Θλίψη βαριά απλώθηκε στον λογοτεχνικό και βιβλιόφιλο κόσμο στην Ελλάδα η είδηση του θανάτου του συγγραφέα και ποιητή Κωστή Γκιμοσούλη, 63, σε μια χρονική στιγμή που, όπως μου έλεγε κοινή μας φίλη, «έβγαζε από μέσα του τις ωραιότερες ανταύγειες της ζωής».
Μας συστήθηκε κάπου στην δεκαετία του ’80. Είχε τελειώσει ήδη τις νομικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και άρχισε να δουλεύει ως συμβολαιογράφος. Του άρεσε αυτή η δουλειά. Έβρισκε πολύ ενδιαφέρουσες τις ανθρώπινες συναλλαγές. Και σημείωνε ότι ενώ κανονικά το συμβόλαιο δεν είναι παρά μια συμφωνία «φιλικής διευθέτησης», στην Ελλάδα μετατρέπεται όλο και πιο πολύ σαν μία επισφράγιση αντιπαλότητας. Και, μάλιστα, με πολεμικά χαρακτηριστικά.
Η ανακοίνωση της ελληνικής Εταιρείας Συγγραφέων για τον θάνατο του Κωστή Γκιμοσούλη, ξεκινά έτσι:
Έφυγε κι ήρθε
ήρθε κι έφυγε
γκρέμισε τον τοίχο
και τον έχτισε
άναψε φωτιά στο σπίτι
και την έσβησε
ένα φεγγάρι μ’ ερωτεύτηκε
και πάει πια με ξέχασε.
Αγάπη από ζήλεια
Ο θάνατος του ποιητή, πεζογράφου και αγαπημένου μέλους της Εταιρείας μας, Κωστή Γκιμοσούλη, μάς γεμίζει θλίψη. Ιδιαίτερη ποιητική μορφή στον χώρο των γραμμάτων, εμφύσησε στα κείμενά του την ελευθερία πνεύματος και την αέναη καλλιτεχνική περιπλάνηση που ταξίδευαν πάντα και τον ίδιο
Είχε στο ενεργητικό του ποιητικές συλλογές (Επικίνδυνα Παιδιά, O Ξυλοκόπος Πυρετός, H Αγία Μελάνη, Το Στόμα Κλέφτης, Αγάπη από Ζήλια), διηγήματα, μυθιστορήματα (Μια Νύχτα Με Την Κόκκινη, Ανατολή, Χέρι Στη Φωτιά, Βρέχει Φως, Το Θηρίο Είναι Παντού, Στάχτη Στα Μάτια, Ο Άγγελος Της Μηχανής, Το Φάντασμά Της, Το Αηδόνι στο Πόδι της, Όλες Μία, Μεταξοχώρι). Το βιβλίο του Μαύρος Χρυσός περιείχε ποιήματα, διηγήματα και ζωγραφιές με νερομπογιές, ενώ στο Για Να Μάθεις Να Πετάς, η εικονογράφηση ήταν του Γιάννη Ψυχοπαίδη.
Μιας και, λόγω θερινής αποτοξίνωσης από τα βαριά και ανθυγιεινά θέματα της επικαιρότητας, κυρίως δε της μικροπολιτικής που στην Κύπρο και στην Ελλάδα κατέχουν υπερβολικά και αχρείαστα μεγάλο κομμάτι της «ενημέρωσης», η στήλη κοιτάει και προτείνει άλλα πράγματα, από όλο λοιπόν το έργο του Γκιμσούλη ξεχωρίζω την ποιητική συλλογή Ο Ξυλοκόπος Πυρετός. Και από την πεζογραφία του το μυθιστόρημα Μια Νύχτα Με την Κόκκινη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Μια περίληψη, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
«Μια ιστορία δρόμου. Μια γυναίκα, χωρίζοντας απ’ τον μεγάλο της έρωτα, παίρνει τους δρόμους. Ο πόνος την σπρώχνει να κάνει ένα μακρύ ταξίδι. Αφήνει πίσω της την Πάτρα, τους φίλους, τα μπαρ, τον εαυτό της. Από την Πάτρα με οτοστόπ στην Ήπειρο. Χειμώνα, σ’ έρημους δρόμους, με οδηγούς άγνωστους άντρες. Από τα Γιάννενα θα βρεθεί σ’ ένα νησί, την Πάτμο. Κι από την Πάτμο στην κορυφή της αγωνίας της.
Θα υποχρεωθεί να περάσει πολλά για να ξανακερδίσει την ανεξαρτησία του κορμιού της. Θα κινδυνέψει να χάσει και την ψυχή της, αλλά θα την ξαναβρεί στο σχήμα ενός παιδιού που κοιμάται. Τότε, μέσα στην απόρριψη, μέσα στον φόβο και στη σιωπή, ανακαλύπτει τη φύση και το μεγαλείο του έρωτα και του εαυτού της. Οι αισθήσεις και τα αισθήματά της οξύνονται σε απρόσμενο βαθμό και ο ίδιος της ο πόνος γίνεται ο δρόμος μιας πρωτόγνωρης αυτογνωσίας.
Επειδή ο έρωτας, για εκείνους που τον τολμούν και τον αντέχουν, παραμένει η σπουδαιότερη αφορμή για να εξερευνήσουμε τις πιο απρόσιτες, τις θεϊκές εκτάσεις της ύπαρξής μας».
ΥΓ: Ο Κωστής Γκιμοσούλης συμμετείχε ως προσκεκλημένος στο Φεστιβάλ Βιβλίου της Λευκωσίας το 2017.
