Aύριο συμπληρώνονται 49 χρόνια από την έναρξη του «Αττίλα ΙΙ», της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974.
Κι όπως ο χρόνος περνά και οι μνήμες ξεθωριάζουν για όλους εκείνους που είναι ακόμα στη ζωή και είχαν ικανή ηλικία τότε για να θυμούνται ακόμα, εκτιμώ ότι το τραγικότερο πλέον είναι οι προσπάθειες να διαγραφούν ευθύνες εκείνων που ενεργά έλαβαν μέρος ή και προκάλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και που στην ουσία άφησαν τον κόσμο του νησιού εκτεθειμένο στην μέγιστη καταστροφή του Ιούλη-Αυγούστου το 1974.
Εννοείται ότι δεν είναι μόνο οι πραξικοπηματίες αλλά και οι ηγεσίες του τόπου που δεν απέτρεψαν το έγκλημα. Απεναντίας, ενώ έβλεπαν την Κύπρο να βαδίζει προς τον γκρεμό μετείχαν στην αδελφοκτόνο κατάσταση σαν μάγκες σε καυγά και αδυνατώντας να δουν δύο μέτρα πιο μπροστά. Το χειρότερο δε είναι ότι σήμερα φτάσαμε στην κατάντια της αποσιώπησης των ευθυνών, της στρεβλής διδαχής των γεγονότων στα σχολεία και στην επικράτηση των κομματικών αφηγημάτων που έχουν σχεδόν αντικαταστήσει την πραγματική ιστορία.
Φτάσαμε πια να βλέπουμε μια πρωτοβουλία παιδιών των αγνοουμένων, που ύστερα από μισό αιώνα με επιστολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διακηρύττουν ότι , «είμαστε περήφανοι για τον πατέρα μας που θυσίασε τη ζωή του για την πατρίδα! Δεν μπορούμε βέβαια να νοιώσουμε περηφάνια για την ΚΔ και τον τρόπο που μας αντιμετώπισε όλα αυτά τα χρόνια. Η ψυχολογική, συναισθηματική και οικονομική ενίσχυση όλα αυτά τα χρόνια, υπήρξε ανύπαρκτη. Εκφράζουμε την πλήρη απογοήτευση και πικρία και σας δηλώνουμε ότι για 49 χρόνια νοιώθουμε ακάλυπτοι, αβοήθητοι και προδομένοι».
Επαναφέρω το ζήτημα μια τέτοια μέρα διότι πιστεύω ότι οι αγνοούμενοι συνιστούν την μεγαλύτερη προσβολή για την κυπριακή Πολιτεία και όλες τις κυβερνήσεις που πέρασαν τον μισό αυτό αιώνα, οι οποίες επαναπαύθηκαν αφήνοντας το εξ ολοκλήρου στη διαχείριση της Επιτροπής Συγγενών Αγνοουμένων, τα έργα και οι ημέρες της όπως αποδεικνύεται πολύ λίγη σχέση έχουν με τους συγγενείς των αγνοουμένων αφού τα παιδιά των αγνοουμένων καταγγέλλουν ότι «για 49 χρόνια νοιώθουμε ακάλυπτοι, αβοήθητοι και προδομένοι».
Για το σκάνδαλο των αγνοουμένων, διότι περί αυτού πρόκειται, γράφω αδιαλείπτως τριάντα χρόνια τώρα με ρεπορτάζ και αρθρογραφία σε πολλά ΜΜΕ, που αποδείχθηκαν αλάνθαστα, ξεκινώντας από τους τάφους των αγνοουμένων στα κοιμητήρια Λακατάμιας και Κωνσταντίνου και Ελένης και φτάνοντας μέχρι την αναζήτηση αγνοουμένων στην Τουρκία και τη δημοσίευση, το 1995, του καταλόγου των αγνοουμένων, τον οποίο η Επιτροπή Συγγενών Αγνοουμένων και οι εκάστοτε κυβερνήσεις κρατούσαν άκρως απόρρητό -αν είναι δυνατό!- μέχρι το 2000.
Σε αντίθεση με τη διεθνή πρακτική η οποία θέλει τον κατάλογο με τα στοιχεία των αγνοουμένων να δημοσιοποιείται άμεσα ώστε όποιος γνωρίζει οτιδήποτε για το αγνοούμενο πρόσωπο, να το καταθέτει, στην περίπτωση των δικών μας αγνοουμένων η Επιτροπή Συγγενών κρατούσαν άκρως απόρρητό τον κατάλογο για 26 χρόνια με αποτέλεσμα σήμερα να κάνουν εκκλήσεις, «όσοι έχουν στοιχεία να τα καταθέσουν διότι έφτασαν σε τέλμα οι έρευνες ελλείψει στοιχείων».
