Γιατί κανείς δεν αγγίζει τους νεοναζί «φιλάθλους».
Ο πρόεδρος της Κροατίας Ζόραν Μιλάνοβιτς, ανάμεσα στα διάφορα βλακώδη που δήλωσε, είπε και μια αλήθεια για τους χούλιγκαν συμπατριώτες του που έχουν συλληφθεί στην Ελλάδα: «Συμπεριφέρονται σε αυτούς τους ανθρώπους σαν αιχμαλώτους πολέμου». Όντως, αυτό ακριβώς είναι τα αποβράσματα αυτής της κατηγορίας που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε, απολύτως λανθασμένα, φιλάθλους. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται οι κατ’ επάγγελμα χούλιγκαν, που βλέπουν τους οπαδούς και φίλους των άλλων ομάδων ως εχθρούς με τους οποίους βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο. Στην Ελλάδα είδαμε μια ακραία μορφή αυτού του πολέμου, σε μια… διακρατική συνεργασία των νεοναζί εγκληματιών μιας κροατικής ομάδας με τους εγκληματίες νεοναζί μιας ελληνικής, εναντίον των οπαδών και φίλων μιας τρίτης, «εχθρικής» ομάδας.
Δεν γνωρίζω πολλά –ούτε ενδιαφέρομαι να μάθω περισσότερα– για το ποιόν τέτοιων σχέσεων, απορώ μάλιστα γιατί το ποδόσφαιρο, με την επαγγελματική μορφή που υφίσταται σήμερα, θεωρείται ο «βασιλιάς των σπορ». Αντιλαμβάνομαι, φυσικά, ότι αρέσει ως θέαμα σε πολλούς. Παράγει οπαδούς οι οποίοι ταυτίζονται με την ομάδα «τους», πολλές φορές μάλιστα αναπτύσσουν μια αρρωστημένη σχέση υπερβολικής αγάπης και αφοσίωσης, ένα συναίσθημα που υποδαυλίζουν και εκμεταλλεύονται όσοι επωφελούνται. Μόνο που η σχέση αυτή παράγει και τους χούλιγκαν, οι οποίοι οργανώνονται σε λέσχες-συμμορίες δήθεν φιλάθλων για να ασκούν πίεση στα σωματεία, και μέσω αυτών στους κρατικούς θεσμούς, στα κόμματα, στη Βουλή και στην κυβέρνηση. Να το πούμε καθαρά: Οι χούλιγκαν ΔΕΝ είναι φίλαθλοι αλλά οργανωμένοι εγκληματίες. Πρέπει να αντιμετωπίζονται από το κράτος ως εχθροί του, ενίοτε ως εγκληματίες πολέμου, όπως διέγνωσε εν τη ανοησία του ο Κροάτης πρόεδρος.
Από την άλλη, βεβαίως, έχουμε να κάνουμε με μια ακόμα αποτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της Αστυνομίας. Ενώ είχαν προειδοποιηθεί από τις κροατικές Αρχές, είχαν στην κατοχή τους ονόματα, αριθμούς αυτοκινήτων κ.ά., ακόμα και όταν εντόπισαν τα κονβόι που ήρθαν μέσω Αλβανίας για περισπασμό, κατάφεραν να τους χάσουν στον αυτοκινητόδρομο ή απλώς αδιαφόρησαν, νομίζοντας ότι θα τους αντιμετωπίσουν ως συνηθισμένους ταραξίες των γηπέδων. Είχαν επίσης από το 2021 γνώση για τη δράση μιας εγκληματικής ομάδας από 17 χούλιγκαν του Παναθηναϊκού, οι οποίοι ανέλαβαν να συνοδεύσουν τους Κροάτες «συναδέλφους» τους «Bad Blue Boys» ή BBB της Ντιναμό Ζάγκρεμπ στη Νέα Φιλαδέλφεια, για να επιτεθούν οργανωμένα από κοινού σε οπαδούς της ΑΕΚ. Είχαν αναλάβει να βρουν και καταλύματα στους ΒΒΒ, φαίνεται επίσης ότι κρύβουν τους 50 περίπου που δεν έχουν συλληφθεί και βρίσκονται ακόμα στην Ελλάδα. Αν η Αστυνομία τσιμπήσει αυτούς τους Έλληνες χούλιγκαν, θα βρει και εκείνους που κρύβουν.