικά συγκλονιστική εμπειρία. Μαζί με την εθελόντρια Σοφία Μιχαηλίδη μάς ταξίδεψαν σε ένα οδοιπορικό γνωριμίας με τους ανθρώπους, την κοινωνία του Κέντρου Ασύλου στην Κοφίνου, που ζουν τόσο κοντά μας και τόσο μακριά μας. Άνθρωποι που τους κυνήγησαν να τους σκοτώσουν γιατί απλώς επέμεναν να σκέφτονται και να πράττουν ελεύθερα. Παιδιά που γνώρισαν τον πόλεμο και τον θάνατο με το που άνοιξαν τα μάτια τους πάνω στον πλανήτη Γη. 

Και μέσα από αυτό το οδοιπορικό μάθαμε για όλους εκείνους τους ανθρώπους. Για τον κυνηγημένο δημοσιογράφο από το Αφγανιστάν. Τον οδοντίατρο από τη Συρία που για την ώρα ούτε σπίτι έχει ούτε πατρίδα. Για εκείνο το μωράκι από τη Συρία που όταν αστράφτει και βροντά στην Κοφίνου, μέρα είναι ή νύχτα, κλαίει απαρηγόρητα, γιατί νομίζει πως έφτασε και στην Κοφίνου ο πόλεμος. Ο οκτάχρονος Αλί, η εξάχρονη Σαλίνα, ο Μοχάμεντ, που γράφει στίχους, και άλλοι πολλοί. 

Η ιστορία του πρόσφυγα Τριτάν Ντότα 

Στα 46 του χρόνια, ο Τριτάν Ντότα, από την Αλβανία, ζει τα τελευταία περίπου δύο χρόνια στο Κέντρο Φιλοξενίας Αιτητών Πολιτικού Ασύλου στην Κοφίνου. Για πολιτικούς, ίσως και κάποιους άλλους λόγους, δεν μπορεί να επιστρέψει στην πατρίδα του, την Αλβανία, αλλά ούτε και στην Ελβετία όπου ζούσε πριν καταλήξει στο νησί μας. Πάνε κάτι χρόνια που ‘χει να δει τα παιδιά του ο Ντότα, ο οποίος ήταν σε στρατιωτική σχολή στην χώρα του επί εποχής Αλί Μπερίσα, αλλά για διάφορους λόγους δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές του. 

Ο Τριτάν αξίζει σεβασμού γιατί ήταν ο άγνωστος ήρωας του Σαββάτου 17 Φεβρουαρίου, όταν εκδηλώθηκαν τα επεισόδια στο Κέντρο Φιλοξενίας. Ήταν ο άνθρωπος που προσπάθησε να αποτρέψει την επίθεση στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για θέματα Αιτητών Ασύλου, γνωστής ως ΕΑΣΟ, αλλά και στις υπόλοιπες εγκαταστάσεις του Κέντρου. Μάταια προσπάθησε να αποτρέψει την επίθεση κατά των φρουρών του Κέντρου στην πύλη. Όταν κάποιοι από τους θιασώτες εκείνης της απαράδεκτης βραδιάς άρχισαν να φωνάζουν κάποια συνθήματα κατά της Κύπρου, διαμαρτυρήθηκε έντονα. Δέχθηκε την επίθεση του μικρού όχλου που πρωταγωνίστησε στα επεισόδια και υπέστη μικροεγκάυματα στα χέρια, όταν του πέταξαν ένα φλεγόμενο καλάθι.

«Δεν έπρεπε να γίνει αυτό. Σίγουρα υπάρχουν προβλήματα στο Κέντρο, αλλά δεν έπρεπε να είχε γίνει αυτό. Τα 73 παιδιά και τουλάχιστον οι 250, ίσως και παραπάνω, άνθρωποι που ζούμε εδώ, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τον κυπριακό λαό. Είμαστε ευγνώμονες. Είμαι και εγώ άνθρωπος. Ζω με την ελπίδα μια μέρα να γυρίσω στην πατρίδα μου. Μια μάνα με γέννησε, όπως και εσάς. Επικοινωνώ μόνο μέσω facebook με τον έξω κόσμο και με τους συγγενείς και φίλους μου. Ευχαριστώ που με δέχθηκε η Κύπρος. Θέλω να είμαι φίλος μαζί σας, όπως και εσείς θέλετε να έχετε φίλους. Είμαι ο πολιτικός πρόσφυγας Τριτάν Ντότα και δεν κινδυνεύετε από εμένα. Κοιτάξτε με, είμαι άνθρωπος όπως και εσείς. Δεν διαφέρουμε. Είμαι ο Τριτάν Ντότα και ψάχνω ένα δωμάτιο στη Λάρνακα που το ενοίκιο θα το πληρώνει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Θέλω να φύγω από τα κάμπινγκ πολιτικών προσφύγων όπου ζω τα τελευταία χρόνια. Θέλω και εγώ επιτέλους να έχω ένα δικό μου δωμάτιο». 

 

  Πάμπος Βάσιλας   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.