Με την Επιτροπή Συγγενών συνέπραττε η Υπηρεσία Ανθρωπιστικών Θεμάτων μαζί με την οποία δούλευε ομάδα αστυνομικών της ΚΥΠ η οποία είχε εντολή τη συλλογή στοιχείων από ανθρώπους που ήταν στο πολεμικό πεδίο και είδαν συμπολεμιστές τους να τραυματίζονται ή και να σκοτώνονται. Η δουλειά που έκαμαν ήταν τέτοια που φτάσαμε σήμερα -μισό αιώνα μετά- να βλέπουμε στις μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες των υπεραστικών δρόμων διαφημίσεις του τύπου «όποιος έχει στοιχεία να τα καταθέσει». Μια σειρά από αμείλικτα ερωτήματα προκύπτουν από το σκάνδαλο για τους αγνοούμενους που περιγράψαμε και που χρήζουν άμεσα απαντήσεων διαφορετικά όσοι των εμπλεκομένων σιωπούν δεν είναι τίποτε άλλο από ιταμοί και απατεώνες.
1. Γιατί ο κατάλογος των αγνοουμένων δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο του 2000; 26 χρόνια μετά!
2. Ποιοι κρατούσαν άκρως απόρρητο τον κατάλογο;
3. Πως ανέμεναν να πάει κάποιος να δώσει πληροφορίες για κάποιον που σκοτώθηκε, αν δεν είχε δηλωθεί ως αγνοούμενο πρόσωπο;
4. Γιατί στην Υπηρεσία Ανθρωπιστικών Θεμάτων όπου φυλάγονταν οι φάκελοι δεν έδιναν πρόσβαση ούτε στους συγγενείς πρώτου βαθμού;
5. Ποιος εισαγγελέας έδωσε άδεια στις Επιτροπές Συγγενών Κύπρου και Ελλάδας να κάμουν εκταφές κατά το δοκούν το 1978 στο κοιμητήριο Λακατάμιας και να διαμοιράσουν οστά;
6. Ποιοι για χρόνια εμπότιζαν με οξύ τα οστά που έμειναν στα αζήτητα μετά την εκταφή το 1978 στη Λακατάμια και μεταφέρθηκαν στον Τύμβο, με αποτέλεσμα να καταστραφεί το DNA;
7. Ποιοί παρέλαβαν από τα ΗΕ το 1974 στον Άγιο Παύλο τις σωρούς ΕΚ πεσόντων μαζί και λίστα με τα ονόματα τους και τους έστειλαν για ταφή ως άγνωστους στη Λακατάμια;
8. Ποιοι έστειλαν από το ΓΝ Λευκωσίας νεκρούς στο κοιμητήριο Λακατάμιας χωρίς καν να βγάλουν τα ΦΑΠ από τις τσέπες τους;
9. Ποιοι μάζευαν τα τιμαλφή από τους νεκρούς στο ΓΝ Λευκωσίας και τι τα έκαναν;
10. Γιατί είναι αδιαφανή τα κονδύλια που ξόδεψε η Κυβέρνηση για έρευνες για τους αγνοούμενους, για ταξίδια διαφώτισης και για «στήριξη» της Επιτροπής Συγγενών;
11. Γιατί ενώ πολλά σημαντικά στοιχεία έχουν δημοσιευθεί, υπάρχει ακόμα σύμπραξη σιωπής μεταξύ Κυβέρνησης, Βουλής, και Επιτροπής Συγγενών και δεν αναζητούνται ευθύνες για το έγκλημα σε βάρος των αγνοουμένων;
12. Γιατί ουδείς οδηγήθηκε ενώπιον της δικαιοσύνης για όλα τα πιο πάνω;
Στα τελευταία δύο ερωτήματα η απάντηση είναι μια και σχεδόν αυτονόητη: Σε μια χώρα που η διαφθορά, η απάτη και το βόλεμα έχουν γίνει βιοπορισμός για πολιτικούς κι όλα αυτά απλά είναι το σύστημα, η δικαιοσύνης είναι μέρος του συστήματος…
