Πονάει πολύ η μέρα αυτή. Μισός αιώνας κατοχής και πολλών ανοικτών πληγών που παραμένουν χαραγμένες στη συλλογική μνήμη ενός λαού. Αποτυπωμένες στο μυαλό και στην ψυχή των ανθρώπων ενός τόπου που προδόθηκε ασύστολα από δικούς του και ξένους. Μια χώρα που η τύχη της παίχθηκε στα ζάρια σε μια παρτίδα με σημαδεμένη τράπουλα.
Σήμερα είναι μέρα σιωπής και περισυλλογής. Σαράντα εννιά χρόνια μετά, η εισβολή συνεχίζεται σαν ένα καθημερινός πόλεμος επιβίωσης. Τα εγκλήματα του παρελθόντος που καθόρισαν βίαια το παρόν μας, καταδικάζοντας μας σε μια αδιάκοπη αναζήτηση μελλοντικής πορείας. Από πού ήρθαμε, που καταλήξαμε και που επιτέλους θα πρέπει να βαδίσουμε; Υπάρχει ορθός και λάθος δρόμος σε αυτή την πορεία; Υπάρχει αύριο να κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας; Και ποια είναι άραγε η κληρονομιά που αφήνουμε για τις μελλοντικές γενιές;
Σήμερα πολλοί θα ξυπνήσουν με τον ήχο των σειρήνων. Για κάποιους αυτός ο ήχος είναι ακόμα ανυπόφορος και αποκρουστικός. Η ευαισθησία της μνήμης ξεπετάγεται σαν εφιάλτης στο ουρλιακτό των σειρήνων. Ο πόλεμος ήταν για αυτούς μια ζώσα εμπειρία που κάθε θλιβερή επέτειο στριφογυρνά σαν καρφωμένο μαχαίρι στην καρδιά. Όσοι Ιούληδες και αν πέρασαν, δεν μπόρεσαν να σβήσουν από την μνήμη εκείνο τον Ιούλη… Διότι εκείνο το καλοκαίρι δεν ήρθε και έφυγε σαν ένας άλλος κακός εφιάλτης. Ήρθε και στρογγυλοκάθησε στην ιστορία μας καθορίζοντας τη ζωή μας. Η τουρκική εισβολή του 1974 είναι μια γραμμή που τραβήχτηκε απότομα για να κόψει στα δυο την ευθεία πορεία του χρόνου, στο προ και μετά της εκδήλωσης της ιστορία. Χαράκτηκε σαν μια νοητή ευθεία που τέμνει μαζί με τον χρόνο και τον χώρο.
Η ζωή των ανθρώπων αυτού του νησιού δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια. Οι μισοί ξεσπιτώθηκαν και μαζί με τον ξεριζωμό από τους τόπους τους, ξεριζώθηκε και η καρδιά τους. Δεν έχασαν μόνο τα σπίτια τους και το βιός τους. Έχασαν μαζί και τις ζωές τους. Με τρόπο βίαιο. Θύματα μιας προδοσίας.
Σήμερα θα πρέπει να είναι μέρα σιωπής. Να ακουστεί στην ησυχία ο θρήνος των μανάδων πάνω από τους τάφους των παιδιών τους για να μας ταρακουνήσει. Πόσους νεκρούς θρήνησε αυτός ο λαός; Πόσοι τάφοι άνοιξαν σε αυτό τον τόπο για να κλείσουν μέσα τους νέα παιδιά; Πόσοι γονείς μαυροφόρεσαν; Πόσες γυναίκες χήρεψαν πρόωρα και πόσα παιδιά μεγάλωσαν ορφανά;
Σήμερα θα μας ξυπνήσουν και πάλι οι σειρήνες από τον ύπνο της καθημερινότητας μας. Θα ακουστούν και πάλι τα πένθιμα εμβατήρια στις τηλεοράσεις και οι πατριωτικοί λόγοι των πολιτικών στις εκδηλώσεις καταδίκης και τα μνημόσυνα. Και από την άλλη πλευρά οι στρατιωτικές παρελάσεις, οι επιδείξεις και τα πανηγύρια στην παρουσία του Προέδρου κατοχικής δύναμης. Δύο αντίθετες πραγματικότητες σε παράλληλη πορεία προς αναζήτηση νικητών και ηττημένων. Σε αυτή την εξίσωση όμως, είναι ξεκάθαροι οι ρόλοι για τον θύτη και τα θύματα. Ο πόλεμος είναι πόλεμος και η κατοχή είναι κατοχή και αυτό είναι γεγονός και όχι υποκειμενική ερμηνεία.
Η ιστορία συνεχίζει αμείλικτα να μας δείχνει την πραγματικότητα. Μια πατρίδα, μοιρασμένη στα δύο να ακροβατεί μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος όταν αναζήτηση του μέλλοντος της. Υπάρχει άραγε διαφορετικό αύριο; Υπάρχει ακόμα ελπίδα σε αυτό τον τόπο;
Η σημερινή μέρα είναι για περισυλλογή και προβληματισμό. Δεν είναι ούτε για μεγάλα λόγια, ούτε για ανατριχιαστικές υποσχέσεις που θα ξεθωριάσουν από την επόμενη κιόλας. Είναι ώρα βυθοσκόπησης στον ενδότερο εαυτό μας για μια κριτική ματιά στο παρελθόν και ανασύνταξη της θέλησης για αναζήτηση ξανά του δρόμου της ελπίδας για το μέλλον…
