Το θέμα άρχισε δειλά – δειλά να θίγεται πριν από μερικά χρόνια. Τότε που κανείς δεν μιλούσε ανοικτά και δυνατά για το ενδεχόμενο τοποθέτησης κλιματιστικών στα σχολεία. Μα είναι δυνατόν να μπουν τέτοιες συσκευές σε όλα τα σχολεία και δη, σε όλες τις αίθουσες τους; Αυτό ήταν το ερώτημα που τίθετο και το οποίο μπορεί να θεωρείτο και υπερβολικό ακόμη κι από αυτούς που το πίστευαν. Μετά από χρόνια, τα κλιματιστικά στα σχολεία απασχολούσαν όλο και περισσότερο, κυρίως τους πρωταγωνιστές: Εκπαιδευτικούς και μαθητές.
Βλέπετε, η αύξηση της θερμοκρασίας και η επιμήκυνση της χρονικής της διάρκειας δυσκόλευε όλο και περισσότερο μαθητές κι εκπαιδευτικούς να κάνουν μάθημα μέσα σε αίθουσες που έμοιαζαν με θερμοκήπια. Πριν καλά – καλά το ζήτημα αυτό φτάσει σε επίπεδο υπουργείου Παιδείας, οι εκπαιδευτικοί το έθεταν όλο και πιο έντονα. Ακόμη και με καταγραφή των θερμοκρασιών που επικρατούσαν εντός σχολικών αιθουσών στη διάρκεια των μαθημάτων. Μίλησαν οι άνθρωποι όχι μόνο για τις δυσκολίες που παρατηρούνται στην παιδαγωγική διαδικασία όταν αυτή διεξάγεται μέσα σε συνθήκες καύσωνα, αλλά ακόμη και για μαθητές που διαμαρτύρονταν για πονοκεφάλους, δύσπνοια ακόμη και για τάσεις λιποθυμίας.
Μετά, λοιπόν, από αυτές τις πιέσεις και τα επιχειρήματα, που δεν μπορείς να τα αντικρούσεις καθώς έχουν βάση, είδαν κι απόειδαν και το θέμα έφτασε στα υψηλά δώματα του υπουργείου Παιδείας, το οποίο έπρεπε να ασχοληθεί καθώς επρόκειτο για πολιτική απόφαση. Και φυσικά, γιατί όταν το ζήτημα αυτό έφτασε εκεί, το κλιματιστικό λόγω καιρικών συνθηκών, δεν ήταν πλέον πολυτέλεια αλλά ανάγκη.
Για πρώτη φορά το ενδεχόμενο εγκατάστασης κλιματιστικών στις τάξεις συζητήθηκε, τουλάχιστον ζεστά, επί υπουργίας Κώστα Χαμπιαούρη. Η ανταπόκριση δεν ήταν η αναμενόμενη για εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς κι έπειτα από αρκετές πιέσεις, το Υπουργείο δήλωνε ότι είναι απομακρυσμένο ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αρχικά, προβάλλονταν λόγοι υγείας καθώς θεωρείτο επικίνδυνο να υπάρχει σύστημα κλιματισμού σε χώρους όπου συνυπήρχαν 20 άτομα και περισσότερα (λες και σε τράπεζες, εταιρείες και καταστήματα δεν συνυπάρχουν πολλοί άνθρωποι). Στη συνέχεια το επιχείρημα άλλαξε και έγινε πιο… πειστικό: Δεν μπορούν τα σχολεία μας να σηκώσουν το βάρος των κλιματιστικών, όχι τόσο από οικονομικής πλευράς, όσο από πλευράς ηλεκτρικού φορτίου. Αυτό το επιχείρημα κράτησε χρόνια και κρατάει ακόμα, χωρίς τότε να δοθούν λύσεις ή να αναληφθούν πρωτοβουλίες για αναβάθμιση σχολείων, ειδικά για αυτό τον σκοπό.
Το ζήτημα επανήλθε επί Πρόδρομου Προδρόμου, ο οποίος έκανε λόγο για πλάνο πενταετίας για τοποθέτηση κλιματιστικών, παράλληλα με την «πράσινη αναβάθμιση» σχολικών μονάδων. Η θητεία του έληξε και το θέμα έχει πια περάσει στην Αθηνά Μιχαηλίδου, με τις πιέσεις από εκπαιδευτικούς και γονείς να γίνονται ακόμη πιο έντονες.
Η αλήθεια είναι πως πρόθεση υπάρχει για τοποθέτηση κλιματιστικών στις τάξεις αλλά και πάλι το θέμα είναι μύλος. Γιατί άλλοι μιλούν για πλάνο τριετίας, άλλοι για πλάνο πενταετίας, άλλοι πιστεύουν ακόμη ότι κάποια από τα σχολεία είναι αδύνατον να σηκώσουν το βάρος, κι άλλοι πάλι θεωρούν ότι και «οι ανεμιστήρες μέσα στις τάξεις κάνουν καλά τη δουλειά τους»! Το γεγονός ότι χτυπήσαμε 45αρια μάλλον δεν απασχολεί και ιδιαίτερα αυτήν, την τελευταία κατηγορία… αρμοδίων.
Πού είναι η αλήθεια και πού το ψέμα θα φανεί. Το μόνο σίγουρο είναι ένα: Το υπουργείο Παιδείας προσανατολίζεται προς την εγκατάσταση κλιματιστικών στη βάση κριτηρίων ασφάλειας. Επομένως, επί της παρούσης δεν αναμένουμε να δούμε οριζόντια τοποθέτηση κλιματιστικών. Αναμένουμε όμως να δούμε τα κριτήρια και φυσικά τη θετική έκβαση του θέματος αυτού, γιατί όντως, οι συνθήκες εντός αιθουσών και μάλιστα για αρκετούς μήνες, δεν είναι και οι καλύτερες.
