Κάθε χρόνο θεατές στο ίδιο έργο. Μεγάλες πυρκαγιές να καίνε τεράστιες εκτάσεις δασών και άγριας βλάστησης και να προκαλούν πολλές καταστροφές. Και είναι και φορές που τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα, καθώς καταγράφονται και ανθρώπινες απώλειες, ας θυμηθούμε τη φωτιά στην Σολέα ή στον Αραπακά.
Και στη συνέχεια, η ίδια συζήτηση για τα μέτρα που οφείλουμε ή καλύτερα που οφείλαμε να είχαμε ήδη πάρει. Λέγονται πολλά και συνήθως γίνονται λίγα. Καταλήγουμε με μεσοβέζικες λύσεις, όπως για παράδειγμα την αύξηση των μελών του πυροσβεστικού σώματος, που όσο καλοδεχούμενες και να είναι, δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα σε βάθος. Είναι σαν να έχουμε πυρετό και απλά παίρνουμε ένα παυσίπονο αντί να δούμε τι τον προκαλεί.
Χωρίς αμφιβολία σε συνθήκες αφρικανικού καύσωνα, όπως αυτές που ζούμε τα τελευταία χρόνια, οι αντιδράσεις αν ξεσπάσουν πυρκαγιές, ειδικά αν φυσούν δυνατοί άνεμοι είναι περιορισμένες. Είναι πιθανόν ακόμη και με περισσότερους πυροσβέστες και με περισσότερα επίγεια και εναέρια μέσα πυρόσβεσης, το αποτέλεσμα να είναι το ίδιο, δηλαδή λίγα περιθώρια να τεθούν υπό έλεγχο οι πυρκαγιές εγκαίρως, προτού πάρουν διαστάσεις. Ούτε και αύξηση των ποινών για τους εμπρηστές, θα λύσει το πρόβλημα, όπως δεν λείπουν οι φόνοι παρά τα ισόβια ή τα περιστατικά παιδικής κακοποίησης παρά το ότι η νομοθεσία έγινε πιο αυστηρή.
Αυτό που χρειάζεται είναι αναθεώρηση του πως καταπολεμούμε τις πυρκαγιές και ένας ολιστικός τρόπος αντιμετώπισής τους. Στην εξίσωση είναι απαραίτητο να μπουν και οι συνέπειες της κλιματικής κρίσης, καθώς πλέον οδεύουμε πως αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη και κατά συνέπεια προς πιο μακρά και ξηρά καλοκαίρια γεγονός που ευνοούν την ανάπτυξη πυρκαγιών «τεράτων».
Επομένως, χρειάζεται να γίνουν προσαρμογές που να είναι ευρύτατες και να μην αφορούν μόνο τα δάση αλλά γενικότερα τον τρόπο ζωής μας. Αν για παράδειγμα καίγονται περισσότερες δασικές εκτάσεις, ίσως να πρέπει να σκεφτούμε να τις αυξήσουμε επεκτείνοντας τα δάση. Οι πόλεις οφείλουν να αλλάξουν και να γίνουν πιο πράσινες γιατί η ζωή σε αυτές θα γίνεται αφόρητη. H συνεργασία του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα είναι απαραίτητη, όπως και ο καλύτερος σχεδιασμός ώστε μόλις ξεκινήσει μια πυρκαγιά να χρησιμοποιούνται όλα τα μέσα, ώστε να μην εξαπλωθεί.
Το κόστος βέβαια, για ένα τέτοιο σχεδιασμό είναι πολύ μεγάλο. Βρισκόμαστε, όμως στο σημείο εκείνο που δεν μας παίρνει άλλο να μην πάρουμε μέτρα. Και τα μέτρα αυτή τη φορά πρέπει να είναι ουσιαστικά και όχι «μιλλοσφοτζίσματα» όπως έλεγαν οι γιαγιάδες και οι παππούδες μας.
