Δεν είναι ότι κορόιδεψε τους ψηφοφόρους του ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Εξελέγη με άνεση γιατί αντίπαλοί του ήταν ο πρόεδρος του αμαρτωλού ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, ένας άνθρωπος που έδινε την εντύπωση του παρασκηνιακού πολιτικού «παίχτη» αλλά όχι του ηγέτη ενός κράτους και το ΑΚΕΛ, που προσπαθεί ακόμα να συνέλθει από την κατεδαφιστική διακυβέρνηση Χριστόφια. Δεν υπάρχει δε λόγος να συζητούμε για την προσωπικότητα του Ανδρέα Μαυρογιάννη, ενός ανθρώπου που στάθηκε στο πλευρό του Νίκου Αναστασιάδη, απορρόφησε όλα τα κακά της διαχείρισης του Κυπριακού και ύστερα αποφάσισε να συστρατευθεί με το ΑΚΕΛ, με εμφανή τη δυσκολία να πει δύο καθαρές κουβέντες για τις διαπραγματεύσεις και το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά.

Ο Χριστοδουλίδης, που κατέβηκε στον στίβο της προεκλογικής ως δήθεν ακομμάτιστος και καινούργιος, με διάφορες υποσχέσεις για μια… νέα Κύπρο και προτάσεις που δεν απουσίαζαν από προηγούμενους υποψήφιους, κατάφερε να συντηρήσει μια καλή εικόνα (για τους τηλεθεατές) και να εκλεγεί. Έκτοτε, δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται ακόμα σε προεκλογική εκστρατεία και επιμένει, με το Υπουργικό του Συμβούλιο πια, να προωθεί την εικόνα έναντι της πράξης, για να μη φθαρεί πριν το μακρινό 2028. Είναι ακόμα τυχερός, γιατί δεν αντιμετωπίζει μια μεγάλη κρίση που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς, μα παραμένει το ερώτημα της ανάληψης ευθύνης και της αντίληψης για τη διακυβέρνηση αυτής της δημοκρατίας.

Οι 100 πρώτες μέρες της παρούσας διακυβέρνησης, ανέδειξαν παθογένειες που δεν έπρεπε να είχαν άνθρωποι δίχως εξάρτηση από το κομματικό κατεστημένο και δεν μιλάμε μόνο για τον ίδιο τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη που από ανεξάρτητος εξελίχθηκε σε εξαρτημένο από όλα σχεδόν τα κόμματα. Παράτυποι διορισμοί, διαπλοκή, δυστοκία στην εκπλήρωση απλών δεσμεύσεων, άγνοια για σημαντικά ζητήματα, αλαζονεία και υπεροψία, πίσω από μια επίπλαστη εικόνα που δημιουργείται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε εκδηλώσεις, ομιλίες και όπου αλλού υπάρχει χώρος για τα περιβόητα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας.

Όμως, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ένα κράτος στην υπηρεσία των φιλοδοξιών μιας παρέας ανθρώπων και δυστυχώς δεν φαίνεται να το καταλαβαίνουν αυτό ο Πρόεδρος και οι υπουργοί του, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Αυτό δείχνουν οι 100 μέρες της διακυβέρνησης Χριστοδουλίδη, που ανέλαβε να διαχειριστεί την παρακμή και μια δημοκρατία, χωρίς να έχει ιδιαίτερο όραμα σε οτιδήποτε. Ούτε στην ακόμα παρασιτική οικονομία ούτε στα κοινωνικά ζητήματα ούτε στην αδικία που φθείρει κάθε έκφανση της δημόσιας ζωής ούτε στον πολιτισμό, στην παιδεία, στον αθλητισμό ούτε ασφαλώς στο Κυπριακό, για το οποίο δίνει τα ρέστα του ο Πρόεδρος και εκφράζει ετοιμότητα τρεις φορές την ημέρα. Δίχως να εξηγεί, για να ξέρουν οι φανατικοί υποστηρικτές του και τα δήθεν αντικατοχικά κόμματα που τον υποστηρίζουν, πως η φαεινή ιδέα του απεσταλμένου της ΕΕ δεν αλλάζει κάτι στην ουσία των διαπραγματεύσεων για μια λύση στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και ενός νέου σχεδίου Ανάν. Γιατί, ρε γαμώτο, αναλαμβάνουν να καθορίσουν το μέλλον ενός λαού, όταν δεν έχουν ίχνος οράματος και την παραμικρή διάθεση για οποιαδήποτε αλλαγή; Ξεχρεώνουν γραμμάτια; Δημιουργούν βιογραφικό; Ανεβάζουν το κασέ τους;