Αν και έχω ασχοληθεί ξανά με το παράξενο και περίεργο φαινόμενο, που μάλλον μόνο στην Κύπρο έχει αναπτυχθεί, κάποια πράγματα με υποχρεώνουν να το επαναφέρω γιατί όπως πάμε σε αυτό τον τόπο, για να υποβληθούμε σε χειρουργική επέμβαση θα πρέπει να στείλουμε πρώτα αίτημα στο υπουργείο Οικονομικών και την Βουλή για να πάρουμε έγκριση.
Είπαμε, λοιπόν, να κάνουμε το μεγάλο βήμα και να προχωρήσουμε σε μεταρρύθμιση του τομέα της Υγείας. Στήσαμε δύο ημικρατικούς οργανισμούς. Τον ΟΑΥ και τον ΟΚΥπΥ. Ο πρώτος έχει την αρμοδιότητα να εφαρμόζει το ΓεΣΥ και να μεριμνά ώστε όλοι οι πολίτες να έχουν στη διάθεση τους όλες τις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται. Ο δεύτερος έχει την αρμοδιότητα να εκσυγχρονίσει και να αυτονομήσει τα δημόσια νοσοκομεία.
Στην προ ΓεΣΥ εποχή, κάποιοι, που δεν ήθελαν το σύστημα, μεταξύ αυτών και λειτουργοί αρμοδίων Υπουργείων, υποστήριζαν ότι ο προϋπολογισμός του ΟΑΥ ήταν πολύ μικρός για να καλύψει όλες τις ανάγκες. Τον ΟΚΥπΥ τον βάλαμε να αυτονομήσει οικονομικά και διοικητικά τα δημόσια νοσηλευτήρια αλλά ούτε το δικαίωμα να μετακινήσει μια καρέκλα χωρίς να πάρει άδεια δεν του δώσαμε.
Στον πρώτο χρόνο της εφαρμογής της μεταρρύθμισης μας βρήκε η πανδημία και έτσι δεν είχαμε και πολλά πολλά. Με το που βγήκαμε όμως από τους αυστηρούς περιορισμούς άρχισε το πανηγύρι των ψηλών δαπανών για την Υγεία. Για πρώτη φορά στον αναπτυγμένο κόσμο, είδαμε υπουργούς και κυβερνητικά τμήματα να φωνάζουν εν μέσω προεκλογικής περιόδου ότι ξοδεύονται πολλά για την υγεία των πολιτών. Με την ίδια ένταση συνεχίζουν να φωνάζουν ακόμα κάποιοι λειτουργοί, ανώτεροι στην ιεραρχία των ίδιων τμημάτων και υπουργείων. Ο ΟΑΥ να κόψει δαπάνες, ο ΟΚΥπΥ να κόψει δαπάνες.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζήτησε από τους δύο οργανισμούς να επανακοστολογίσουν τις υπηρεσίες τους και πάει λέγοντας. Όλα μετριούνται με τα χρήματα, ασχέτως ότι αυτά τα χρήματα προορίζονται για την υγεία και την προστασία της ζωής των πολιτών. Δεν ξέρω αν σε περίπτωση που επρόκειτο για παραχώρηση χορηγιών σε συγκεκριμένους επιχειρηματικούς κλάδους οι ίδιοι άνθρωποι θα έφεραν τις ίδιες ενστάσεις.
Εδώ και ένα χρόνο φωνάζουμε ότι χρειαζόμαστε περισσότερα ΤΑΕΠ στο ΓεΣΥ για να καλυφθούν οι ανάγκες των πολιτών. Είδε και απόειδε ο ΟΑΥ, καθυστέρησε σημαντικά η αλήθεια, αλλά τα κατάφερε. Έκλεισε συμφωνίες και μετά στήθηκε στο περίμενε να του εγκρίνουν ένα συμπληρωματικό προϋπολογισμό ο οποίος δεν προβλέπει επιπρόσθετα κονδύλια από το κράτος ή τους φορολογούμενους αλλά περιλαμβάνει χρήματα τα οποία το ταμείο του ΓεΣΥ ήδη διαθέτει. Προσφάτως, ξεσήκωσαν κάποιοι και το σύνθημα, «δεν χρειαζόμαστε άλλα νοσοκομεία στο ΓεΣΥ». Νέο φαινόμενο αυτό. Έχει τη σκοπιμότητα του φυσικά γιατί δεν νομίζω να το ανακάλυψαν τυχαία την συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Όσο για τον ΟΚΥπΥ, ας μην τα συζητάμε. Φταίει ο οργανισμός σε μεγάλο βαθμό αλλά φταίει και το κράτος σε ακόμα μεγαλύτερο. Θα δούμε τελικά πόσο αγαπούν τα δημόσια νοσηλευτήρια κυβέρνηση και κόμματα. Πολύ σύντομα θα μπει επίσημα στο διάλογο το θέμα της κρατικής χορηγίας. Θα τα μετρήσουμε σωστά τα κουκιά που αναλογούν στον καθένα ή θα δούμε και πάλι την Υγεία με χρήματα και λογιστικούς υπολογισμούς;
Θα αγκαλιάσουμε επιτέλους αυτό τον οργανισμό και θα τον βοηθήσουμε να τα καταφέρει ή κάποιοι θα πιέσουν, δια της πλαγιάς οδού, για να πετύχουν την διάλυση του επειδή ποτέ τους δεν ήθελαν την δημιουργία του; Όλα θα τα βρούμε μπροστά μας σε μερικούς μήνες. Προς το παρόν ένα είναι το σίγουρο: Η υγεία μας, σύμφωνα και με επίσημες κρατικές εκθέσεις θέτει σε κίνδυνο τα δημόσια οικονομικά.
