Τετάρτη, 14 Αυγούστου 1974, ώρα 5η πρωινή. Η Τουρκία, με νέα στρατιωτική επίθεση, βάζει μπρος για να ολοκληρώσει το σχέδιό της που είχε ξεκινήσει στις 20 Ιουλίου του 1974.
Ξεκινά η β’ φάση της τουρκικής εισβολής η οποία θα τελειώσει πολύ πιο γρήγορα και εύκολα απ’ ότι η α’ φάση. Αμφότερες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας έπρεπε και πρέπει να αποτελούν σημείο συνεχούς ανάλυσης όχι μόνο από τη στρατιωτική αλλά και την πολιτική ηγεσία του τόπου. Τα διδάγματα είναι πολλά τα οποία πλέον η ηγεσία πολιτική/στρατιωτική, μέσα από μια χρονική απόσταση 49 χρόνων—και όσων στο μεταξύ έχουν μεσολαβήσει—θα πρέπει να έχει υπόψη της πριν από την λήψη κάθε απόφασης που επηρεάζουν αυτό τον τόπο.
Η Τουρκία, τόσο κατά την α’ φάση όσο και κατά την β’ φάση της εισβολής, δεν ξεκίνησε από το πουθενά και δεν πατούσε στο κενό. Είχε από καιρό σχεδιάσει μια στρατιωτική επιχείρηση/εισβολή στο νησί (όλες οι μαρτυρίες εκείνης της περιόδου αναφέρονται σε τουρκικές ασκήσεις, οι οποίες βεβαίως γίνονταν στη βάση συγκεκριμένων σεναρίων απόβασης). Ήταν απλώς θέμα χρόνου το πότε θα εφάρμοζε στην πράξη τα όσα σχεδίαζε. Περίμενε την κατάλληλη στιγμή και κυρίως ήθελε να έχει στα χέρια της μια δικαιολογία για να επέμβει στρατιωτικά νησί. Το ποιο συνέβαλαν για να μπορέσει με άνεση η Τουρκία να υλοποιήσει το στόχο της είναι πολύ καλά γνωστό σε όλους, ακόμα και σ’ εκείνους που επιχειρούν επιμελώς και σήμερα να δώσουν άφεση στους σχεδιασμούς των ξένων. Από την μετ’ έπειτα πορεία των γεγονότων στο Κυπριακό φαίνεται ξεκάθαρα πως χωρίς—έστω και έμμεση—στήριξη ή ανοχή των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ δεν προχωρεί σε καμία στρατιωτική κίνηση, πουθενά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΕΝΤΥΠΟ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ
