Πρέπει να ήταν Ιούλιος, ποιας χρονιάς δύσκολο να προσδιορίσω. Ντάλα μεσημέρι. Και όπως όλα τα μεσημέρια, μέχρι να πέσει λίγο ο ήλιος για να πιάσουμε τα ποδήλατά μας και να αλωνίζουμε στη γειτονιά, παίζαμε με τις κούκλες Barbie. Δεν θυμάμαι τι ιστορία είχαμε σκαρφιστεί, έχω όμως την εικόνα της παιδικής μου φίλης να κρατά με την κούκλα της και να φωνάζει δυνατά «το παιδί μου», «το παιδί μου» σηκώνοντας στο πόδι τους γείτονες γιατί νόμιζαν ότι κάτι πάθαμε.
Και μετά μεγαλώσαμε… Εμείς τουλάχιστον γιατί οι Barbie έμειναν σχεδόν οι ίδιες. Πάντα αγέρωχες με την λεπτή και ταυτόχρονα αφύσικη κορμοστασιά τους. Άλλαξαν, όμως επαγγέλματα, κτενίσματα, ακόμη και χρώμα δέρματος για να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις κάθε εποχής. Ίσως και για να αποτάξιουν τις κατηγορίες πως λανσάρουν λανθασμένα πρότυπα και πως κυριαρχούν στις τάσεις ομορφιάς όχι με τον καλύτερο τρόπο.
Και εκεί που η Barbie κινδύνευε να καταλήξει στα αζήτητα, ήρθε η νέα ταινία με πρωταγωνίστρια την κούκλα της Mattel, η οποία προκάλεσε φρενίτιδα σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην ταινία που έχει κόψει εκατομμύρια εισιτήρια η κούκλα φεύγει από τον θαυμαστό ροζ της κόσμο, ανακαλύπτει την πραγματική ζωή και εγκαταλείπει τον Κεν. Το φιλμ, δηλαδή, πήρε ένα εργαλείο της πατριαρχικής κουλτούρας, που προωθεί τη γυναίκα αντικείμενο και αντιστρέφει τους ρόλους θέλοντας να πλασάρει μια ιστορία γυναικείας ενδυνάμωσης και ισότητας των φίλων.
Η «μεταμέλεια» της ξανθιάς κούκλας δεν έτυχε και της καλύτερης υποδοχής. Λογικό. Καθώς, η Barbie υπήρξε λανθασμένο πρότυπο για δεκαετίες δεν μπορεί από τη μια μέρα στην άλλη να πάρει άφεση αμαρτιών. Πόσο μάλλον που η συγχώρεση περνά μέσα από μια ταινία, επιτομή του καλύτερου μάρκετινγκ, που στόχο έχει να πουλήσει το brand και όχι να ενισχύσει τη γυναικεία χειραφέτηση.
Θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε στα 64 χρόνια που η Barbie βρίσκεται στο κουρμπέτι πόσα κορίτσια επηρέασε είτε με αρνητικό τρόπο είτε με θετικό. Το μόνο σίγουρο είναι πως όσες έχουμε παίξει με τις κούκλες δεν καταλήξαμε όλες ξανθιές, με τέλειες αναλογίες, να ισορροπούμε πάνω σε δεκάποντες γόβες.
Αφήνοντας πίσω την παιδική μας ηλικία ανακαλύψαμε φεμινιστικά πρότυπα που αξίζουν. Γυναίκες της καθημερινότητας που μέσα που τεράστιες δυσκολίες στήριξαν τις οικογένειες τους, επιστήμονες που δεν τα έβαλαν κάτω και συνέχισαν μέχρι να πετύχουν αυτό που θέλουν, επιχειρηματίες που ανέβηκαν μέσα σε ανδροκρατούμενα περιβάλλοντα και πάει λέγοντας. Γυναίκες που έχουν πολύ περισσότερα να πουν από μια Barbie που μετατράπηκε σε φεμινίστρια για να πουλήσει.