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως συνηθίζει, μεταφέρει την αποτυχία της αλλού – εν προκειμένω στη (δική της) Αστυνομία: «΄Εγινε μια αλληλουχία λαθών» παραδέχτηκε ο υπουργός Μη-Προστασίας του Πολίτη (άντε! Για φαντάσου!), «αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε μια διαλυμένη Αστυνομία», αφού οι επιτυχίες της είναι περισσότερες από τις αποτυχίες (!) τονίζοντας ότι τα λάθη θα διορθωθούν (πώς διορθώνεις μια δολοφονία;). Παραδέχτηκε επίσης ότι υπήρχαν πληροφορίες που δεν τις διαχειρίστηκε σωστά η ΕΛΑΣ. Τι έγινε με τα μέτρα που ανακοίνωσαν πριν ένα χρόνο, μετά τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού, τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι, και ποια η διαφορά με τα νέα; «Είχαν θετικό αντίκτυπο», είπε, «δεν εξαφάνισαν την παραβατικότητα, ούτε η αυστηροποίηση των ποινών ή κάποιο μέτρο από μόνο του μπορεί να την εξαφανίσει», όμως «είχαν ως αποτέλεσμα να συλληφθούν οι δράστες και να έχουμε αυστηρές ποινές»…
Πολλοί σύνδεσμοι φιλάθλων είναι πραγματικές συμμορίες. Η Γερμανία πριν χρόνια απαίτησε από τους συνδέσμους της χώρας να δώσουν πλήρη κατάλογο των μελών τους, όπως και τα στοιχεία των επικεφαλής, με την απειλή να τους κλείσει αν δεν το κάνουν. Στο εξής, άμα συλλαμβάνεται κάποιο μέλος τους σε επεισόδια, οι επικεφαλής κατηγορούνται ως ηθικοί αυτουργοί και οδηγούνται στη φυλακή. Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, όμως, οι εγκληματίες αυτοί έχουν πολιτική επιρροή και κανείς δεν τολμά να τους αγγίξει. Επιπλέον, οι σύνδεσμοι λειτουργούν με την κάλυψη των σωματείων, τα οποία όχι μόνο δεν ελέγχουν οι κυβερνήσεις αλλά τα ενισχύουν με άμεσες ή έμμεσες χορηγίες, φοροαπαλλαγές κ.ά. Οι απλοί φίλαθλοι χρησιμοποιούνται από αυτά ως μοχλός πίεσης, κατευθυνόμενο εκλογικό δυναμικό δηλαδή, αφού οι ομάδες στην Κύπρο έχουν πολιτικό προσανατολισμό. Το… αστείο είναι ότι ο χουλιγκανισμός δεν έχει κομματικό χρώμα, είναι διακομματικός.
Σε έναν τόπο, λοιπόν, όπου οι ομάδες είναι επιχειρήσεις –και μάλιστα με δύο πρόσωπα, ένα «νόμιμο» και ένα παράνομο ώς και μαφιόζικο– αν οι κυβερνήσεις ήθελαν να πατάξουν τον χουλιγκανισμό είτε θα έκλειναν τις λέσχες ψευτοφιλάθλων (όπως ανακοίνωσε, σε άλλη μια αφόρητα κοινότοπη ομιλία του, ότι θα κάνει ο Μητσοτάκης – κατόπιν εορτής, και αφού πήρε την… άδεια των τεσσάρων «νονών» του ποδοσφαίρου) είτε θα έκοβαν τα προνόμια των σωματείων – φανερά ή κρυφά, άμεσα ή έμμεσα (σιγά να μην το τολμήσει κανείς). Διαφορετικά, ως πιο δραστικό μέτρο, να καταργηθεί επιτέλους το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και να γίνει ερασιτεχνικό. (Σε έναν άλλο, μη διαπλεκόμενο παράλληλο κόσμο, ίσως και να γινόταν)…
chrarv@philelefheros.com
Ελεύθερα, 20.8.2023
